ΕΣΕΙΣ ΤΟΝ ΨΗΦΙΣΑΤΕ: Ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΣΗΦΑΚΗΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΙΟ ΣΕΞΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Σε ντέρμπι μεταξύ δύο γκολκίπερ εξελίχτηκε η ψηφοφορία για την ανάδειξη του πιο σέξι από τους 23 διεθνείς της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου των ανδρών, με τη μεσογειακή γοητεία του κρητικού Μιχάλη Σηφάκη να υπερισχύει τελικά απέναντι στα πιο άρια θέλγητρα του αθηναίου Αλέξη Τζόρβα. Αυτός ο τίτλος είναι ίσως μια παρηγοριά για τον 28χρονο που υπερασπίστηκε το τέρμα της εθνικής μας κατά τον τελευταίο, όπως αποδείχτηκε, αγώνα της στο φετινό ευρωπαϊκό πρωτάθλημα κόντρα στη Γερμανία. Ας δούμε όμως ποια θα ήταν  η ιδανική σέξι ενδεκάδα με τα ποσοστά που συγκέντρωσε ο καθένας, σύμφωνα πάντα με τις δικές σας ψήφους.

Μιχάλης Σηφάκης (28, 1.87, 81 τερματοφύλακας στον Άρη) 19%


 

Αλέξης Τζόρβας (30, 1.88, 80 τερματοφύλακας στην Παλέρμο) 15%

  

Γιάννης Μανιάτης (26, 1.77, 71 αμυντικός στον Ολυμπιακό)  9%

Κώστας Κατσουράνης (32, 1.83, 81 μέσος στον Παναθηναϊκό) 7%

Γιώργος Καραγκούνης (35, 1.76, 74 μέσος στον Παναθηναϊκό)  6%

Γιώργος Σαμαράς (27, 1.93, 82 επιθετικός στη Σέλτικ)  6%

Γιώργος Τζαβέλας (25, 1.83, 81 αμυντικός στη Μονακό) 6%

Σωτήρης Νίνης (22, 1.73, 72 μέσος στον Παναθηναϊκό)  5%

Σωκράτης Παπασταθόπουλος (24, 1.83, 82 αμυντικός στη Βέρντερ Βρέμης) 5%

Γρηγόρης Μάκος (25, 1.83, 74 μέσος στην ΑΕΚ)  4%

Γιάννης Φετφατζίδης (22, 1.65, 60 μέσος στον Ολυμπιακό)  3%

 

ΒΙΒΛΙΟ-ΠΡΟΤΑΣΗ: “Η ΚΛΕΜΜΕΝΗ ΖΩΗ ΕΝΟΣ ΕΥΘΥΜΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ”

Είναι μεγάλη μου χαρά να αφιερώσω αυτήν εδώ την ανάρτηση  στο πρώτο μυθιστόρημα ενός ανθρώπου που αποτελεί έναν από τους πιο τακτικούς αναγνώστες και σχολιαστές αυτού του μπλογκ  -και ακόμα μεγαλύτερη αφού πρόκειται για ένα από αυτά τα βιβλία που διαβάζονται απνευστί και δεν θέλεις να το αφήσεις από τα χέρια σου! Το βιβλίο “Η κλεμμένη ζωή ενός εύθυμου ανθρώπου” του Δημήτρη Πολίτη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Οσελότος εδώ και λίγους μήνες. Πρωταγωνιστής και αφηγητής της ιστορίας είναι ο Δήμος, ένα πρόσωπο  που διαισθάνεται κανείς ότι μοιράζεται αρκετά βιογραφικά στοιχεία με το συγγραφέα.

Ο Δήμος είναι γκέι και το βιβλίο έχει σαν άξονα δύο ερωτικές ιστορίες που σημαδεύουν τη ζωή του και εκτυλίσσονται με απόσταση μερικών χρόνων η μία από την άλλη. Η πρώτη αφορά τον εφηβικό του έρωτα με έναν παιδικό του φίλο, μια ιστορία με φόντο την Αθήνα, το Πήλιο και ένα νησί του Αιγαίου. Έναν έρωτα που δεν βρίσκει ανταπόκριση αφού ο φίλος του δεν ενδιαφέρεται για άντρες (ή μήπως ενδιαφέρεται;) Η δεύτερη είναι η σχέση του με έναν παντρεμένο σύμβουλο της ιρλανδικής κυβέρνησης, όταν χρόνια αργότερα θα δουλέψει σε μια υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έχει έδρα την Ιρλανδία. Η σχέση αυτή θα τον μπλέξει σε έναν απίστευτο κυκεώνα πάθους, μυστικών υπηρεσιών και τρομοκρατικών οργανώσεων, αφού ο γοητευτικός ιρλανδός εκτός από αμφιφυλόφιλος είναι και διπλός πράκτορας του ΙΡΑ!

Αν θέλετε να επιλέξετε ένα βιβλίο για το καλοκαίρι, το συγκεκριμένο με τη στρωτή γραφή του, την καταιγιστική πλοκή του, τις συνεχείς ανατροπές και τα αδιάκοπα φλάσμπακ ανάμεσα στις δύο ιστορίες, είναι ακριβώς το κατάλληλο. Ένα βιβλίο γραμμένο με τα φόντα να λειτουργήσει ως εξαιρετικό κινηματογραφικό σενάριο (προσωπικά θα ήθελα πολύ να το δω γυρισμένο σε  ταινία). Διαβάζοντάς το δεν θα μπορέσετε σε καμία περίπτωση να μαντέψετε τι συμβαίνει στο τέλος – όταν τα αισθήματα του πρωταγωνιστή για την ψυχολογική περιθωριοποίηση που γνώρισε από μικρός λόγω της ομοφυλοφιλίας του βγαίνουν στην επιφάνεια. Με έναν τρόπο που ίσως ξενίσει όσους αναγνώστες είχαν ταυτιστεί μαζί του μέχρι εκείνη τη στιγμή…

“Θέλεις να έρθεις να κάτσεις δίπλα μου για λίγο; μου χαμογέλασε ενθαρρυντικά και χτύπησε μαλακά με την παλάμη του το χώρο δίπλα στο μαξιλάρι του.

Χωρίς δεύτερη κουβέντα πήδηξα στο κρεβάτι του και ξάπλωσα στα αριστερά του, εκεί ακριβώς που μου έδειξε. Γύρισα ανάσκελα όπως κι αυτός κι άρχισα να κοιτάζω κι εγώ το ταβάνι. Μείναμε στην  ίδια θέση για κάμποσα λεπτά χωρίς να μιλάει κανείς. Από το μισάνοιχτο παράθυρο ακουγόταν μόνο η σιωπή της νύχτας και το κελάιδισμα από ένα ζευγάρι αηδόνια που κρυμμένα μέσα στο πλούσιο φύλλωμα μιας οξιάς  γλυκοκελαηδούσαν την αγάπη τους έξω από το παράθυρό μας, προαναγγέλλοντας τον ερχομό μιας καινούριας ανοιξιάτικης αυγής.

-Άλκη, σ’ αγαπώ, του είπα αποφεύγοντας να τον κοιτάξω και χωρίς να καταλάβω καν πως βγήκαν αυτές οι λέξεις από το στόμα μου. Μείναμε έτσι ξαπλωμένοι ο ένας δίπλα στον άλλο για αρκετή ώρα ακόμα. Ο απόηχος των λέξεων που είχα ξεστομίσει με κεραυνοβόλησε, με σοκάρισε κι εμένα τον ίδιο, ίσως περισσότερο από εκείνον.

Ο Άλκης, σαν να σκέφτηκε λιγάκι και γύρισε προς το μέρος μου. Κοντοστάθηκε για λίγο και μετά αποφάσισε να μου απαντήσει.

-Κι εγώ σ’ αγαπώ, Δήμο, είπε ήρεμα. Όμως νομίζω κάπως διαφορετικά απ’ όπως μ’ αγαπάς εσύ. Έχουμε μεγαλώσει σχεδόν μαζί. Σε νοιάζομαι και θέλω πάντα το καλό σου, σε θεωρώ αδελφό μου και ίσως κάτι περισσότερο, συμπλήρωσε.

Έτρεμα ολόκληρος. Ένιωσα τις κόχες των ματιών μου να πλημμυρίζουν από δάκρυα. Συνέχισα να κοιτάω το ταβάνι σιωπηλά.

-Ξέρω ότι εσύ ίσως με αγαπάς κάπως διαφορετικά Δήμο, συνέχισε με το ίδιο ήρεμο και νηφάλιο ύφος. Προσπαθώ να κατανοήσω αυτού του είδους την αγάπη αλλά μου είναι λίγο δύσκολο να την καταλάβω…Και δεν νομίζω ότι θα μπορούσα ποτέ να σ’ αγαπήσω με τον τρόπο που μ’ αγαπάς εσύ, κατέληξε.”

Αυτό ήταν ένα μικρό απόσπασμα για να πάρετε μια γεύση από το βιβλίο. Ο “εύθυμος άνθρωπος” του τίτλου αναφέρεται βέβαια στην αγγλική λέξη γκέι, μια λέξη που ο αφηγητής θεωρεί ειρωνική  αφού η ομοφυλοφιλία του στον κόσμο που ζει δεν τον κάνει περισσότερο χαρούμενο, αλλά περισσότερο μόνο. Μια λεξικολογική παρατήρηση σχετικά με αυτό: πολλοί πιστεύουν λανθασμένα ότι η λέξη gay κόλλησε στους ομοφυλόφιλους με την κυριολεκτική έννοια του εύθυμου, του κεφάτου και του χαρούμενου. Στην πραγματικότητα όμως η λέξη αυτή χρησιμοποιήθηκε  με τη μεταφορική της έννοια, του “ζωηρού” και σεξουαλικά έκλυτου. Είναι χαρακτηριστικό ότι στις αρχές του 20ού αιώνα, όταν άρχισε να χρησιμοποιείται για τους ομοφυλόφιλους, “gay houses” ονομάζονταν και οι οίκοι ανοχής…

ΟΤΑΝ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΘΕΣΗ: ΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΑΦΡΟΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΚΕΪ ΧΑΡΗ ΣΤΟΝ ΟΜΠΑΜΑ

Όταν πριν από ένα μήνα ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα αποφάσισε να ανακοινώσει ότι προσωπικά τάσσεται υπέρ του γάμου για τα ζευγάρια ίδιου φύλου, το επιτελείο του ζήτησε από το τηλεοπτικό κανάλι όπου θα εμφανιζόταν να στείλουν για τη συνέντευξη μια μαύρη δημοσιογράφο. Πέρα από την αγωνία τους για το πως θα επηρέαζε η συνέντευξη την προσπάθεια επανεκλογής του προέδρου, οι σύμβουλοι του Ομπάμα αποφάσισαν να στοχεύσουν ειδικά στο κοινό των αφροαμερικάνων ψηφοφόρων. Πρόκειται για μια ομάδα του πληθυσμού που λόγω και της έντονης σχέσης της με τη θρησκεία,  τηρούσε αρνητική στάση για το ζήτημα. Και πολλοί εκτιμούν ότι η αποτυχία του σχετικού δημοψηφίσματος στην Καλιφόρνια πριν από 4 χρόνια οφείλεται και στην υποψηφιότητα Ομπάμα  που αύξησε κατά πολύ την  προσέλευση των μαύρων ψηφοφόρων στις κάλπες.

Σήμερα η θέση που έλαβε ο πρώτος μαύρος πρόεδρος στην ιστορία των ΗΠΑ  φαίνεται να έχει αλλάξει σημαντικά τα δεδομένα, σε βαθμό που οι δημοσκόποι μιλάνε για μια άνευ προηγουμένου μεταστροφή των μαύρων ψηφοφόρων μέσα σε δύο μόλις μήνες. Σύμφωνα με δημοσκόπηση του δικτύου ABC το ποσοστό των αφροαμερικάνων που δηλώνει υπέρ του γάμου ομοφύλων έχει εκτοξευτεί από το 41% πριν την ανακοίνωση στο 59% σήμερα. Η στάση τους έχει επηρεαστεί όχι μόνο από τον Ομπάμα αλλά και από άλλες προσωπικότητες όπως ο πρώην υπουργός Εξωτερικών Κόλιν Πάουελ, ο ηθοποιός Γουίλ Σμιθ, ο ράπερ Jay-Z και πολλοί άλλοι.

Ακόμα πιο δραματική είναι η μεταστροφή σε συντηρητικές νότιες πολιτείες με μεγάλο μαύρο πληθυσμό. Στη Φλόριντα το ποσοστό όσων δηλώνουν υπέρ αυξήθηκε από το 23% στο 49%, ενώ στο Μέριλαντ πριν την ανακοίνωση το 56% των αφροαμερικάνων  δήλωνε ότι θα ψηφίσει κατά, ενώ σήμερα το 55% δηλώνει ακριβώς το αντίθετο! Το Μέριλαντ είναι μία από τις τρεις πολιτείες όπου οι ψηφοφόροι καλούνται να αποφασίσουν για την ισότητα στο γάμο σε δημοψηφίσματα  που διοργανώνονται ταυτόχρονα με τις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου. Μέχρι σήμερα 28 πολιτείες έχουν απορρίψει  σχετικές προτάσεις μέσω δημοψηφισμάτων. Φέτος για πρώτη φορά οι δημοσκόποι πιστεύουν ότι πολιτείες όπως το Μέριλαντ μπορούν να κάνουν την έκπληξη, σε μεγάλο βαθμό χάρη στην αλλαγή στάσης του μαύρου πληθυσμού.

Ένας πολιτικός αναλυτής συνοψίζει την κατάσταση: “Μέχρι τώρα είχαμε το φόβο  ότι αυτή η αλλαγή στάσης μπορεί να βλάψει την επανεκλογή του. Σήμερα βλέπουμε ότι ότι όχι μόνο δεν τον έβλαψε, αλλά αντίθετα  έχει επηρεάσει την κοινή γνώμη θετικά για το συγκεκριμένο ζήτημα.”  Σε κάνει να αναρωτιέσαι πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα στην Ελλάδα αν οι προοδευτικοί πολιτικοί, καλλιτέχνες και δημοσιογράφοι που ξημεροβραδιάζονται στα τηλεοπτικά παράθυρα πρόβαλλαν το ζήτημα του γάμου. Όχι για λόγους αντισυμβατικότητας ή “ανθρωπισμού”, αλλά ως ζήτημα δικαιοσύνης και ισότητας σε μία δημοκρατική πολιτεία όπως έκανε ο πρόεδρος των ΗΠΑ…

[via]

ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ATHENS PRIDE 2012

Δεν θα δείτε τα καθιερωμένα στιγμιότυπα έξω από τη Βουλή αφού βρέθηκα  στην πορεία αργότερα, όταν πέρναγε από  την Ομόνοια. Κατά γενική ομολογία λιγότερος ο κόσμος και πιο αδύναμος ο  παλμός φέτος σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές. Το έχουμε ξαναπεί πως όταν η εκδήλωση γίνεται εθιμοτυπικά μια φορά το χρόνο και δεν συνδέεται με ένα ζωντανό κοινωνικό κίνημα τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου, δυσκολεύεται να αφήσει το στίγμα της και να βρει την απήχηση που θα έπρεπε. Ούτε μπορεί βέβαια η ύπαρξη ενός κοινωνικού κινήματος  να εξαρτάται από τη ροή κρατικών κονδυλίων προς διάφορες ομάδες και ομαδούλες – λεφτά που έχουν πλέον στερέψει. Φυσικά τίποτα από όλα αυτά δεν αποτελεί μομφή προς τους διοργανωτές και τους εθελοντές που είμαι σίγουρος ότι έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους όπως κάνουν κάθε χρόνο.

Και μία φώτο που δεν είναι δική μου (τη βρήκα εδώ) με το βανδαλισμό ενός κτιρίου γωνία Σταδίου και Παπαρηγοπούλου, δίπλα στη Marfin. Ο μαζικός βανδαλισμός κτιρίων επί της Σταδίου με συνθήματα αντι-φαλλοκρατικού και αντι-εξουσιαστικού περιεχομένου ήταν ένα από τα θλιβερά παρεπόμενα της πορείας…

 

Πολύ καλή τραγουδιστικά αλλά και στην παρουσίαση ενός  κατά τα άλλα άνευρου μουσικού προγράμματος η Εβελίνα Παπούλια που έφερε μια πολύ καλοδεχούμενη νότα glam-rock στο φετινό Pride. Στα highlights και οι διάσημες πλέον  Κούκλες που ζωντάνεψαν στη σκηνή ντίβες όπως η Νταλιντά και η Νάνα Μούσχουρη.

Στα πολύ θετικά της φετινής εκδήλωσης και η παρουσία του δημάρχου Γιώργου Καμίνη στην πλατεία Κλαυθμώνος πριν την παρέλαση (φωτογραφία από το Facebook του Athens Pride)

Και ένα μικρό σουβενίρ: ο αρκουδάκος του Pride ξεκουράζεται στο μπαλκόνι μετά το πάρτι…

Ραντεβού στη Θεσσαλονίκη στις 23 Ιουνίου για το πρώτο Pride της συμπρωτεύουσας. Και μπορώ να αποκαλύψω την αποκλειστική πληροφορία ότι  οι αρχαιολόγοι έδωσαν μόλις χτες το πράσινο φως για να φωτιστεί ο Λευκός Πύργος στα χρώματα του ουράνιου τόξου!

Η ΔΑΝΙΑ ΕΓΙΝΕ Η ΕΝΔΕΚΑΤΗ ΧΩΡΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΟΥΣ ΓΑΜΟΥΣ ΟΜΟΦΥΛΩΝ

Με τις ψήφους 85 βουλευτών υπέρ και 24 κατά, η Δανία έγινε χτες η 11η χώρα στον κόσμο και η όγδοη στην Ευρώπη που αναγνωρίζει το γάμο για όλα τα ζευγάρια ανεξαρτήτως φύλου. Από τα σκανδιναβικά κράτη, πλέον μόνο η Φινλανδία έχει μείνει εκτός του γαμήλιου “κλαμπ”. Και μαζί με τη γειτονική Σουηδία, η Δανία είναι αυτή τη στιγμή η μόνη χώρα στον κόσμο όπου η σχετική νομοθεσία δεν περιλαμβάνει μόνο τον πολιτικό αλλά και το θρησκευτικό γάμο.

23 χρόνια χρειάστηκε να περιμένουν οι γκέι στο βασίλειο της Δανιμαρκίας για να πέσει και το τελευταίο οχυρό των διακρίσεων. Το 1989 η Δανία ήταν η πρώτη χώρα στον κόσμο που ψήφισε ένα σύμφωνο συμβίωσης για τα ζευγάρια ίδιου φύλου. Όμως η νομοθεσία ήταν ξεκάθαρη: η ένωση αυτή δεν αποτελούσε γάμο. Το 1999 έγινε η πρώτη χώρα στον κόσμο που αναγνώρισε την έννοια της ομογονεϊκότητας, δίνοντας στον ένα σύντροφο το δικαίωμα να υιοθετεί τα παιδιά του άλλου. Ακολούθησε το 2006 η υποβοηθούμενη αναπαραγωγή για τα ζευγάρια γυναικών και τρία χρόνια αργότερα η υιοθεσία χωρίς περιορισμούς. Από τις 15 Ιουνίου τα ομόφυλα ζευγάρια θα μπορούν πλέον να παντρεύονται κανονικά, είτε στο δημαρχείο, είτε στην εκκλησία.

Για ποιο λόγο λοιπόν μια χώρα που ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή άργησε τόσο στο ζήτημα του γάμου; Ένας δανός νομικός εξηγεί: “Το σύμφωνο συμβίωσης ήταν ένα τεράστιο βήμα για τα ζευγάρια που μπόρεσαν με αυτό τον τρόπο να κατοχυρώσουν τις οικογενειακές τους σχέσεις για πρώτη φορά. Είχε όμως και ένα βαρύ τίμημα, αφού δημιούργησε έναν επίσημο θεσμικό διαχωρισμό ανάμεσα στην πλειοψηφία και τη μειοψηφία”.

Σημαντικό ρόλο έπαιξε και η λουθηρανική εκκλησία της Δανίας που για πολύ καιρό ήταν κάθετα αντίθετη στην αλλαγή του νόμου. Και αυτό γιατί στο νομικό καθεστώς της Δανίας, όπου η εκκλησία παραμένει άρρηκτα συνδεδεμένη με το κράτος, οι θρησκευτικοί γάμοι δεν μπορούσαν να εξαιρεθούν από οποιαδήποτε αλλαγή στη νομοθεσία. Είναι χαρακτηριστικό ότι το ένα τρίτο των ιερέων και το 40% των επισκόπων συνεχίζουν να δηλώνουν αντίθετοι σε αυτή την ιδέα…

Ο γάμος για τα ομόφυλα ζευγάρια ήταν μία από κύριες προεκλογικές υποσχέσεις της κεντροαριστερής παράταξης που κέρδισε τις εκλογές το Σεπτέμβριο του 2011. Αντιμέτωπος με την αντίθεση του κλήρου, ο νέος υπουργός Θρησκευμάτων δεν δίστασε να ανεβάσει πολλές φορές τους τόνους. Σε τέτοιο σημείο που πολλοί άρχισαν να μιλάνε ανοιχτά για χωρισμό της εκκλησίας από το κράτος. Τελικά προτιμήθηκε ένας συμβιβασμός σύμφωνα με τον οποίο ένας ιερέας μπορεί να αρνηθεί να παντρέψει ένα ζευγάρι, όμως η εκκλησία είναι υποχρεωμένη να βρει αντικαταστάτη.

Παρά τα σκανδιναβικά πολιτικά ήθη της χώρας, οι έντονοι διαξιφισμοί δεν έλειψαν από το κοινοβούλιο κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου και έντονες αντιδράσεις προκάλεσε μια βουλευτίνα της άκρας αριστεράς όταν παρομοίασε με “ιμάμη της Σαουδικής Αραβίας” τον αρχηγό του ακροδεξιού Λαϊκού Κόμματος που κάποτε υπήρξε ιερέας. Το Λαϊκό Κόμμα ήταν τελικά το μόνο που ψήφισε κατά…

[via]

Όσο για τη “Δανία του Νότου” όπως μας έλεγαν ότι θα γίνει η Ελλάδα, η μόνη περίπτωση που οι βουλευτές μας ασχολούνται “με τα π**σταριά” είναι όταν θέλουν  να προσβάλλουν κάποιον….

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΡΟΚΛΟ: ΤΙ ΛΕΝΕ ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

Η βράβευση της Μάντλιν Μίλερ με το βραβείο Orange για το μυθιστόρημα “Το Τραγούδι του Αχιλλέα” που έχει για θέμα του την ομοερωτική σχέση του Αχιλλέα με τον Πάτροκλο (μπορείτε να διαβάσετε μια συνέντευξή της εδώ) είναι μια πολύ καλή ευκαιρία για να ανατρέξουμε στις πηγές: τι ακριβώς γράφουν για τους δύο πρωταγωνιστές της Ιλιάδας, τόσο ο Όμηρος όσο και οι μεταγενέστεροι συγγραφείς που τον σχολιάζουν ή εμπνέονται από το έπος του. Ξεκινάω με το απόσπασμα της Ιλιάδας όπου ο Αχιλλέας δίνει συμβουλές στον Πάτροκλο πριν πάρει τη θέση του στη μάχη για να απωθήσει τους Τρώες από τα καράβια των Αχαιών:

Ραψωδία Π, στίχοι 86-90 (μετάφραση Ν. Καζαντζάκη – Ι. Κακριδή)

Μόλις τους διώξεις από τ' άρµενα, γύρνα τα πίσω, κι άλλη
ο άντρας της Ήρας ο βαρύβροντος αν σου χαρίζει δόξα,
µη θες τους Τρώες τους πολεµόχαρους να πολεµάς µονάχος,  δίχως εµένα' τι τη δόξα µου θα λιγοστέψεις έτσι.

Και λίγο πιο κάτω (στίχοι 96-100)

Ε, λέει και να 'ταν, ∆ία πατέρα µου και Φοίβε κι Αθηνά µου,
µήτε ένας απ' τους Τρώες να ξέφευγε του Χάρου, όσοι και να 'ναι,
µήτε κι Αργίτης, να γλιτώσουµε µονάχα εµείς οι δυο µας,
εµείς και να ξεκεφαλίσουµε της άγιας Τροίας το κάστρο!

Να πεθάνουν όλοι οι Τρώες και οι Αργίτες και “να γλιτώσουμε μοναχά εμείς οι δυο μας” (νῶϊν δ᾽ ἐκδῦμεν ὄλεθρον, δυϊκός αριθμός στο πρωτότυπο): Από όλα τα αποσπάσματα της Ιλιάδας αυτό ήταν που έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση στους μεταγενέστερους λόγιους της αρχαιότητας: σε σημείο που κάποιοι να εκφράζουν την υποψία ότι δεν το έγραψε καν ο Όμηρος αλλά κάποιος άλλος που ήθελε να τονίσει το δεσμό μεταξύ των δύο ανδρών…

Όπως ξέρουμε δεν ήταν γραφτό “να μείνουν μοναχά οι δυο τους” αφού ο Πάτροκλος ρίχνεται γενναία στη μάχη με την πανοπλία του Αχιλλέα και καταφέρνει να απωθήσει τους Τρωαδίτες πριν φονευθεί από τον Έκτορα. Οι επόμενες ραψωδίες είναι αφιερωμένες στο θρήνο του Αχιλλέα μόλις μαθαίνει το χαμό του φίλου του, θρήνος που φτάνει στο αποκορύφωμά του  όταν τον επισκέπτεται το φάντασμα του Πάτροκλου ζητώντας του “να θαφτούν μαζί στην ίδια στάμνα”:

Ραψωδία Ψ (στίχοι 65-71, 82-83, 91-100)

Κι ήρθε η ψυχή του δόλιου Πάτροκλου σιµά του, µε τον ίδιο
σε όλα του µοιάζοντας, στο ανάριµµα και στα πανώρια µάτια
και στη φωνή, και φόραε πάνω της τα ρούχα τα δικά του'
κι εστάθη πάνω απ' το κεφάλι του κι αυτά του λέει τα λόγια:
« Γιε του Πηλέα, κοιµάσαι ξέγνοιαστος, και µένα λησµονάς µε! Όσο 'µουν ζωντανός, µε φρόντιζες, νεκρό µ' αφήνεις τώρα.
θαψ' το κορµί µου δίχως άργητα, να µπω στον Κάτω Κόσµο…

Μια πεθυµιά µου ακόµα θα 'λεγα, και κάνε τη, αν µ' ακούσεις:
Των δυο µας, Αχιλλέα, τα κόκαλα µη µας τα βάλουν χώρια·
…Tα κόκαλα των δυο µας ας σκεπάσει
το ίδιο χρυσό σταµνί, που σου 'δωκεν η σεβαστή σου η µάνα.”
Τότε ο Αχιλλέας ο φτεροπόδαρος του απηλογήθη κι είπε:
”Φίλε ακριβέ, σαν τι να σ' έσπρωξε κι ήρθες εδώ σε µένα,
κι έτσι µιλάς και παραγγέλνεις µου το 'να και τ' άλλο; Ωστόσο
θα κάµω εγώ καθώς µε αρµήνεψες και θα σε ακούσω σε όλα.
Μα έλα κοντά µου, καν για µια στιγµή να σφιχταγκαλιαστούµε,
κι αντάµα οι δυο µας τον ολόπικρο ν' αποχαρούµε θρήνο!”
Αυτά είπε, κι άπλωσε τα χέρια του, µα δεν τον έπιασε, όχι'
τι κλαψουρίζοντας του εξέφυγε βαθιά η ψυχή στο χώµα,
ίδια καπνός.

Δυϊκός αριθμός και πάλι στο πρωτότυπο τόσο στην προσφώνηση του Πατρόκλου όσο και στην απάντηση του Αχιλλέα (ὣς δὲ καὶ ὀστέα νῶϊν ὁμὴ σορὸς κτλ): οι δυο τους μαζί μπορούν να καταφέρουν τα πάντα, χώρια είναι καταδικασμένοι να πεθάνουν. Γνωρίζουμε ήδη ότι ο Αχιλλέας είναι αποφασισμένος να εκδικηθεί το χαμό του συντρόφου του αψηφώντας το χρησμό που προβλέπει ότι αν το κάνει θα τον ακολουθήσει στο μνήμα. Και μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές ολόκληρου του έπους όταν ο Αχιλλέας απλώνει τα χέρια για να αγκαλιάσει τον Πάτροκλο που εξαφανίζεται και  δεν μένει παρά μονάχα καπνός…

Ραψωδία Ω (στίχοι 3-9)

Μόνο ο Αχιλλέας θρηνούσε
το σύντροφο του αναθυµάµενος, κι ουδέ καθόλου ο ύπνος
ο παντοδαµαστής τον έπιανε, µον' γύρναε δώθε κείθε,
αναθιβάνοντας του Πάτροκλου την αντριγιά, τη νιότη,
τα όσα κι οι δυο µαζί αντραγάθησαν, τα όσα µαζί ετραβήξαν
µέσα σε τόσα αντροπαλέµατα και κύµατα αγριεµένα.
Τούτα στο νου του εκλωθογύριζε κι αστέρευτα θρηνούσε

“Αναθιβάνοντας του Πάτροκλου την αντριγιά, τη νιότη” – αναθιβάνω σημαίνει λαχταράω (ρήμα που προέρχεται μάλλον από τον Ερωτόκριτο). Στο πρωτότυπο ο στίχος είναι ακόμα πιο ξεκάθαρος:

Πατρόκλου ποθέων ἀνδροτῆτά τε καὶ μένος ἠΰ

Ο Αχιλλέας δεν μπορούσε να κοιμηθεί και στριφογυρίζει στο κρεβάτι γιατί ποθεί τη λεβεντιά και το “μένος” του Πάτροκλου. Το μένος χρησιμοποιείται μάλλον με τη μεταφορική έννοια και υποδηλώνει το ανδρικό σφρίγος. Πάντως ο ποιητής Αρχίλοχος από την Πάρο σε ένα από τα έργα του χρησιμοποιεί τη λέξη με την έννοια του σπέρματος (δες εδώ τη μετάφραση των δύο τελευταίων στίχων). Και είναι χαρακτηριστικό ότι ο Αρχίλοχος έζησε τον 7ο αιώνα π.Χ. δηλαδή ήταν σύγχρονος ή το πολύ έναν αιώνα μεταγενέστερος από τον Όμηρο (ανάλογα με το πότε χρονολογούμε τον Όμηρο.)

Ραψωδία Ω (στίχοι 126-132)

Κι η σεβαστή του η µάνα εκάθισε κοντά του, στο πλευρό του,
το χέρι απλώνει και τον χάιδεψε κι αυτά του λέει τα λόγια:
«Ως πότε, γιε µου, θα πικραίνεσαι και θα χτυπιέσαι; ως πότε τα σωθικά σου θα σπαράζουνται; κι ουδέ ψωµιού θυµάσαι
κι ουδέ φίλιου; Γλυκό το αγκάλιασµα, να σµίξεις µε γυναίκα'
γιατί καιρός πολύς δε σου 'µεινε πια να µου ζήσεις' κιόλα
δίπλα σου η Μοίρα η τρανοδύναµη κι ο Χάρος παραστέκουν.

Λίγους στίχους πιο κάτω από το προηγούμενο απόσπασμα όπου ο Αχιλλέας δεν βρίσκει ησυχία στο κρεβάτι του, έρχεται να τον παρηγορήσει η μητέρα του Θέτιδα. Ο στίχος “γλυκό το αγκάλιασµα, να σµίξεις µε γυναίκα” είχε προκαλέσει επίσης μεγάλες συζητήσεις στην αρχαιότητα αλλά δεν μπορεί κανείς να καταλάβει το γιατί αν διαβάσει τις νεοελληνικές μεταφράσεις που τον “προσπερνούν”. Ορίστε τι γράφει το πρωτότυπο:

“ἀγαθὸν δὲ γυναικί περ ἐν φιλότητι μίσγεσθ᾽”

Καλό είναι να σμίξεις ερωτικά …ακόμα και με γυναίκα (γυναικί περ). Μια φράση που σε πολλούς μοιάζει να αναφέρεται και πάλι στην απουσία του Πάτροκλου…

Παρά τις θυελλώδεις συζητήσεις που προκάλεσαν οι παραπάνω στίχοι, ο Όμηρος δείχνει μάλλον συγκρατημένος στην περιγραφή της σχέσης ανάμεσα στους δύο άντρες, εστιάζοντας στο συναισθηματικό κομμάτι. Τόσο που, κάποιους αιώνες αργότερα, στο λόγο που βγάζει ο Αισχίνης ζητώντας  από το αθηναϊκό δικαστήριο να αφαιρέσει τα πολιτικά δικαιώματα του Τίμαρχου επειδή στο παρελθόν εκπορνευόταν, προειδοποιεί τους ενόρκους:

“Οι αντίδικοι θα προσπαθήσουν να βρουν καταφύγιο για να αμυνθούν στους σοφούς του παρελθόντος. Δείτε όμως πως οι καλοί ποιητές μας ξεχώριζαν όσους αγαπούσαν με σωφροσύνη τους ομοίους τους (τοὺς σώφρονας καὶ τῶν ὁμοίων ἐρῶντας) από όσους ρίχνονται ασυγκράτητοι στα πάθη τους (καὶ τοὺς ἀκρατεῖς ὧν οὐ χρὴ καὶ τοὺς ὑβριστάς). Και θα μιλήσω πρώτα για τον Όμηρο που είναι από τους πιο παλιούς και σοφούς ποιητές μας: αν και μνημονεύει πολύ συχνά τον Αχιλλέα και τον Πάτροκλο, κρύβει τον έρωτά τους και δεν ονοματίζει τη φιλία τους (τὸν μὲν ἔρωτα καὶ τὴν ἐπωνυμίαν αὐτῶν τῆς φιλίας ἀποκρύπτεται) θεωρώντας ότι το μέγεθος της εύνοιας που τρέφουν ο ένας για τον άλλο είναι προφανές στους μορφωμένους ακροατές.” (141-143)

Αντίθετα ο Αισχύλος δεν δείχνει τόσο συγκρατημένος. Ο πρώτος από τους τρεις μεγάλους τραγικούς ποιητές αφιέρωσε μια ολόκληρη τριλογία στον Αχιλλέα. Από το πρώτο έργο της τριλογίας με τίτλο “Μυρμιδόνες” έχουν διασωθεί ελάχιστοι στίχοι όπου ο Αχιλλέας θρηνεί τον Πάτροκλο και τους οποίους μνημονεύουν στα έργα τους μεταγενέστεροι συγγραφείς όπως αυτοί εδώ:

την αγνή τιμή των μηρών σου δεν τη σεβάστηκες
ω αχάριστε για τα τόσο συχνά φιλήματά μου
(σέβας δέ μηρῶν ἀγνόν ουκ ἐπηδέσω,
ὢ δυσχάριστε τῷν πυκνῶν φιλημάτων)

Αθηναίος, Δειπνοσοφισταί, τόμος ΙΓ’

για τους μηρούς σου που γνώρισα σε ευσεβή συνουσία κλαίω
(μηρῶν τε τῶν σῶν εὐσέβησ᾽ ὁμιλίαν κλαίων)

Λουκιανός,  Έρωτες. Ολόκληρο το απόσπασμα εδώ

Μεγάλη συζήτηση προκαλούσε στην αρχαία Αθήνα και η ηλικία των δύο νέων, αφού σε αντίθεση με τα αθηναϊκά έθιμα σε τέτοιου είδους σχέσεις, ο Αχιλλέας που ήταν ο “κυρίαρχος” του ζεύγους ήταν κατά γενική ομολογία ο νεότερος και ομορφότερος από τους δύο.  Στο κύπελλο του Σωσία που σήμερα φυλάσσεται στο Βερολίνο, βλέπουμε τη χαρακτηριστική σκηνή με τον Αχιλλέα που δένει το τραύμα του Πάτροκλου όπου υποδηλώνεται και η διαφορά ηλικίας: Η τριχοφυϊα έχει μόλις αρχίσει να αναπτύσσεται στα μάγουλα του Αχιλλέα, ενώ ο Πάτροκλος έχει ήδη αφήσει μούσι.

Στο Συμπόσιο του Πλάτωνα, το γεγονός αυτό θα κάνει το Φαίδρο να κατηγορήσει τον Αισχύλο ότι γράφει ανοησίες:

“Πολύ διαφορετική ήταν η ανταμοιβή του πραγματικού έρωτα που έτρεφε ο Αχιλλέας για τον εραστή του Πάτροκλο. Ο Αισχύλος γράφει ανοησίες όταν λέει ότι ήταν ο Αχιλλέας που αγαπούσε τον Πάτροκλο. Ξέρουμε ότι στην πραγματικότητα ο Αχιλλέας αγαπιόταν από τον Πάτροκλο αφού ήταν πολύ ομορφότερος από τον Πάτροκλο και από όλους  τους άλλους ήρωες ενώ όπως μας πληροφορεί ο Όμηρος,  ήταν και πολύ νεότερος – αμούστακος ακόμα. Και όσο τιμούν οι θεοί τον έρωτα του εραστή, άλλο τόσο τιμούν την ανταπόδοση του έρωτα από τον ερωμένο. Η μητέρα του Αχιλλέα του είχε πει ότι μπορούσε να αποφύγει το θάνατο και να πεθάνει από βαθιά γηρατειά στην πατρίδα του αν δεν σκότωνε τον Έκτορα. Παρόλα αυτά έδωσε τη ζωή του για να εκδικηθεί τον εραστή του και όχι μόνο πέθανε γι’ αυτόν, αλλά και μετά από αυτόν. Γι’ αυτό και οι θεοί τον τίμησαν και τον έστειλαν στη νήσο των Μακάρων. Αυτός είναι ο λόγος που  θεωρώ ότι ο Έρωτας είναι ο πιο παλιός, ευγενής και δυνατός από τους θεούς. Γιατί δεν χαρίζει μόνο αρετή στη ζωή αλλά και ευτυχία μετά το θάνατο.”

Και κάτι τελευταίο:

“Ο πιο έλληνας από τους έλληνες δεν είναι ο πολυμήχανος Οδυσσέας, ούτε ο απατημένος Αγαμέμνων. Είναι ο άντρας που παίρνει εκδίκηση για το χαμό του αγαπημένου του. Ο μύθος του Αχιλλέα βάζει τον Ελληνικό Έρωτα στην καρδιά της ελληνικότητας. Και αυτό είναι κάτι που οι βάρβαροι όπως ο Έκτορας δεν δείχνουν να το καταλαβαίνουν.”

[Απόσπασμα από το βιβλίο του James Davidson “The Greeks and Greek Love” από όπου προέρχονται και αρκετές από τις φιλολογικές παρατηρήσεις σχετικά με την Ιλιάδα σε αυτή την ανάρτηση]

“Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΠΕΡΙΦΡΟΝΕΙ ΤΟΥΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΥΣ ΥΠΗΚΟΟΥΣ ΤΗΣ”

Μπορεί να αποτελεί λατρεμένο θέμα μίμησης για καλλιτέχνες του drag τύπου Ζαχαράτος, όμως από τη μεριά της η βασίλισσα Ελισάβετ Β’ δεν ανταποδίδει την αγάπη που τρέφει για αυτήν η βρετανική γκέι κοινότητα.  Αυτό υποστηρίζει, με αφορμή τις εκδηλώσεις για την εξηκοστή της επέτειο στο θρόνο αυτό το σαββατοκύριακο, ο βρετανός ακτιβιστής Πίτερ Τάτσελ σε ένα άρθρο του που δημοσιεύεται στην εφημερίδα Τhe Guardian. Μέσα σε αυτά τα 60 χρόνια οι γκέι και οι λεσβίες του Ηνωμένου Βασιλείου είδαν τη  ζωή τους να αλλάζει δραματικά: από την αποποινικοποίηση της ομοφυλοφιλίας το 1967 μέχρι τον τερματισμό των αστυνομικών επιχειρήσεων “αρετής” σε βάρος τους στη δεκαετία του ΄90 και τη νομική κατοχύρωση των γκέι ζευγαριών και του δικαιώματος στην υιοθεσία κατά τη δεκαετία του 2000. Αυτό που δεν άλλαξε είναι η εκκωφαντική σιωπή των ανακτόρων απέναντι σε αυτές τις κοινωνικές αλλαγές.

Ο Τάτσελ παρατηρεί ότι αν και η βασίλισσα έχει αναφερθεί πολλές φορές δημόσια στις φυλετικές και θρησκευτικές μειονότητες του Ηνωμένου Βασιλείου, δεν έχει προφέρει ποτέ τη λέξη “ομοφυλόφιλος” ακόμα και όταν παρουσιάζει σχετικά νομοσχέδια κατά την τελετή έναρξης της νέας κοινοβουλευτικής περιόδου. Παρά το γεγονός ότι επισκέπτεται συχνά θύματα τρομοκρατικών επιθέσεων, δεν έκανε το ίδιο το 1999 όταν ένας ακροδεξιός έβαλε βόμβα σε γκέι μπαρ του Λονδίνου σκοτώνοντας τρία άτομα. Αν και η ίδια υποστηρίζει πολλές αγαθοεργίες, οργανώσεις που ασχολούνται με γκέι εφήβους που έχουν εκδιωχθεί από τις οικογένειές τους δεν έχουν επωφεληθεί  ποτέ από τη βασιλική στήριξη. Αν και  πολλοί αυλικοί είναι ομοφυλόφιλοι, το παλάτι δεν γλίτωσε τη δημόσια κατακραυγή όταν αποκαλύφθηκε ότι τους απαγόρευε να συνοδεύονται από τους συντρόφους τους στις εκδηλώσεις των ανακτόρων…

“Η βασίλισσα συμπεριφέρεται λες και η παραμικρή  αναφορά στους ομοφυλόφιλους πολίτες μπορεί να πλήξει το κύρος της μοναρχίας” συμπεραίνει το άρθρο. Προσωπικά αυτό δεν μου κάνει και τόση εντύπωση:  γνωρίζουμε ότι ακόμα και σε χώρες όπου  ο αρχηγός του κράτους εκλέγεται δημοκρατικά όπως η Ελλάδα, αυτό δεν τον εμποδίζει να συμπεριφέρεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο…

Ο συντάκτης του άρθρου Πίτερ Τάτσελ είναι γνωστός για τον ακτιβισμό του σε σχέση με τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων και όχι μόνο εδώ και τέσσερις δεκαετίες. Σήμερα πολλοί τον κατηγορούν ότι με αφορμή μια εθνική επέτειο, χρησιμοποιεί τους γκέι για να προβάλλει τις αντιμοναρχικές του αντιλήψεις. Όμως δεν είναι η πρώτη φορά: και στο παρελθόν έχει κατηγορηθεί για αναίτια και σκόπιμη προκλητικότητα, όπως το 1994 όταν έκανε outing σε δέκα επισκόπους της αγγλικανικής εκκλησίας.  Κανείς όμως δεν έχει αμφισβητήσει την προσωπική του τιμιότητα και ακεραιότητα: είναι γνωστό ότι ζει με εξαιρετικά πενιχρό εισόδημα, αποφεύγει κάθε ακτιβιστική  διαπλοκή με πολιτικούς και επιχειρηματικούς κύκλους, ενώ η υγεία του έχει κλονιστεί ανεπανόρθωτα από τις επανειλημμένες βίαιες επιθέσεις που έχει δεχτεί. Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα εδώ.