.

.
Κάθε Δευτέρα στην Athens Voice (κλικ)

Δευτέρα 15 Ιουλίου 2013

Η ΝΕΑ ΠΑΣΑΡΕΛΑ ΤΟΥ INSTAGRAM

[Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να αφήσετε τα δικά σας σχόλια.]

eliadcohen
Με 90 εκατομμύρια χρήστες που ανεβάζουν 40 εκατομμύρια φωτογραφίες κάθε μέρα, το Instagram είναι ίσως η πιο πετυχημένη εφαρμογή στην ιστορία των έξυπνων κινητών. H επιτυχία του ήταν τόση που μόλις δύο χρόνια μετά το λανσάρισμά του εξαγοράστηκε από το Facebook. Καθόλου άσχημα για μια εντελώς μονοθεματική εφαρμογή που δεν επιτρέπει στους χρήστες παρά να ανεβάζουν φωτογραφίες τραβηγμένες από το κινητό τους και σε άλλους χρήστες να αντιδρούν επιδοκιμάζοντας ή σχολιάζοντας. Φωτογραφίες επεξεργασμένες με ειδικά φίλτρα που προσδίδουν ακόμα και στο πιο μπανάλ θέμα κάτι από την αρτιστίκ νοσταλγία των παλιών πολαρόιντ. Πρόσθετο μπόνους η μαγική ιδιότητα των φίλτρων να ξανανιώνουν κουρασμένα πρόσωπα, απαλύνοντας τις πιο σκληρές γραμμές...

Απλό και αποτελεσματικό, αφού στηρίζεται στο οπτικό κομμάτι και μόνο, το Instagram έχει μετατραπεί στον απόλυτο εθισμό του παγκόσμιου γκέι χωριού με τα γυμνασμένα κορμιά, τα αξύριστα πρόσωπα, τα τατουάζ και τις σέξι πόζες με τους σέξι κολλητούς στο γυμναστήριο ή την παραλία να διαδέχονται η μία την άλλη με καταιγιστικούς ρυθμούς, προκαλώντας πραγματική συμφόρηση στην πασαρέλα της ωραιοπάθειας. Σε αντίθεση με εφαρμογές όπως το Grindr όπου πρωταγωνιστούν ακέφαλα σώματα με έμφαση στις ανατομικές λεπτομέρειες και η προοπτική της άμεσης συνάντησης μετριέται με τη χιλιομετρική απόσταση μεταξύ των χρηστών, το Instagram είναι μια απόλυτα προσωποποιημένη υπόθεση όπου οι χρήστες όχι μόνο δεν κρύβουν, αλλά αντίθετα προβάλλουν την πραγματική τους ταυτότητα και το κοινό-στόχος δεν είναι τοπικό αλλά παγκόσμιο.

Στο Instagram σκοπός δεν είναι το γρήγορο σεξ αλλά η συγκομιδή αντιδράσεων θαυμασμού και λατρείας. Καθώς η μόνη διαθέσιμη δυνατότητα για τους «ακόλουθους» είναι το κουμπί του «like», αποτελεί ιδανική εφαρμογή για όσους θέλουν τονώσουν το εγώ τους και να αισθανθούν «είδωλα» υπερ-προβάλλοντας την εξωτερική τους εμφάνιση, αλλά ταυτόχρονα πηγή άγχους και ανασφάλειας για πολλούς άλλους που αισθάνονται την πίεση μιας αδιάκοπης τελειομανίας σχετικά με το σώμα, τη γυμναστική, τη διατροφή κτλ. που μπορεί να εξελιχτεί σε νεύρωση. Όπως συμβαίνει σε όλα τα κοινωνικά δίκτυα, έτσι και το Instagram έχει αποκτήσει τις «βεντέτες» του που μετριούνται με τον αριθμό των «ακολούθων» (πάνω από 2000 και βρίσκεστε σε καλό δρόμο) και τον λεγόμενο «δείκτη σνομπισμού» (η πραγματική βεντέτα έχει χιλιάδες followers, αλλά παρακολουθεί ελάχιστους – ένα και μόνο like από τη βεντέτα είναι κάτι σαν κοινωνικό «φιλί της ζωής» που μπορεί να εκτοξεύσει των αριθμό των δικών σας followers στα ύψη!)

Για όσους δεν είστε ακόμα εξοικειωμένοι με την εφαρμογή, αυτή είναι η δική σας ευκαιρία να γνωρίσετε μερικά από τα αγόρια που έχουν μετατραπεί σε βεντέτες και έχουν πραγματικά τον κόσμο του Instagram στα πόδια τους.


Anderson Cooper - 260 χιλιάδες followers


Ο ανοιχτά γκέι δημοσιογράφος του CNN, γνωστός με το παρατσούκλι «Η Ασημένια Αλεπού», δεν καταφεύγει σε φτηνά λαϊκιστικά κόλπα όπως να προβάλλει τον δεσμό του ή να ανεβάζει φωτογραφίες χωρίς το μπλουζάκι του. Δεν του χρειάζεται, καθώς μια πόζα δίπλα σε κάποιο celebrity ή αγκαλιά με ένα κατοικίδιο αρκεί για να μαζέψει χιλιάδες like...
 
andersoncooper
 
Eliad Cohen - 43 χιλιάδες followers

Γυμναστής, μοντέλο, διοργανωτής θρυλικών γκέι πάρτι και πρεσβευτής του γκέι τουρισμού στην πατρίδα του το Ισραήλ, ο Eliad έχει μετατραπεί στο απόλυτο γκέι pin-up του Instagram με το δασύτριχο στέρνο του να πρωταγωνιστεί σε αμέτρητες πόζες μπροστά στον καθρέφτη, στα αποδυτήρια, στην πισίνα, στο κλαμπ, στην παραλία και όπου αλλού τραβάει η όρεξή σας...
 
eliadcohen1
 
François Sagat - 29 χιλιάδες followers
 
Ο θρυλικός γάλλος πορνοσταρ είναι μαέστρος του αυτο-σαρκασμού και οι φωτογραφίες του με περούκες, λάτεξ κορμάκια, μάσκες, μακιγιάζ και body painting είναι το απόλυτο must για όσους θέλουν να συνδυάσουν το οφθαλμόλουτρο με τη χιπστεροσύνη.

francoissagat
 
Isnathan - 11 χιλιάδες followers
 
Το σέξι αγόρι με το τσιγκελωτό μουστάκι αποτελεί ανερχόμενη αξία στο χρηματιστήριο του Instagram.
 
isnathan
 
Willliam August - 7 χιλιάδες followers

Μαζί με τον John Craig που είναι ο δεσμός του, αποτελούν σίγουρα το πιο ερωτικό αρκουδο-ζευγάρι στο Instagram!
 
williamaugust2
 
Marionetti - 6,5 χιλιάδες followers
 
To αγόρι από τη Βαρκελώνη σπάει τα κοντέρ των like και των follow, ειδικά όταν φωτογραφίζεται με το ασχημούτσικο σκυλί του.
 
marionetti
 
Garrett Magee - 4,5 χιλιάδες followers
 
Νεοϋοερκέζος κι αυτός. Όπως φαίνεται η επόμενη τάση μετά το μούσι θα είναι το μουστάκι.
 

gmagee 

Δείτε τις  γκέι φυλές στο Instagram σε ένα χιουμοριστικό βίντεο από το Youtube.


Περισσότεροι #Instastuds σε ένα πιο πρόσφατο άρθρο για το ίδιο θέμα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό New York

Δευτέρα 8 Ιουλίου 2013

ΨΩΝΙΣΤΗΡΙ ΔΙΠΛΑ ΣΤΗ ΛΙΜΝΗ

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε και τα σχετικά σχόλια.]

l-inconnu-du-lac_469912_22917

Καλοκαίρι. Μια λίμνη σε απροσδιόριστη τοποθεσία. Όποτε ο καιρός το επιτρέπει, οι όχθες της γίνονται μαγνήτης για πολυάριθμους άντρες που την επισκέπτονται για να κολυμπήσουν (κατά προτίμηση χωρίς μαγιό), να μαυρίσουν, να γνωριστούν και να ερωτοτροπήσουν με άλλους άντρες στο καταφύγιο που τους παρέχει η γύρω βλάστηση. Το τοπίο -ένας χώρος υπαίθριων συνευρέσεων για ομοφυλόφιλους άντρες- γίνεται ένας από τους βασικούς πρωταγωνιστές της τελευταίας ταινίας του Αλάν Γκιροντί "Ο Άγνωστος της Λίμνης". Μια ηλιόλουστη ουτοπία κατοικημένη από γυμνά, μαυρισμένα σώματα, που μοιάζει να αιωρείται ανάμεσα στη χίμαιρα και την πλέον πεζή (και οδυνηρή) πραγματικότητα.

Στις Κάννες το φιλμ του Γκιροντί συγκέντρωσε διθυραμβικές κριτικές. Όμως -σε αντίθεση με τη "Ζωή της Αντέλ" που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα και διαπραγματεύεται έναν λεσβιακό έρωτα ανάμεσα σε δύο νεαρές γαλλίδες καλλονές- η κριτική σε αυτή την περίπτωση δεν έφτασε στο σημείο να εγκωμιάσει ως "καυτές" και "αισθησιακές" τις ερωτικές σκηνές μεταξύ των πρωταγωνιστών. Παρά το αδιαμφισβήτητο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, το φιλμ κινδυνεύει να καταλήξει στο γκέτο των ταινιών για "ειδικό" (βλέπε γκέι) κοινό. Η βράβευσή της με τo "queer" βραβείο του φεστιβάλ φαίνεται να επισφραγίζει αυτό το γεγονός. Και μας κάνει να αναρωτιόμαστε αν θα την δούμε ποτέ στις ελληνικές αίθουσες (περισσότερα για ταμπού της ανδρικής ομοφυλοφιλίας στον κινηματογράφο μπορείτε να διαβάσετε εδώ)

Ο νεαρός Φρανκ είναι ένας από τους τακτικούς επισκέπτες της λίμνης. Εκεί κάνει παρέα με τον Ανρί, έναν μοναχικό μεσήλικα που έχει χωρίσει από τη γυναίκα του και έρχεται να ξεχαστεί ανάμεσα στα όμορφα αγόρια. Ο Φρανκ θα επωφεληθεί από την εμπειρία ζωής του μεγαλύτερου άντρα και θα βρει στο πρόσωπό του έναν ιδανικό ακροατή. Εκεί θα γνωρίσει και τον Μισέλ, έναν μυστηριώδη και αθλητικό μελαχρινό που θα γίνει το αντικείμενο του πόθου του. Καθώς μπλέκεται στη δίνη του πάθους, η ανακάλυψη του άψυχου σώματος ενός νεαρού που πνίγηκε στα νερά της λίμνης θα τον κάνει να αναρωτηθεί για την πραγματική ταυτότητα του αινιγματικού και φευγαλέου εραστή του. Είναι αυτός ο δολοφόνος του νεαρού; Και ποια θα είναι η δική του κατάληξη;

 
Με αφορμή μια υπόθεση αστυνομικού θρίλερ, ο Γκιροντί φτιάχνει μια ταινία με σαφείς υπαρξιακές προεκτάσεις, όπου το ερωτικό πάθος και ο θάνατος μοιάζουν να σφιχταγκαλιάζονται στην άκρη του γκρεμού. Ταυτόχρονα βάζει στο μικροσκόπιο την αποξένωση των ανθρώπων και το ανικανοποίητο των σύγχρονων ερωτικών ηθών σε μια τοποθεσία που ευνοεί το "ψωνιστήρι", την αναζήτηση ανώνυμων και πρόσκαιρων σεξουαλικών επαφών: Ακόμα και σε αυτόν τον παράδεισο της σεξουαλικής ελευθεριότητας, η ερωτική επαφή πολλές φορές δύσκολα περιορίζεται σε μία άμεση εκτόνωση μεταξύ αγνώστων, χωρίς δεσμεύσεις και χωρίς συνέχεια. Το κρυφτούλι της αποπλάνησης, η ανομολόγητη προσδοκία του έρωτα, το βασανιστήριο της ζήλιας παραμένουν και αψηφούν -χωρίς να καταργούν- τη λογική της "γρήγορης κατανάλωσης".
 
Linconnu-du-lac-affiche Η ταινία έκανε "θόρυβο" όταν η αφίσα της -που απεικονίζει ζευγάρια αντρών να ερωτοτροπούν σε μια παραλία- λογοκρίθηκε ως "άσεμνη" από τις αρχές σε δύο δήμους της Γαλλίας.

Δευτέρα 1 Ιουλίου 2013

ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΗ ΦΟΒΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗ LIFESTYLE ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ;

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε και τα σχετικά σχόλια.]

travolta

Στήλη επώνυμου συντάκτη σε ιστοσελίδα μεγάλης επισκεψιμότητας. Αγαπημένα θέματα της στήλης οι φωτογραφίες καλλίπυγων νεανίδων που ποζάρουν με τα απολύτως απαραίτητα και τα κουτσομπολιά σχετικά με ανθυποδιασημότητες από τον χώρο της μικρής οθόνης, του ποδοσφαίρου, της λαϊκής πίστας και του μόντελινγκ. Όλο αυτό που ελληνιστί αποκαλούμε gossip και lifestyle και μπορεί να χτυπήθηκε από την κρίση, αλλά διατηρεί τα μετερίζια του στις προτιμήσεις μερίδας του κοινού.

Σε αντίθεση με πολλά άλλα μέσα του συγκεκριμένου χώρου, εδώ οι ειδήσεις περί ομοφυλοφιλίας των επωνύμων δεν καταδικάζονται στην αφάνεια του απαγορευμένου και της απόλυτης αποσιώπησης. Για να μην βιαστούμε όμως να μιλήσουμε για πρόοδο, η συγκεκριμένη θεματολογία παρουσιάζεται αποκλειστικά μέσα από ένα σκανδαλοθηρικό πρίσμα με πηχυαίους τίτλους που δίνουν έμφαση σε λέξεις όπως «Σοκ!» και «Σκάνδαλο!» Οι ειδήσεις αφορούν πάντα επωνύμους που δεν κατονομάζονται, αλλά κάποιες φορές φωτογραφίζονται μέσα από περιγραφές και υπονοούμενα. Και οποιαδήποτε αναφορά σε σχέση τους με άτομο του ίδιου φύλου –ασχέτως αν είναι επί χρήμασι ή όχι– αντιμετωπίζεται ακριβώς με το ίδιο «σκανταλιάρικο» ύφος όπως οι ειδήσεις για τα πάρτι με κόκες ή τις βιζίτες επωνύμων κυριών...

Σαν να μην έφταναν οι τίτλοι, στα ενδότερα οι γκέι χλευάζονται με γηπεδικές εκφράσεις και χιούμορ γυμνασιακού επιπέδου:

«Το πρόβλημα το είχε από παλιά, αλλά με το χρόνο και επειδή δεν πρόσεχε τι «τρώει» η κατάσταση του επιδεινώθηκε»

«Και τώρα που η καψούρα και ο έρωτας του Star μπαγιάτεψε τι γίνεται; Γίνεται Που-Star!!!»

«Και ποια είναι η πιο εύκολη λύση; Πληρωμένο σεξ ή αλλιώς «τρίξιμο της όπισθεν». Αναρωτιέμαι: Όταν κάνουν τάκλιν αφήνουν αέρα;»

«Και είναι και ωραίο παλικάρι (;) Που να ήξεραν βέβαια οι θαυμάστριες του πως την κουνάει την αχλαδιά. Το αχνίζει το κουραμπιεδάκι.»

Ο ανδρισμός τους βρίσκεται διαρκώς υπό αμφισβήτηση:

«Είναι που είναι πισωγλέντης, είναι και τσιγκούνης! Δεν υπάρχει χειρότερο είδος λέμε. Ο άντρας από τον πολιτικό χώρο -άντρας, λέμε τώρα- είναι νέος, γύρω στα 40 αλλά όχι γόης.»

«Δεν θα έλεγα πως φημίζεται και τόσο για τον ανδρισμό του, άσχετα αν στο γυαλί και μέσω των θεμάτων του προσπαθεί να το παίξει.. μάγκας και «βαρύς».»

Στην Ελλάδα του 2013, καλός ομοφυλόφιλος είναι μόνο ο αόρατος ομοφυλόφιλος:

«Κλάμα. Το τι κάνει ο καθένας στο σπίτι του και στην κρεβατοκάμαρά του είναι απόλυτο δικαίωμα. Το να κάνει ωστόσο ότι θέλει δημόσια και μάλιστα να είναι και πρόσωπο αναγνωρίσιμο είναι απλά ...κατάντια και ανάγκη να πει “Είμαι εδώ. Δείτε με!!!”».

«Τον γάμο τι τον ήθελαν;;; Δεν τους έφτανε που ζούσαν μαζί και αγαπημένοι και φωτισμένοι;»

«Το ένα αγόρι πριν λίγο καιρό παρουσίασε τον κομμωτή στους γονείς του. Ναι σε τέτοιο βαθμό έχει φτάσει η άνεσή τους. Και έρχομαι να ρωτήσω.Τι τους είπε; «Μαμά μπαμπά απ' εδώ η νυφούλα σας!!!».Τι άλλο θα μάθω, τι άλλο!!!».

Στην Ελλάδα του 2013, καλύτερα να μην υπάρχεις καθόλου. Αν είσαι φανερός «προκαλείς». Αν πάλι είσαι κρυφός, είσαι ύπουλος και πισώπλατος. Κοινώς "π**στης".

«Δεν είναι τυχαίο ότι ο κόσμος όταν θέλει να χαρακτηρίσει μια οπισθόβουλη πράξη χρησιμοποιεί την λέξη «Πουστιά». Ποιος να είναι, ποιος να είναι».

Όταν δύο άντρες έχουν σχέση, σημεία στίξης όπως αποσιωπητικά, εισαγωγικά και θαυμαστικά χρησιμοποιούνται κατά βούληση με σκοπό τον σαρκασμό:

«Έλεος: Ο Έλληνας ηθοποιός, ο ...σύντροφός του και οι ζουζουνιές δημόσια!»

«Στη Μύκονο βρίσκεται ο Ρίκι Μάρτιν με τον ...σύζυγό του!»

«Μπαλαδόρος ζήτησε από τον καλό του να "χωρίσουν" διότι κυκλοφόρησε η σχέση τους!!»

Μόνιμη επωδός βέβαια το πόσο μπορεί να απογοητευτούν οι θαυμάστριες των αγοριών από αυτές τις π**στικες συμπεριφορές:

«Είχε το αγόρι του να του κρατάει το χέρι, να του βάζει αντηλιακό και να το απολαμβάνει.. Κρίμα βέβαια για τις γυναίκες που στο πέρασμά του καρδιοχτυπούν…».

"Κρίμα πάντως γιατί θεωρούνται από τα πιο γοητευτικά αγόρια του χώρου. Με κάθε ευκαιρία τα παλικάρια, βρίσκονται στην Αθήνα και θυμούνται τις παλιές καλές εποχές. Αν έχεις πρόβλημα στα υδραυλικά το θες το service σου!"

«Κερατωμένη ναί. Αλλά από άντρα; Φρίκη!!!».

Στην Ελλάδα του 2013 όλα τα παραπάνω μπορεί να εκφέρονται επώνυμα όχι μόνο από τον συγκεκριμένο συντάκτη, αλλά και από χιλιάδες άλλους στο ίντερνετ και τα κοινωνικά δίκτυα χωρίς να ιδρώνει το αυτί κανενός. Αντίθετα αν κάποιος που βγάζει το ψωμί του στη show-biz σκεφτεί ποτέ να μιλήσει επώνυμα και ειλικρινά για τη ζωή του και να ξεμυτίσει από το μαντρί της υποχρεωτικής ετεροφυλοφιλίας, διαβάζοντας όλα τα παραπάνω σχόλια και σχολιανά γνωρίζει πολύ καλά τι ακριβώς τον περιμένει... Γιατί όπως διαβάζουμε και κάπου αλλού:

"Ο μικρός βέβαια συνεχίζει να το παίζει βαρύ αρσενικό στα κοριτσάκια καθώς ξέρει πώς αν βγει προς τα έξω η άλλη του φύση, δεν θα έχει μέλλον στην τηλεόραση."

Δευτέρα 24 Ιουνίου 2013

ΓΚΕΪ ΓΑΜΟΙ Α ΛΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΑ: Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

[Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε και τα σχετικά σχόλια.]

Supreme Court Gay Marriage


UPDATE: O νόμος "περί προστασίας του γάμου" είναι αντισυνταγματικός και η ομοσπονδιακή κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να αναγνωρίζει όλους τους γάμους που τελούνται σύμφωνα με τους νόμους της κάθε πολιτείας, χωρίς διακρίσεις. Αυτό αποφάσισε πριν από λίγο (26 Ιουνίου, 5:15 ώρα Ελλάδος) το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ με πλειοψηφία 5-4.

Στην υπόθεση της Καλιφόρνιας, επίσης με πλειοψηφία 5-4, το Δικαστήριο απέφυγε να κρίνει επί της ουσίας προβάλλοντας ένα διαδικαστικό ζήτημα: Εφόσον η πολιτεία της Καλιφόρνιας δεν κινήθηκε δικαστικά για να υπερασπιστεί την απαγόρευση των γάμων, δεν μπορεί να εκπροσωπείται νόμιμα από αυτόκλητες "οργανώσεις πολιτών". Αυτό σημαίνει ότι ισχύουν οι αποφάσεις των κατώτερων δικαστηρίων και οι γάμοι επιστρέφουν σύντομα στη μεγαλύτερη πολιτεία των ΗΠΑ. Με αυτό τον τρόπο το Δικαστήριο απέφυγε να θίξει παρόμοιες απαγορεύσεις που ισχύουν σε 35 άλλες πολιτείες και όχι μόνο: Στην άλλη τους απόφαση οι δικαστές αναφέρουν ξεκάθαρα ότι η νομοθεσία περί γάμου αποτελεί "αδιαμφισβήτητη αρμοδιότητα" της κάθε πολιτείας, και όχι θεμελιώδες συνταγματικό δικαίωμα των πολιτών σε ολόκληρη τη χώρα.

Μέσα από τις παρακάτω οκτώ ερωταπαντήσεις θα προσπαθήσουμε να ξεκαθαρίσουμε το ιδιαίτερα περίπλοκο νομικό παρασκήνιο πίσω από τις δύο αποφάσεις:

Τι είναι το Ανώτατο Δικαστήριο;

Εννιά ισόβιοι δικαστές που προτείνονται από τον εκάστοτε πρόεδρο, όμως ο διορισμός τους πρέπει να εγκριθεί από την πλειοψηφία της Γερουσίας. Βρίσκονται στην κορυφή του ομοσπονδιακού συστήματος δικαιοσύνης και αποφασίζουν για ζητήματα συνταγματικότητας των νόμων αλλά και για τα όρια της δικαιοδοσίας της ομοσπονδιακής εξουσίας σε σχέση με τη δικαιοδοσία των πολιτειών. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η κάθε μία από τις πενήντα πολιτείες έχει δικό της Σύνταγμα, δικό της κυβερνήτη, νομοθετικά σώματα και πολιτειακά δικαστήρια.

Ποια είναι η σύνθεση του Ανώτατου Δικαστηρίου σήμερα;

Πέντε δικαστές έχουν προταθεί από ρεπουμπλικάνους προέδρους και απαρτίζουν το συντηρητικό μπλοκ. Τέσσερις έχουν προταθεί από δημοκρατικούς προέδρους και αποτελούν το προοδευτικό μπλοκ. Πάντως ένας από τους πέντε συντηρητικούς δικαστές θεωρείται μετριοπαθής και στο παρελθόν έχει συντάξει δύο ιστορικές αποφάσεις που καταργούσαν νομοθετικές διακρίσεις σε βάρος των ομοφυλόφιλων.

Ποια είναι η νομική κατάσταση σχετικά με τον γάμο ομοφύλων σήμερα;

36 πολιτείες (με γαλάζιο χρώμα στον χάρτη) απαγορεύουν ρητά τον γάμο μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου. Οι περισσότερες έχουν προσθέσει μέσω δημοψηφίσματος και σχετική διάταξη στο σύνταγμά τους. Πάντως οκτώ από αυτές (με ροζ σύμβολο στον χάρτη) έχουν θεσπίσει κάποιο σύμφωνο συμβίωσης για τα ζευγάρια ίδιου φύλου. Δώδεκα πολιτείες (με μπλε χρώμα στον χάρτη) έχουν αναγνωρίσει τον γάμο ομοφύλων. Η μεγαλύτερη είναι η Νέα Υόρκη και μαζί συγκεντρώνουν το 18% του συνολικού πληθυσμού. Ακόμα κι εκεί όμως πρόκειται για γάμους "λάιτ".

us gay marriage


Γιατί γάμοι "λάιτ";

Βάσει του νόμου "περί προστασίας του γάμου" που ψηφίστηκε από το Κογκρέσο το 1996, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση δεν αναγνωρίζει γάμους ατόμων του ίδιου φύλου ακόμα και στις πολιτείες όπου αυτοί τελούνται νόμιμα. Αυτό σημαίνει ότι τα ζευγάρια που έχουν παντρευτεί στις 12 πολιτείες όπου αυτό επιτρέπεται, δεν μπορούν να επωφεληθούν από τις απαλλαγές και τις ελαφρύνσεις που προβλέπει για τους παντρεμένους η ομοσπονδιακή φορολογία. Δεν αναγνωρίζονται ως ζευγάρια από τα ομοσπονδιακά προγράμματα κοινωνικής ασφάλισης. Δεν αναγνωρίζονται ούτε από την Υπηρεσία Μετανάστευσης που μπορεί ανά πάσα στιγμή να απελάσει έναν ξένο υπήκοο, ακόμα κι αν είναι νόμιμα παντρεμένος με αμερικάνο του ίδιου φύλου.

Επιπλέον βάσει του ίδιου νόμου, ούτε οι υπόλοιπες πολιτείες είναι υποχρεωμένες να αναγνωρίζουν αυτούς τους γάμους. Αυτό σημαίνει ότι ένα ζευγάρι που είναι παντρεμένο σε μία πολιτεία, παύει να θεωρείται παντρεμένο αν μετακομίσει σε κάποια άλλη, ενώ σε αυτή την περίπτωση οι δύο σύζυγοι δεν μπορούν καν να ζητήσουν διαζύγιο! Ένας καφκικός εφιάλτης τον οποίο δεν αντιμετωπίζει κανένα ετερόφυλο ζευγάρι, αφού γι' αυτά ισχύουν κανονικά οι διατάξεις του οικογενειακού δικαίου της πολιτείας στην οποία μετακόμισαν.

Τί μπορεί να κάνει για αυτό το Ανώτατο Δικαστήριο;

Μια χήρα από τη Νέα Υόρκη έχει προσφύγει ζητώντας να κηρυχθεί αντισυνταγματικός ο νόμος "περί προστασίας του γάμου" με βάση την αρχή της ισονομίας. Νόμιμα παντρεμένη με γυναίκα στη Νέα Υόρκη, αναγκάστηκε μετά τον θάνατο της συζύγου της να πληρώσει ένα υπέρογκο ποσό ως φόρο κληρονομιάς (Μπορείτε να διαβάσετε την ιστορία της εδώ). Αν οι ομοσπονδιακές αρχές τις αντιμετώπιζαν ως παντρεμένες δεν θα χρειαζόταν να πληρώσει ούτε ένα δολάριο. Η κυβέρνηση Ομπάμα συμφωνεί μαζί της, θεωρεί όμως ότι το Δικαστήριο είναι το μόνο αρμόδιο να αποφανθεί για ζητήματα συνταγματικότητας.

Αυτή είναι η μία υπόθεση που εκδικάζει το Δικαστήριο. Ποια είναι η δεύτερη;

Η δεύτερη υπόθεση αφορά το δικαστικό σίριαλ των γάμων στην Καλιφόρνια που μετράει ήδη πέντε χρόνια. Το καλοκαίρι του 2008 το Ανώτατο Δικαστήριο της μεγαλύτερης πολιτείας των ΗΠΑ έκρινε ότι ο γάμος αποτελεί συνταγματικό δικαίωμα για όλους. Μέσα στους επόμενους μήνες 18 χιλιάδες γκέι και λεσβιακά ζευγάρια ενώθηκαν με τα δεσμά του γάμου, όμως οι αντίπαλοι του μέτρου μάζεψαν υπογραφές προκειμένου να ακυρώσουν τη δικαστική απόφαση με δημοψήφισμα. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν αρνητικό και οι γάμοι "σχόλασαν". Έκτοτε οι υπέρμαχοι του γάμου προσέφυγαν στην ομοσπονδιακή δικαιοσύνη που τους δικαίωσε τρεις φορές με το σκεπτικό ότι το δημοψήφισμα αφαίρεσε με αυθαίρετο τρόπο δικαιώματα που απολάμβανε μια κατηγορία πολιτών. Μετά από συνεχείς εφέσεις, η υπόθεση έφτασε τελικά στο ομοσπονδιακό Ανώτατο Δικαστήριο που καλείται να λάβει τελεσίδικη απόφαση.

Οι γάμοι στην Καλιφόρνια καταργήθηκαν "δημοκρατικά" με δημοψήφισμα. Τι έχει αλλάξει από τότε;

Η κοινή γνώμη δείχνει να έχει μεταστραφεί σε σημαντικό βαθμό, και σε αυτό συνέβαλλε η απόφαση του προέδρου Ομπάμα να ταχθεί δημόσια υπέρ του γάμου ομοφύλων. Πέρσι για πρώτη φορά οι ψηφοφόροι σε τέσσερις πολιτείες ενέκριναν τον γάμο ομοφύλων με δημοψήφισμα, ενώ πλέον η πλειοψηφία των αμερικάνων δηλώνει υπέρ στις δημοσκοπήσεις. Υπάρχουν όμως σημαντικές γεωγραφικές διαφοροποιήσεις: στις πιο συντηρητικές πολιτείες της ενδοχώρας και του Νότου, η πλειοψηφία παραμένει εχθρική.

Πώς μπορεί να επηρεάσει η υπόθεση της Καλιφόρνιας τους γάμους στην υπόλοιπη χώρα;

Το Δικαστήριο μπορεί να λάβει μια απόφαση που θα αφορά μόνο τις ιδιαιτερότητες της συγκεκριμένης υπόθεσης στην Καλιφόρνια. Μπορεί όμως, με αφορμή αυτή την υπόθεση, να αποφασίσει ότι ο γάμος αποτελεί βάσει του Συντάγματος θεμελιώδες δικαίωμα για όλα τα ζευγάρια σε ολόκληρη τη χώρα. Κάτι τέτοιο θα προκαλέσει σημαντικές πολιτικές αντιδράσεις, ιδίως στις νότιες πολιτείες. Ταυτόχρονα όμως θα επιλύσει μια για πάντα τις δαιδαλώδεις γραφειοκρατικές επιπλοκές που προκύπτουν όταν κάποιες πολιτείες δεν αναγνωρίζουν τους γάμους που τελούνται σε κάποιες άλλες, αλλά και το σίριαλ των ατελείωτων δικαστικών προσφυγών τόσο στα πολιτειακά, όσο και στα ομοσπονδιακά δικαστήρια.

Μένει να δούμε κατά πόσο οι δικαστές θα τολμήσουν να δώσουν οριστική λύση στο ζήτημα. Χωρίς να ξεχνάμε ότι το συγκεκριμένο δικαστικό σίριαλ παραμένει εξαιρετικά επικερδές τόσο για τη βιομηχανία των τεράστιων δικηγορικών γραφείων που ανθούν στις ΗΠΑ όσο και για τις εταιρείες που αναλαμβάνουν με το αζημίωτο τον επηρεασμό της πολιτικής διαδικασίας - τα λεγόμενα lobbies...






Δευτέρα 17 Ιουνίου 2013

ΠΕΡΗΦΑΝΟΙ ΜΠΑΜΠΑΔΕΣ: ΔΥΟ ΒΙΝΤΕΟ ΓΙΑ ΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ

[Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε και τα σχετικά σχόλια.]


gay fathers3
H ιστορία τους έγινε γνωστή όταν τη δημοσίευσαν οι New York Times με τον τίτλο "Βρήκαμε τον γιο μας στο μετρό". Το 2000 ο Ντάνι, ένας κοινωνικός λειτουργός, βρήκε ένα νεογέννητο βρέφος που κάποιοι είχαν εγκαταλείψει στις σκάλες του μετρό στη Νέα Υόρκη. Όταν τον κάλεσε να καταθέσει, η δικαστίνα που ανέλαβε την υπόθεση τον ρώτησε αν τον ενδιέφερε να υιοθετήσει το παιδί μαζί με τον σύντροφό του Πίτερ. Παρά τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετώπιζαν εκείνη την περίοδο, το ζευγάρι δέχτηκε και –πριν προλάβουν να συνειδητοποιήσουν τι είχε συμβεί– είχαν τον μικρό Κέβιν στο σπίτι τους για τα Χριστούγεννα. Δώδεκα χρόνια αργότερα, μόλις η πολιτεία της Νέας Υόρκης θεσμοθέτησε τον γάμο για τα ζευγάρια ίδιου φύλου, ο γιος τους είχε την ιδέα να ζητήσουν από την ίδια δικαστίνα να τους παντρέψει. Εκείνη δέχτηκε αμέσως και όταν την ρώτησαν τι ήταν αυτό που την είχε κάνει τότε να τους αναθέσει το παιδί, τους απάντησε: «Είχα ένα προαίσθημα. Δεν είχα δίκιο;» Δείτε τους ευτυχείς μπαμπάδες να διηγούνται τη συγκινητική τους ιστορία στον δημοσιογράφο Άντερσον Κούπερ.
 
video platformvideo managementvideo solutionsvideo player

«Μπαμπά σταμάτα να μιλάς!» Στο 15:13 του παρακάτω αξιολάτρευτου βίντεο, ο 4χρονος Έμετ χάνει την υπομονή του με τα καμώματα των μεγάλων και προσπαθεί αν κλείσει το στόμα του πατέρα του Πολ. Μαζί με τον σύντροφό του Τζέιμς και τους δίδυμους γιους τους Έμετ και Γκάμπριελ, ο Πολ κλήθηκε να καταθέσει ενώπιον επιτροπής του νομοθετικού σώματος της Μινεσότα που εξέταζε το νομοσχέδιο για τους γάμους ατόμων του ίδιου φύλου. Παιδίατρος στο επάγγελμα, ο Πολ μας θυμίζει την πρόσφατη έκθεση της Αμερικάνικης Παιδιατρικής Ακαδημίας σύμφωνα με την οποία η γονεϊκή ικανότητα και η οικογενειακή ασφάλεια δεν έχουν να κάνουν με τον σεξουαλικό προσανατολισμό του ζεύγους. Και όταν ο μπόμπιρας προσπαθεί να κλείσει το μικρόφωνο, σχολιάζει γελώντας: «Μου είχαν πει ότι δεν πρέπει να βγαίνεις στις κάμερες με παιδιά ή ζώα». Τελικά η παρέμβασή τους είχε χάπι-εντ, αφού μερικές εβδομάδες αργότερα η Μινεσότα έγινε η 12η πολιτεία των ΗΠΑ που αναγνώρισε τους γάμους ομοφύλων.

Δευτέρα 10 Ιουνίου 2013

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ATHENS PRIDE 2013

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε και τα σχετικά σχόλια.]


558
535

528
531
551

533-1 
544 555 556-1 561 566 600 604 605 614 624 657 672 684 687 695 575

Δευτέρα 3 Ιουνίου 2013

ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΒΑΣΗ Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΩΝ

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε και τα σχετικά σχόλια.]

gay greece

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας στις 17 Μαΐου, το ευρωπαϊκό τμήμα της ILGA (Διεθνούς Ομοσπονδίας Ομοφυλόφιλων, Αμφιφυλόφιλων και Διεμφυλικών ατόμων) έδωσε στη δημοσιότητα την ετήσια έκθεσή του που βαθμολογεί αναλυτικά τη νομοθεσία και τις πολιτικές 47 ευρωπαϊκών κρατών απέναντι στις σεξουαλικές μειονότητες. Η Ελλάδα συγκεντρώνει βαθμολογία 28 με άριστα το 100 και κατατάσσεται στην 24η θέση.

Η βαθμολογία της κάθε χώρας προσδιορίζεται από τις επιδόσεις της σε έξι πεδία:

• την αναγνώριση των ζευγαριών ίδιου φύλου και της ομογονεϊκότητας στο οικογενειακό δίκαιο
• την πολιτική του κράτους ως προς την καταπολέμηση των διακρίσεων στην οικονομική σφαίρα (απασχόληση, παροχή υπηρεσιών κτλ)
• τις νομικές διαδικασίες που προβλέπονται σχετικά με την αλλαγή φύλου
• την ελευθερία της έκφρασης και την ελεύθερη διοργάνωση εκδηλώσεων
• τον κολασμό της διέγερσης μίσους και των εγκλημάτων με ομοφοβικό κίνητρο
• την παροχή ασύλου σε άτομα που διώκονται στις χώρες τους

Η Ελλάδα συγκεντρώνει χαμηλή βαθμολογία στα τρία πρώτα και υψηλότερη στα τρία τελευταία. Η βαθμολογία του κάθε κράτους εξαρτάται πλέον όχι μόνο από την ύπαρξη σχετικής νομοθεσίας, αλλά και από τα διοικητικά μέτρα που λαμβάνονται για την εφαρμογή της. Το οικογενειακό δίκαιο της χώρας μας δεν παρέχει καμία αναγνώριση στα ζευγάρια ίδιου φύλου. Πέρα από τον γάμο και την υιοθεσία, έχουν αποκλειστεί από το προβληματικό σύμφωνο συμβίωσης του 2008 αλλά και τη νομοθεσία περί υποβοηθούμενης αναπαραγωγής του 2002 (όπως είδαμε εδώ).

Για την ίση μεταχείριση των ομοφυλόφιλων στην απασχόληση υπάρχει ο νόμος 3304 του 2005, η πρακτική εφαρμογή του όμως κρίνεται από πλημμελής έως ανύπαρκτη. Οι νόμοι 3719/2008 και 4139/2013 προβλέπουν αυξημένες ποινές για εγκλήματα που έχουν κίνητρο τον σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα φύλου του θύματος. Τέλος η αλλαγή φύλου αναγνωρίζεται δικαστικά μόνο μετά από πλήρη και μη αναστρέψιμη χειρουργική επέμβαση.

ilga-europe-rainbow-map

Την υψηλότερη βαθμολογία που απέχει όμως από το άριστα (77%) συγκεντρώνει το Ηνωμένο Βασίλειο. Όπως φαίνεται στον χάρτη (κάντε κλικ για μεγέθυνση), αν είσαι ομοφυλόφιλος και γεννηθείς στην Ευρώπη καλύτερα να βρίσκεσαι κοντά στον ωκεανό, καθώς την πρώτη δεκάδα (με ποσοστά που πλησιάζουν ή υπερβαίνουν το 60%) συμπληρώνουν χώρες που βρέχονται από τον Ατλαντικό: Από βορρά προς νότο, οι τέσσερις σκανδιναβικές, η Ολλανδία, το Βέλγιο, η Γαλλία, η Ισπανία και η Πορτογαλία. Δεν είναι τυχαίο ότι όλες τους αναγνωρίζουν πλέον τον γάμο ατόμων του ίδιου φύλου. Το παράδοξο είναι ότι –παρά την υψηλότερη βαθμολογία της– αυτό δεν συμβαίνει στην Αγγλία όπου η σχετική νομοθεσία αναμένεται να ψηφιστεί μέχρι το τέλος του έτους. Αν βέβαια το επιτρέψουν οι διογκούμενες αντιδράσεις εντός του συντηρητικού κόμματος...
 
gay marriage europe Με έντονο πράσινο οι χώρες που αναγνωρίζουν τον γάμο για τα ζευγάρια ίδιου φύλου. Με χακί οι χώρες όπου ισχύει κάποιο σύμφωνο συμβίωσης.

Η έκθεση τονίζει την άνοδο βίαιων ακροδεξιών κινημάτων στην Ουγγαρία και την Ελλάδα καθώς και την έξαρση της ομοφοβικής βίας με αφορμή το νομοσχέδιο για τον γάμο ομοφύλων στη Γαλλία. Τα κατεχόμενα από τον τουρκικό στρατό εδάφη της Κύπρου αποτελούν το μόνο ευρωπαϊκό έδαφος όπου η ομοφυλοφιλία συνεχίζει να αποτελεί ποινικό αδίκημα. Η κατάσταση όμως παρουσιάζεται ζοφερή σε ολόκληρο το ανατολικό τμήμα της Ευρώπης, με έξι πρώην σοβιετικές δημοκρατίες να συγκεντρώνουν βαθμολογίες κάτω του 20%. Αρνητική πρωταθλήτρια είναι η Ρωσία με ποσοστό μόλις 7%, όμως στην ίδια χαμηλή κατηγορία βρίσκουμε επίσης την Τουρκία και τρεις χώρες των Βαλκανίων (την πΓΔΜ, τη Βουλγαρία και το Κοσσυφοπέδιο). Τον πήχη του 20% καταφέρνει να αγγίξει (οριακά) η Κύπρος...

Το κατά κεφαλήν εισόδημα δεν αποτελεί ασφαλή δείκτη σεβασμού των ανθρώπινων δικαιωμάτων, καθώς η Ελβετία και το Λουξεμβούργο σχεδόν ισοβαθμούν με την Ελλάδα – για να μην μιλήσουμε για τις ακόμα χαμηλότερες επιδόσεις φορολογικών παραδείσων όπως το Μονακό και το Λιχτενστάιν. Από την άλλη, η φτωχή Πορτογαλία της κρίσης καταφέρνει να πλασαριστεί μέσα στην πρώτη εξάδα. Μόνιμη απογοήτευση για το δυτικό τμήμα της Ευρώπης αποτελεί η Ιταλία που βρίσκεται πολύ κάτω από την Ελλάδα, με ποσοστό μόλις 19%. Όπως έχουμε δει, η αδιαφορία των πολιτικών στη χώρα-προπύργιο της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας είναι χαρακτηριστική.



Δευτέρα 27 Μαΐου 2013

ΟΤΑΝ Ο ΜΑΪΚΛ ΝΤΑΓΚΛΑΣ ΕΚΑΝΕ ΣΕΞ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΤ ΝΤΕΪΜΟΝ

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε και τα σχετικά σχόλια.]

michael-douglas-matt-damon-behind_the_candelabra

Τι συμβαίνει όταν βάζει κανείς στην ίδια ταινία τον ντετέκτιβ που αντιμετώπισε τη Σάρον Στόουν στο «Βασικό Ένστικτο» μαζί με τον σκληροτράχηλο κατάσκοπο Τζέισον Μπορν; Η απάντηση είναι μια ταινία για την ερωτική ζωή του θρυλικού πιανίστα και σόουμαν Λιμπεράτσε που άφησε εποχή στο Λας Βέγκας και την αμερικανική τηλεόραση με τις μεγαλοπρεπείς, πομπώδεις και έξτρα χλιδάτες εμφανίσεις του. Εμφανίσεις που έδιναν λαβή σε αναρίθμητα ομοφοβικά σχόλια, σε μια εποχή που ήταν πρακτικά αδύνατο για ένα δημόσιο πρόσωπο να μιλήσει ανοιχτά για την ομοφυλοφιλία του.

Έχουν όμως αλλάξει τα πράγματα τόσο πολύ από τότε; Η ταινία «Πίσω από τα Κηροπήγια» ήταν ένα πρότζεκτ με τη βαριά υπογραφή του σκηνοθέτη Στίβεν Σόντερμπεργκ (γνωστού για μεγάλες επιτυχίες όπως το «Σεξ, ψέματα και βιντεοταινίες», «Η ζωή της Έριν Μπρόνκοβιτς» και «Η συμμορία των έντεκα»). Ο Σόντερμπεργκ είχε στρατολογήσει για τους κεντρικούς ρόλους δύο από τους μεγαλύτερους σταρ του Χόλιγουντ, ενώ ο προϋπολογισμός της ταινίας ήταν ιδιαίτερα χαμηλός για τα δεδομένα των χολιγουντιανών στούντιο (γύρω στα 23 εκατομμύρια δολάρια). Παρόλα αυτά, το γεγονός ότι η ταινία εστιάζει στην 5χρονη σχέση του Λιμπεράτσε με τον κατά σαράντα χρόνια νεότερό του Σκοτ Θόρσον, είχε σαν αποτέλεσμα τα στούντιο να αρνηθούν οποιαδήποτε χρηματοδότηση.

Τελικά το πρότζεκτ ανέλαβε το καλωδιακό κανάλι HBO, γνωστό για τα πολύ επικερδή ρίσκα που αναλαμβάνει σε ευαίσθητα θέματα όπως το σεξ, η βία και ο θάνατος με τις υπέρ-επιτυχημένες σειρές του όπως οι «Σοπράνος», το «Γραφείο κηδειών Φίσερ», το "True Blood"και το «Παιχνίδι του στέμματος». Αυτό σημαίνει ότι το τελευταίο φιλμ στην καριέρα του Σόντερμπεργκ δεν πρόκειται να διανεμηθεί στις αμερικάνικες κινηματογραφικές αίθουσες αλλά θα προβληθεί ως ...τηλεταινία. Κάτι που δεν εμπόδισε βέβαια τα ξένα γραφεία διανομής να εκδηλώσουν το ενδιαφέρον τους αλλά και το Φεστιβάλ των Κανών να λάβει την πρωτοφανή απόφαση να εντάξει μια τηλεταινία στο επίσημο διαγωνιστικό του πρόγραμμα.


Η επίσημη γραμμή των στούντιο ήταν ότι λατρεύουμε το σενάριο, αλλά αυτή η ταινία δεν θα αρέσει σε κανέναν εκτός από τους γκέι» δηλώνει ο παραγωγός του φιλμ που είχε γνωρίσει τον Λιμπεράτσε όσο ζούσε. «Ξεχνάνε βέβαια ότι στις δεκαετίες του '50 και του '60, το κοινό του Λιμπεράτσε δεν ήταν οι γκέι. Το πιο φανατικό κοινό του ήταν οι κυρίες μιας κάποιας ηλικίας με τα μοβ μαλλιά. Όταν ήταν πάνω στη σκηνή τις έκανε ό,τι ήθελε. Στο σπίτι του όμως ζούσε τη σεξουαλικότητά του ελεύθερα και ανοιχτά. Θυμάμαι ότι υπήρχαν νεαροί σε κάθε δωμάτιο. Δεν μ' ένοιαζε – αυτό σήμαινε περισσότερες γυναίκες διαθέσιμες για μένα!»

Τα κηροπήγια πάνω στο πιάνο που έδωσαν στην ταινία τον τίτλο της, υπήρξαν το σήμα κατατεθέν του Λιμπεράτσε μαζί με τις γούνες, τις περούκες και τις καλυμμένες με κρυστάλλους Ρολς Ρόις. Παρά τα κακεντρεχή σχόλια και την ενστικτώδη ομοφοβία που προκαλούσαν οι δημόσιες εμφανίσεις του, την εποχή εκείνη η ομοφυλοφιλία ενός σταρ που αρνιόταν πεισματικά να παντρευτεί και συνοδευόταν σε όλα τα ταξίδια από τη μητέρα του, δεν μπορούσε παρά να είναι ένα επτασφράγιστο μυστικό. Τόσο επτασφράγιστο που ο Λιμπεράτσε δεν δίστασε να σύρει στα δικαστήρια έναν άγγλο δημοσιογράφο που αναφέρθηκε με ιταμό τρόπο στη σεξουαλικότητά του σε μια δίκη που άφησε εποχή.

Η ταινία σηκώνει τις βαρύτιμες κουρτίνες και αποκαλύπτει τι συνέβη πραγματικά όταν ο 57χρονος σταρ γνώρισε έναν πανέμορφο νεαρό που προσφέρθηκε να φροντίζει το τυφλό κανίς του. Ο Λιμπεράτσε θα πάρει κάτω από τις φτερούγες του τον Σκοτ Θόρσον, παιδί μιας διαλυμένης οικογένειας που έχει περάσει τη ζωή του μπαινοβγαίνοντας σε ιδρύματα. Με την ιδιότητα του σοφέρ που τον συνοδεύει παντού ο Σκοτ θα περάσει πέντε χρόνια μέσα στην υπέρ-πολυτελή έπαυλη που μετατρέπεται σε κλειστοφοβικό σκηνικό μιας δυσλειτουργικής αλλά παθιασμένης σχέσης, καθώς πέρα από το ερωτικό στοιχείο ο νεαρός αναζητά μια πατρική φιγούρα και ο Λιμπεράτσε τον γιο που δεν απέκτησε ποτέ. Θα φτάσει μάλιστα σε σημείο να αναθέσει σε έναν πλαστικό χειρούργο να μετατρέψει τον Σκοτ σε μια πιο νεανική εκδοχή του εαυτού του...

Τελικά η εξάρτηση του Σκοτ από τα ναρκωτικά θα θέσει τέρμα στη σχέση τους και ο Λιμπεράτσε δεν πρόκειται να του συγχωρέσει το γεγονός ότι κατέφυγε στα δικαστήρια ζητώντας διατροφή παρά μόνο χρόνια αργότερα, λίγο πριν πεθάνει από Aids το 1987. Ο πρωταγωνιστής Μάικλ Ντάγκλας δηλώνει «Όταν βλέπω την ταινία, μετά από λίγο ξεχνώ ότι πρόκειται για δύο άντρες. Ο έρωτας, οι τσακωμοί – πρόκειται για πραγματικό ζευγάρι. Και όπως κάθε σχέση, υπάρχει εκείνη η στιγμή που ο ένας απ' τους δύο ξεπερνάει κάποιο όριο. Εκείνη τη στιγμή κάτι σπάει και δεν ξανακολλάει. Υπάρχουν ορισμένα πράγματα που μπορείς να τα συγχωρέσεις μόνο στην οικογένειά σου. Ο Λιμπεράτσε προσπάθησε αλλά δεν μπόρεσε να συγχωρέσει τον Σκοτ παρά μόνο στα τελευταία του.»

matt damon candelabra

Για τον Ματ Ντέιμον «αυτοί οι δύο άντρες ήταν βαθιά ερωτευμένοι και ζούσαν μαζί σαν παντρεμένοι δεκαετίες πριν οι γκέι αρχίσουν να παντρεύονται. Αυτό είναι κάτι που έχει μεγάλη σημασία. Ο καθένας μπορεί να ταυτιστεί με το σενάριο. Βλέπεις δύο ανθρώπους να συζητάνε την ώρα που ντύνονται ή ξεντύνονται, να καβγαδίζουν ή να ετοιμάζονται για ύπνο. Δεν διαφέρει από τον οποιονδήποτε γάμο. Είναι ακριβώς αυτό που θα έβλεπες ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα, αλλά σε αυτή την περίπτωση είναι δύο άντρες, που το κάνει ακόμα πιο ενδιαφέρον.»

Από την ταινία δεν λείπει φυσικά το σεξ, αλλά αυτό δεν προβλημάτισε τον Μάικλ Ντάγκλας που είδε την ταινία σαν ευκαιρία να αναβιώσει την καριέρα του μετά τη μάχη που έδωσε με τον καρκίνο και τη φυλάκιση του γιου του για εμπόριο ναρκωτικών: «Μετά το πρώτο φιλί αισθάνεσαι πολύ άνετα. Με τον Ματ δεν κάναμε πρόβα για τις ερωτικές σκηνές. Του είπα: έχουμε διαβάσει και οι δύο το σενάριο έτσι δεν είναι; Το πρόβλημα με τις σεξουαλικές σκηνές είναι ότι οι πάντες θεωρούν ότι μπορούν να σε κρίνουν. Κανείς δεν είχε τινάξει τα μυαλά κάποιου στον αέρα, όμως όλοι έχουν κάνει σεξ το προηγούμενο βράδυ οπότε έχουν άποψη για το πως πρέπει να το κάνεις.»

Και για τον Ματ Ντέιμον όμως –που στο παρελθόν αρνήθηκε να διαψεύσει τις φήμες περί σχέσης του με τον Μπεν Άφλεκ από σεβασμό προς τους ομοφυλόφιλους– η φυσικότητα είχε πολύ μεγάλη σημασία: «Και οι δύο έχουμε γκέι φίλους, οπότε δεν υπήρχε περίπτωση να εξευτελίσουμε τις συγκεκριμένες σκηνές. Παρόλα αυτά ορισμένα πράγματα απαιτούν τον κατάλληλο σχεδιασμό. Υπάρχει αυτή η σκηνή που βγαίνω από την πισίνα, στέκομαι όρθιος από πάνω του στην ξαπλώστρα και αρχίζουμε τις ερωτοτροπίες. Χρειάστηκε να κάνουμε ένα προσεκτικό πλάνο με την κάθε κίνηση όπως οι προπονητές στο γήπεδο.»





Δευτέρα 20 Μαΐου 2013

ΓΙΑΤΙ Η EUROVISION ΕΙΝΑΙ ΟΡΟΣΗΜΟ ΤΗΣ ΓΚΕΪ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ;

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε και τα σχετικά σχόλια.]

finland eurovision 

Γιατί έχει πραγματικά χώρο για όλους: Σε αντίθεση με ένα σωρό άλλους θεσμούς που τιμούν την πολυσυλλεκτικότητα μόνο στα λόγια και αντιμετωπίζουν το διαφορετικό με όρους μειονότητας που θέλουν να πατρονάρουν και να ράψουν στα μέτρα τους, ο ετήσιος διαγωνισμός τραγουδιού έχει πραγματικά χώρο για όλους: Μπορείς να είσαι κόρη μαροκινών ή ελλήνων μεταναστών στη Σουηδία και να κερδίσεις το μεγάλο βραβείο. Μπορείς να είσαι τσιγγάνα γιαγιά από τα Σκόπια, ούγγρος χίπστερ, έφηβος από τη Σουηδία, καστράτος βρικόλακας από τα Καρπάθια, αζέρος γυμναστής που μέχρι τώρα ανέβαζε βίντεο με καποέιρα στο Youtube ή 60άρα ουαλή ντίβα της δεκαετίας του ’80 που ήρθε να θυμηθεί τις παλιές της δόξες: Η μεγάλη σκηνή τους χωράει όλους. Στη Eurovision δεν υπάρχουν «μειονότητες» γιατί όλοι είναι διαφορετικοί. Όπως και στην πραγματικότητα, δηλαδή.

Γιατί, όπως και οι γκέι, η Eurovision καλείται συνεχώς να δικαιολογήσει την ύπαρξή της: Όταν όλη σου τη ζωή πρέπει να λογοδοτείς για αυτό που είσαι και για αυτόν που αγαπάς, μάλλον δεν έχεις πρόβλημα να ταυτιστείς με κάτι που όλοι γύρω σου κατακεραυνώνουν ως «κιτς πανηγυράκι». Αυτό που δεν καταλαβαίνουν οι κήνσορες του καλού γούστου και όσοι αλαζονικά ορίζουν τον εαυτό τους ως αισθητική ή πολιτική πρωτοπορία είναι ότι η ταύτιση των γκέι με το «πανηγυράκι» είναι κάτι που πηγαίνει πολύ βαθύτερα από τα στρας και το γκλάμουρ της βραδιάς. Είναι αγάπη για ένα θέαμα που πραγματικά δοκιμάζει τα όρια της ανοχής των «ορθώς σκεπτόμενων», μια δοκιμασία στην οποία συνήθως μένουν μετεξεταστέοι. Αγάπη για έναν θεσμό που –όσες επιθέσεις κι αν δέχεται– καταφέρνει να επιβιώνει μέσα από τη συνεχή μετάλλαξη χωρίς ούτε μια στιγμή να απολογείται για αυτό που είναι.

Γιατί, σε αντίθεση με τον καπιταλισμό και τον σοσιαλισμό, είναι πραγματικά διεθνιστική: Τι κάνεις αν είσαι φωνάρα εκπάγλου καλλονής και είχες την ατυχία να μη γεννηθείς στις ακτές του Μαϊάμι αλλά στα περίχωρα του Κιέβου; Τι κάνεις αν είσαι καλλιτέχνης αζέρος ή βόσνιος και οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ξέρουν πού βρίσκεται η χώρα σου στον χάρτη; Τι κάνεις αν είσαι ισραηλινός, αλβανός ή λιθουανός και οι πιο πολλοί δεν σε περιλαμβάνουν καν σε αυτό που οι ίδιοι ορίζουν ως «Ευρώπη»; Λαοί που τους είχε καταπιεί για δεκαετίες η σοσιαλιστική «μητέρα-πατρίδα» διεκδίκησαν για πρώτη φορά μια θέση στο τραπέζι της Ευρώπης μέσα από τις συμμετοχές τους στη Eurovision. Και χάρη στο διαγωνισμό καλλιτέχνες που λόγω καταγωγής δεν θα μπορούσαν ποτέ να ελπίζουν σε μια θέση στο στερέωμα της δήθεν «παγκοσμιοποιημένης» αμερικάνικης μουσικής βιομηχανίας έχουν τη μοναδική ευκαιρία να γίνουν σταρ εκτός συνόρων έστω και για μια βραδιά. Με τον ερωτικό διεθνισμό και τον πλουραλισμό που τους χαρακτηρίζει, οι γκέι δεν θα μπορούσαν να μην εκτιμήσουν αυτό το στοιχείο...

Γιατί είναι το μοναδικό πράγμα που συνδέει τις παλιότερες γενιές των γκέι με τους νεότερους: Καθώς η ιστορία του διαγωνισμού ταυτίζεται με την ίδια την ιστορία της ευρωπαϊκής τηλεόρασης, δεν υπάρχει σήμερα καμία γενιά ομοφυλόφιλων που να μην έχει συνδέσει κάποιες από τις πρώτες της τηλεοπτικές αναμνήσεις με το διαγωνισμό. Με δεδομένη τη δυσκολία της κάθε γενιάς να μεταφέρει τις εμπειρίες της στους επόμενους, τις αδιάκοπες αλλαγές στους τρόπους γνωριμίας, τα γούστα και τις τεχνολογίες, αλλά και τον αποδεκατισμό των παλιότερων γενεών λόγω του Aids, ο διαγωνισμός έγινε ντε φάκτο το μοναδικό ορόσημο της γκέι κουλτούρας που έχει παραμείνει σταθερό μέσα στις δεκαετίες.

Γιατί αναγκάζει ακόμα και τα ανελεύθερα καθεστώτα να έρθουν αντιμέτωπα με όσα φοβούνται: Η τουρκική τηλεόραση αρνήθηκε φέτος να μεταδώσει τον τελικό – και πολλοί υποψιάζονται ότι ο πραγματικός λόγος ήταν το λεσβιακό φιλί της Φινλανδίας. Το 2009 το ρωσικό καθεστώς δεν δίστασε να συλλάβει όσους γκέι προσπάθησαν να διαδηλώσουν στη Μόσχα την ημέρα του τελικού. Και πέρσι το Αζερμπαϊτζάν αναγκάστηκε να λογοδοτήσει τόσο στο Ιράν που το κατηγόρησε για αντι-ισλαμική ανοχή απέναντι στους «διεστραμμένους» φαν του διαγωνισμού, όσο και στην περσινή νικήτρια που του καταλόγισε έλλειψη σεβασμού στα ανθρώπινα δικαιώματα. Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση: Πολλά καθεστώτα μπαίνουν στον πειρασμό να κρύψουν το πραγματικό τους πρόσωπο πίσω από τη γιουροβιζιονική φιέστα. Ταυτόχρονα, όμως, ο διαγωνισμός εξοικειώνει τους πληθυσμούς των χωρών αυτών με την έννοια της διαφορετικότητας, είτε πρόκειται για μια drag-queen από την Ουκρανία, είτε για το ρώσο νικητή που ξεκίνησε την καριέρα του με φωτογραφίσεις σε γκέι περιοδικά, είτε για το λεσβιακής αισθητικής νικητήριο τραγούδι της Σερβίας.

Γιατί είναι η μοναδική περίπτωση όπου οι εθνικοί ανταγωνισμοί έχουν τη μορφή γιορτής: Ακόμα και η μόνιμη γκρίνια για τις κολεγιές μεταξύ των χωρών κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας δεν είναι αρκετή για να επισκιάσει την ατμόσφαιρα ενός τεράστιου πάρτι που κάθε χρόνο μεταφέρεται από χώρα σε χώρα. Ο ανταγωνισμός μέσα από τη μουσική, τα κοστούμια, τα πυροτεχνήματα και το χορό μετουσιώνεται σε έμπρακτο μάθημα συνύπαρξης με βάση συστατικά στοιχεία της γκέι κουλτούρας, όπως ο ανελέητος αυτοσαρκασμός, το κέφι και η καλή διάθεση. Γιατί όσο πωρωμένος κι αν είσαι ιδεολογικά ή πολιτικά, είναι πολύ δύσκολο να κακιώσεις πραγματικά με τον καρτουνόφατσα τραγουδιστή από τη Μάλτα, τη φινλανδέζα που ντύθηκε νύφη ή τον γίγαντα από την Ουκρανία. Η πολιτική δεν έλειψε ποτέ από την Eurovision, όμως το πνεύμα της επικράτησης και της εκμηδένισης του αντιπάλου που θα βίωνε κανείς σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα της είναι εντελώς ξένο. Μακάρι και τα διάφορα ευρωπαϊκά συμβούλια να διεξάγονταν σε ανάλογη ατμόσφαιρα...





Δευτέρα 13 Μαΐου 2013

ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε και τα σχετικά σχόλια.]

keynes

«To μακροπρόθεσμα είναι παραπλανητικός οδηγός όταν αποφασίζουμε για τις τρέχουσες υποθέσεις. Γιατί μακροπρόθεσμα είμαστε όλοι νεκροί. Η δουλειά των οικονομολόγων γίνεται πολύ εύκολη και δεν έχει καμία χρησιμότητα όταν, εν μέσω θύελλας, αρκούνται να προβλέψουν πως μόλις περάσει η τρικυμία, η θάλασσα θα γαληνέψει και πάλι.»

Η περίφημη αποστροφή του Τζον Μέιναρντ Κέινς, σύμφωνα με την οποία οι κυβερνήσεις πρέπει να λαμβάνουν αποφάσεις με γνώμονα το παρόν και όχι το μακρινό μέλλον βρισκόταν πάντα στο στόχαστρο τόσο των οικονομολόγων της κλασικής όσο και της νεοφιλελεύθερης σχολής. Είναι η πρώτη φορά όμως που κάποιος επιχειρεί να συνδέσει τη... σεξουαλική ζωή του μεγαλύτερου οικονομολόγου του 20ού αιώνα με τις οικονομικές του θεωρίες! Ο λόγος για τον καθηγητή Ιστορίας στο Χάρβαρντ, συγγραφέα και αρθρογράφο Νίλ Φέργκιουσον που κατά τη διάρκεια χρηματοοικονομικού συνεδρίου στην Καλιφόρνια ισχυρίστηκε ότι ο Κέινς αδιαφορούσε για τις μελλοντικές γενιές επειδή ο ίδιος ήταν άτεκνος. Σύμφωνα με τον Φέργκιουσον, ο Κέινς ήταν «ένας γυναικωτός ομοφυλόφιλος που προτιμούσε να διαβάζει ποίηση στην μπαλαρίνα γυναίκα του παρά να της κάνει παιδιά».

Η κατακραυγή ήταν τόσο άμεση που ο Φέργκιουσον αναγκάστηκε κακήν-κακώς να απολογηθεί, δηλώνοντας ότι τα σχόλιά του ήταν «ανόητα και αναίσθητα». Παρόλα αυτά δεν λείπουν εκείνοι που αμφισβητούν την ειλικρίνεια της απολογίας του αφού σε ένα παλιότερο βιβλίο του είχε ισχυριστεί πως η αντιπολεμική στάση του Κέινς (ήταν αντιρρησίας συνείδησης κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά η δουλειά του στο υπουργείο Οικονομικών ήταν τόσο σημαντική που παρέμεινε στο πόστο του) είχε να κάνει με τη σεξουαλική του στέρηση, καθώς όλοι οι νεαροί άντρες του Λονδίνου είχαν στρατολογηθεί στα χαρακώματα...

Ποια είναι όμως η πραγματικότητα για τον άνθρωπο που θεωρείται από τους ιδρυτές της σύγχρονης επιστήμης της μακροοικονομίας παρά το γεγονός ότι ο ίδιος είχε σπουδάσει στο Κέιμπριτζ φιλοσοφία και μαθηματικά; Άνθρωπος που ενσάρκωνε όλες τις αντιθέσεις, ο Κέινς ήταν ένας ελιτιστής μεγαλοαστός που έγινε ίνδαλμα της αριστεράς παγκοσμίως· άνθρωπος που μιλούσε στους διανοούμενους ως πολιτικός και στους πολιτικούς ως διανοούμενος· ακαδημαϊκός που θεωρούσε τον εαυτό του άνθρωπο της δράσης· τεχνοκράτης και μαικήνας των τεχνών· γερμανόφιλος και ταυτόχρονα ατλαντιστής· και βέβαια άνθρωπος που είχε σχέσεις με άντρες όλη του τη ζωή αλλά κατέληξε να παντρευτεί μία από τις πιο περιζήτητες καλλονές της εποχής του!

Η ομοφυλοφιλία του σίγουρα δεν ήταν απλή υπόθεση στην Αγγλία την περίοδο που έζησε: στα χρόνια της εφηβείας του, ο Όσκαρ Ουάιλντ καταδικάστηκε σε καταναγκαστικά έργα όταν αποκαλύφθηκε η σχέση του με έναν αριστοκράτη· λίγα χρόνια μετά τον θάνατό του Κέινς το 1946, ο Άλαν Τούρινγκ, από τα λαμπρότερα μυαλά της εποχής και γενάρχης της επιστήμης της πληροφορικής, καταδικάστηκε σε χημικό ευνουχισμό και αυτοκτόνησε. Αψηφώντας τον κίνδυνο, γνωρίζουμε ότι συνδέθηκε με πολλούς άντρες από τον καιρό ήδη που ήταν φοιτητής. Μάλιστα το πάθος του με τη στατιστική ήταν τόσο μεγάλο που τηρούσε δύο μυστικά ημερολόγια όπου κατέγραφε με κάθε λεπτομέρεια όλες τις σεξουαλικές του συνευρέσεις.

Τα ημερολόγια αυτά όπου ο Κέινς καταγράφει τους παρτενέρ του με τα αρχικά τους ή με γενικόλογες περιγραφές («αχθοφόρος στο Βόξολ», «νεαρός εβραίος» κτλ.) φυλάσσονται σήμερα στο πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Για λόγους ασφαλείας χρησιμοποιεί συνθηματικούς κωδικούς με γράμματα και αριθμούς. Οι κωδικοί αυτοί δεν έχουν αποκρυπτογραφηθεί αλλά εικάζεται ότι τα γράμματα αναφέρονται σε συγκεκριμένες ερωτικές πράξεις και οι αριθμοί αποτελούν κάποιο σύστημα βαθμολόγησης. Πέρα από τα χρόνια του στο Κέιμπριτζ, ιδιαίτερα σημαντική για την εξέλιξη της προσωπικής του ζωής ήταν η σύνδεσή του με τον «κύκλο του Μπλούμσμπερι», μια ομάδα διανοούμενων και καλλιτεχνών που θεωρούσαν την τέχνη ως το αποκορύφωμα της ανθρώπινης δραστηριότητας και αντιδρούσαν στην ασφυκτική συμβατικότητα της βικτοριανής περιόδου υιοθετώντας πρακτικές σεξουαλικής ελευθεριότητας.

Η ομάδα πήρε το όνομά της από την ομώνυμη γειτονιά του Λονδίνου όπου κατοικοέδρευε το σαλόνι των τεσσάρων παιδιών του ιστορικού και συγγραφέα σερ Λέσλι Στίβεν – ανάμεσά τους η μετέπειτα μεγάλη συγγραφέας Βιρτζίνια Γουλφ. Σαρξ εκ της σαρκός της μεγαλοαστικής τάξης αλλά και της βρετανικής αυτοκρατορίας (την οποία υπηρέτησε αρχικά στην υπηρεσία ινδικών υποθέσεων και στη συνέχεια στο υπουργείο οικονομικών), αυστηρός τεχνοκράτης που δεν παρέλειπε να παρεμβαίνει στις πολιτικές εξελίξεις της εποχής του προκαλώντας πάντα θυελλώδεις συζητήσεις, ο Κέινς έβρισκε παρόλα αυτά πνευματική τροφή στην αντισυμβατικότητα αυτού του κύκλου «εναλλακτικών» διανοούμενων και συνδέθηκε ερωτικά με αρκετούς από αυτούς, διατηρώντας την πλέον στενή και μακροχρόνια σχέση του με τον ζωγράφο Ντάνκαν Γκραντ. Δεν είναι τυχαίο ότι οι φίλοι του έπεσαν από τα σύννεφα όταν τους παρουσίασε ως μέλλουσα σύζυγo τη σταρ των «Ρωσικών Μπαλέτων» του Ντιαγκίλεφ, Λίντια Λοπόκοβα – μια γυναίκα που τον έκανε ευτυχισμένο μέχρι το τέλος της ζωής του και με την οποία δεν μπόρεσε να κάνει παιδιά εξαιτίας μιας αποβολής.

Άνθρωπος που έζησε από την πρώτη γραμμή τη θύελλα των δύο παγκοσμίων πολέμων και της οικονομικής κρίσης του μεσοπολέμου που «γονάτισαν» την Ευρώπη, ο Κέινς έγινε διάσημος παγκοσμίως με τις πολιτικές του παρεμβάσεις και την οικονομική θεωρία που ανέπτυξε ως αντίδοτο στην αβελτηρία των κυβερνήσεων της εποχής του. Τα φώτα της επικαιρότητας στράφηκαν για πρώτη φορά επάνω του μετά τη συνθήκη των Βερσαλλιών με την οποία οι σύμμαχοι επέβαλλαν δυσβάστακτες πολεμικές αποζημιώσεις στην ηττημένη Γερμανία. Προειδοποιώντας για τις «Οικονομικές Συνέπειες της Ειρήνης», ο Κέινς προέβλεψε σωστά ότι η καταστροφή της γερμανικής οικονομίας μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο θα οδηγούσε την Ευρώπη σε μια ακόμα μεγαλύτερη σύρραξη. Όσο για τον αδιόρθωτο κ. Φέργκιουσον, αυτός υπονοεί στο περίφημο βιβλίο του ότι η «γερμανόφιλη» στάση του Κέινς δεν οφείλεται τόσο στην οικονομική του ανάλυση, όσο στην ιδιαίτερη «συμπάθεια» που έτρεφε στο πρόσωπο ενός γερμανού διαπραγματευτή...

Αρνούμενος να παραμείνει μέσα σε έναν ακαδημαϊκό χρυσελεφάντινο πύργο, ο Κέινς ξαναχτυπά λίγα χρόνια αργότερα γράφοντας για τις «Οικονομικές Συνέπειες του κ. Τσόρτσιλ», κατηγορώντας τον τότε υπουργό οικονομικών της Αγγλίας για την επαναφορά του «χρυσού κανόνα» που συνέδεε την ισοτιμία της στερλίνας με την τιμή του χρυσού. Για τον Κέινς η εμμονή με το «σκληρό» νόμισμα οδηγούσε σε μια πολιτική αποπληθωρισμού με τραγικές συνέπειες την εκτόξευση της ανεργίας και την κάθετη πτώση του βιοτικού επιπέδου. Ως απάντηση αναπτύσσει την «Γενική Θεωρία της Απασχόλησης, των Επιτοκίων και του Χρήματος»: Σε περιόδους κρίσης, καθήκον των κυβερνήσεων είναι η αύξηση της ζήτησης μέσω του προγράμματος δημόσιων δαπανών· μέλημά τους πρέπει να είναι η μείωση όχι των ελλειμμάτων και του πληθωρισμού, αλλά της ανεργίας.

Η θεωρία του Κέινς ήρθε ξανά στην επικαιρότητα με οδυνηρό τρόπο μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008: Έχοντας ζήσει μια παρόμοια κατάσταση στη Βρετανία του μεσοπολέμου, θα είχε σίγουρα πολλά να πει για την πολιτική του σκληρού ευρώ και της μείωσης των ελλειμμάτων στις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας με την εκτόξευση της ανεργίας που επακολούθησε. Άλλωστε χάρη στην παράλληλη και αρκετά προσοδοφόρα καριέρα του στο Σίτι του Λονδίνου, έζησε από κοντά το κραχ του 1929 προειδοποιώντας ότι «όπου η ανάπτυξη της αγοράς κεφαλαίων μετατρέπεται σε υπο-προϊόν της δραστηριότητας των καζίνο, δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε στρεβλά και δυσάρεστα αποτελέσματα».

Επιπλέον, αν σκεφτούμε τις δύσκολες εποχές που έζησε, ίσως να μην του έκανε και τόσο μεγάλη εντύπωση ότι η σεξουαλικότητά του μετατράπηκε μετά από τόσες δεκαετίες σε «επιχείρημα» όσων θέλουν να χτυπήσουν τις οικονομικές θεωρίες του με το πρόσχημα ότι «αδιαφορούσε» για τις συνέπειες της υπερχρέωσης των κυβερνήσεων στις επόμενες γενιές (και ξεχνώντας ότι το 1930 είχε γράψει ένα σχετικό άρθρο με τίτλο "Οικονομικές Προοπτικές για τα Εγγόνια μας"). Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ιστορικός του Χάρβαρντ για να αντιληφθεί ότι η διαφορετικότητά του όντως επηρέασε τον Κέινς, όπως και πολλές άλλες ιδιοφυΐες: Όχι μετατρέποντάς τον σε έναν μισάνθρωπο που θέλει να καταστρέψει τις επόμενες γενιές, αλλά αντίθετα καλλιεργώντας του ένα κριτικό πνεύμα απέναντι στις συμβάσεις της εποχής του, που γνώριζε από πρώτο χέρι και σε πολύ προσωπικό επίπεδο πόσο επικίνδυνες και καταστροφικές μπορούσαν να είναι...



Δευτέρα 6 Μαΐου 2013

ΤΟ (ΠΟΛΥ ΣΚΛΗΡΟ) ΒΙΝΤΕΟ-ΚΛΙΠ ΤΟΥ ΞΑΒΙΕ ΝΤΟΛΑΝ ΠΟΥ ΚΟΠΗΚΕ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ

[Αναδημοσίευση από τον  ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε και τα σχετικά σχόλια. όπως μπορείτε να δείτε και στο τέλος της ανάρτησης, το άρθρο βρέθηκε στα τρία πιο διαβασμένα της A.V. την περασμένη εβδομάδα. Σας ευχαριστώ!]

college boy

Ενδοσχολική βία, εκφοβισμός, παρενόχληση ή τραμπουκισμός: Όπως και να αποδώσουμε στα ελληνικά τον αγγλικό όρο bullying, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το φαινόμενο τείνει να πάρει διαστάσεις στα ελληνικά σχολεία και όχι μόνο. Ένα φαινόμενο που επιχειρεί να οπτικοποιήσει ο 24χρονος Ξαβιέ Ντολάν, παιδί-θαύμα του καναδέζικου κινηματογράφου, γνωστός για ταινίες με ΛΟΑΔ θεματική όπως το "Σκότωσα τη Μητέρα μου", "Φανταστικοί Έρωτες" και "Λόρενς για Πάντα". Αφορμή ένα βίντεο-κλιπ των Indochine με τίτλο "College Boy" το οποίο έχει προκαλέσει χιονοστιβάδα αντιδράσεων: Εξαιτίας των πολύ σκληρών σκηνών του τα μουσικά κανάλια σε Γαλλία και Καναδά αρνήθηκαν να το προβάλλουν κατά τη διάρκεια της ημέρας.
 
Δείτε το βίντεο εδώ: http://vimeo.com/65296921


To βίντεο-κλιπ διάρκειας έξι λεπτών
παρακολουθεί την καθημερινότητα ενός μαθητή του γυμνασίου που μετατρέπεται σε κολαστήριο την ίδια στιγμή που οι γύρω του κάνουν ότι δεν βλέπουν (χαρακτηριστικές οι σκηνές όπου συμμαθητές και δάσκαλοι έχουν δεμένα τα μάτια ή τραβάνε βίντεο με το κινητό τους). Η εκπρόσωπος του γαλλικού ραδιοτηλεοπτικού συμβουλίου δηλώνει "εξοργισμένη" εκτιμώντας ότι "υπάρχει ήδη αρκετά βία στις οθόνες μας. Η βία, τα βασανιστήρια και ο θάνατος δεν αποτελούν ζήτημα αισθητικής. Το βίντεο θα πρέπει να φέρει απαγορευτικό για τις ηλικίες κάτω των 16, ίσως και για τους κάτω των 18."

Από τη μεριά του ο σκηνοθέτης θεωρεί ότι το βίντεο είναι λιγότερο βίαιο σε σχέση με τις ταινίες που καταναλώνουν καθημερινά οι έφηβοι θεατές: "Το να ισχυριστεί κανείς ότι αυτό το βίντεο ενθαρρύνει τη βία είναι ανόητο. Και το βρίσκω παράλογο να λογοκριθεί από τα ίδια μουσικά κανάλια που προβάλλουν καθημερινά σκηνές ρατσισμού, βίας και εξευτελισμού - ιδίως σε βάρος των γυναικών."

Ο τραγουδιστής των Indochine -του εμπορικότερου ροκ συγκροτήματος στην ιστορία της γαλλικής δισκογραφίας- δηλώνει ότι το τραγούδι έχει θέμα την ομοφοβία και κάνει τον παραλληλισμό με τις πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις στη Γαλλία: "Στην ίδια δισκογραφική με μας, το ραπ συγκρότημα των Sexion d'Assaut έχει γίνει διαβόητο για τους βίαια ομοφοβικούς στίχους του. Κι όμως η εταιρεία προσπάθησε να αποσιωπήσει το ζήτημα. Το τραγούδι μιλάει για όλα αυτά - για το κλίμα της ομοφοβίας που γίνεται όλο και πιο έντονο στη χώρα μας, γεγονός που μου προκαλεί τρόμο." Ο ίδιος θεωρεί ότι το βίντεο προσπαθεί μέσω του σοκ να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη: "Είναι το ίδιο με τις διαφημίσεις που χρησιμοποιούν τακτικές σοκ για να αποτρέψουν το κάπνισμα ή τα τροχαία. Πολλά παιδιά οδηγούνται στην αυτοκτονία εξαιτίας της κατάστασης που επικρατεί στα σχολεία. Σκοπός μας είναι να δείξουμε μια πραγματικότητα και όχι να προκαλέσουμε σκάνδαλο."

Με τον τραγουδιστή συμφώνησε μέσω Twitter γνωστή τηλεπαρουσιάστρια που έγραψε: "Το βίντεο σου ανακατεύει το στομάχι για έξι λεπτά. Φαντάσου να ήσουν στη θέση των μαθητών που ζουν τέτοιες καταστάσεις 300 μέρες το χρόνο." Όμως ο υπεύθυνος για την πρόληψη της βίας στα γαλλικά σχολεία έχει διαφορετική άποψη: "Το βίντεο αντιμετωπίζει μοιρολατρικά το φαινόμενο χωρίς να προσφέρει καμία διέξοδο. Λύσεις όμως υπάρχουν. Χώρες όπως η Φινλανδία που υιοθέτησαν αποτελεσματικές παρεμβάσεις, μπόρεσαν να το περιορίσουν κατά 70%." Σύμφωνα με τα στοιχεία, ένας στους 20 μαθητές υποφέρουν σοβαρά από το bullying γεγονός που τους προκαλεί ένα αίσθημα μόνιμης ανασφάλειας και συνδέεται με το 20% των χρόνιων απουσιών στα γαλλικά σχολεία...

athens voice