ΤΟ ΔΙΚΟΠΟ ΜΑΧΑΙΡΙ ΤΟΥ OUTING

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε και τα σχετικά σχόλια]

 

O Bαλλιανάτος και οι “αποκαλύψεις”

«Ξεκίνησε ένας πόλεμος με ερωτήσεις κάτω από τη μέση... Το είπα για να μην το βγάλουν άλλοι κατά τη διάρκεια της εκστρατείας.» Οι εξηγήσεις του Γρηγόρη Βαλλιανάτου στην εκπομπή του Γιώργου Λιάγκα για τους λόγους που τον έκαναν να αποκαλύψει τώρα ότι είναι οροθετικός δεν αφήνουν αμφιβολία. Προφανώς κάποιος ή κάποιοι αποφάσισαν να τον απειλήσουν με «αποκαλύψεις» σχετικά με τα ευαίσθητα προσωπικά του δεδομένα, ίσως με αφορμή τις δημοτικές εκλογές. Προκειμένου να μην φανεί ακτιβιστικά ασυνεπής, αποφάσισε να κάνει την «ηρωική έξοδο» και να τα αποκαλύψει ο ίδιος.

Δεν παύει όμως να προκαλεί εντύπωση η χρήση της φράσης «ερωτήσεις κάτω από τη μέση». Από τον άνθρωπο που σε παλιότερες συνεντεύξεις του αποκάλυπτε (χωρίς τη συναίνεσή τους) τον ερωτικό προσανατολισμό του τάδε πολιτευτή της Ν.Δ. ή της τάδε βουλευτίνας του Κ.Κ.Ε. Και που σήμερα κάνει μέσω Facebook αντίστοιχες αποκαλύψεις για κάποιους συνυποψηφίους του οι οποίοι, όπως λέει, «είναι γκέι και όλος ο κόσμος τους ξέρει». Πριμοδοτώντας με έμμεσο τρόπο όσους είναι ανοιχτά και περήφανα ετεροφυλόφιλοι «και όλος ο κόσμος το ξέρει»...

Δυστυχώς όταν το τζίνι του outing βγει από το μπουκάλι, κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι θα σταματήσει σε όσους είναι ομοφυλόφιλοι και δεν θα επεκταθεί και στους οροθετικούς. Όταν υπάρχουν ακτιβιστές που υποστηρίζουν ότι τα δημόσια πρόσωπα που δεν μιλούν για την ομοφυλοφιλία τους στέλνουν «το μήνυμα της ντροπής», θα ερχόταν και η ώρα που το επιχείρημα αυτό μετατρέπεται σε μπούμερανγκ για όλους εκείνους που διεκδικούν δημόσιο ρόλο και δεν μιλούν ανοιχτά για την ιδιότητά τους ως φορείς του HIV. Στη ζούγκλα του outing, ούτε ο Ταρζάν δεν μπορεί να αισθάνεται ασφαλής...

Εδώ που φτάσαμε εναπόκειται στις διάφορες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, και ειδικά αυτές που ασχολούνται με τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων και των οροθετικών, να διαχωρίσουν τη θέση τους καταδικάζοντας τέτοιες πρακτικές και ξεκαθαρίζοντας κατά πόσο προτίθενται να συνεργαστούν με τον συγκεκριμένο υποψήφιο σε περίπτωση που εκλεγεί στο δημοτικό συμβούλιο. Γιατί κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να δεχτεί το τεκμήριο των καλών τους προθέσεων όσο δεν δηλώνουν ξεκάθαρα ότι τα προσωπικά δεδομένα του καθενός δεν μπορούν να θυσιάζονται στον βωμό πολιτικών σκοπιμοτήτων.

Για το τέλος η εξομολόγηση ενός ακόμα οροθετικού, αμερικάνου αυτή τη φορά: «΄Ισως αντί για ένα φυλλάδιο με σέξι νεαρούς που διαφημίζουν προφυλακτικά θα πρέπει να προσλάβετε εμένα. Να σας πω ότι δεν έχω κάνει σεξ εδώ και χρόνια αφού τα επίπεδα τεστοστερόνης μου είναι μη ανιχνεύσιμα εξαιτίας των ναρκωτικών και των αντι-ρετροϊικών φαρμάκων. Με όσο λιγότερο σέξι τρόπο γίνεται, θέλω να πω στα νέα παιδιά ότι οι ζωές τους θα είναι συνυφασμένες με ένα φαρμακείο και μια κλινική λοιμωδών νοσημάτων. Την καριέρα τους μπορούν να την πετάξουν στον υπόνομο, γιατί όταν φτάσεις να ζεις με τον ιό 18 χρόνια όπως εγώ, θα έχεις εξαντληθεί. Ακόμα και η εξάντλησή σου θα έχει εξαντληθεί.

Θα είσαι κοινωνικά εξοστρακισμένος, είτε το γνωρίζεις είτε όχι. Και κάθε φορά που βγάζεις ένα εξάνθημα, κάθε φορά που έχεις πονοκέφαλο ή στομαχικά προβλήματα θα σκέφτεσαι: Αυτό είναι; Αυτό με περιμένει; Δεν υπάρχει καταφύγιο για το άγχος και την κατάθλιψη, ούτε και θα υπάρξει. Και δεν υπάρχει φάρμακο για να σταματήσει αυτό το τρέμουλο που με πιάνει. Αλλά τα νεαρά παιδιά δεν σκέφτονται τι θα γίνει όταν φτάσουν στα 50 ή έστω στα 30. Σκέφτονται μόνο το τώρα. Και το σεξ είναι ένα ισχυρό ελιξίριο που παραλύει την κοινή λογική.»

Μακάρι η συγκεκριμένη αποκάλυψη να γινόταν η χρυσή ευκαιρία όχι για κουτσομπολιό και οuting, αλλά για να συζητήσουμε σοβαρά και ειλικρινά τι σημαίνει να ζει και να μεγαλώνει κάποιος με τον ιό. Αλλά και ποια είναι τα όρια της Ελευθερίας (αγαπημένης λέξης του υποψήφιου δημάρχου) όταν μιλάμε για ασφαλές σεξ, για τη χρήση ναρκωτικών ή την επί χρήμασι προσφορά ερωτικών υπηρεσιών. Για την έννοια της Eλευθερίας που δεν συνδέεται μόνο με την τόλμη και τις απολαύσεις αλλά κουβαλάει πάντα το δικό της τίμημα. Και η οποία τελειώνει εκεί που αρχίζουν τα δικαιώματα και τα προσωπικά δεδομένα των άλλων.

Με την προσωπική εμπειρία του και την έφεση στην επικοινωνία που τον χαρακτηρίζει, ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος θα μπορούσε να ταρακουνήσει τους νεότερους –ειδικά τους νεότερους ομοφυλόφιλους– που σκέφτονται μόνο πως θα περάσουν καλά σήμερα. Θα τους παρείχε έτσι μια πολυτιμότατη υπηρεσία. Ίσως πιο πολύτιμη κι από το αν καταφέρει να εκλεγεί δήμαρχος...

ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΙ

Άγιοι με “αμαρτωλό” παρελθόν…

Διαβάστε το κείμενο στον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να αφήσετε  και τα δικά σας σχόλια. Την  αυθεντική δημοσίευση όπως εμφανίστηκε σε αυτό το μπλογκ πριν πέντε χρόνια, μπορείτε να δείτε εδώ.

Η ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΠΑΠΟΥΛΙΑ ΚΑΙ Ο ΠΟΥΤΙΝ

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε και τα σχετικά σχόλια.]

Οι γκέι της Ρωσίας παγιδευμένοι σε γεωπολιτικά παιχνίδια…

 

Oι ειρωνείες της ιστορίας είναι η ειδικότητα του ρώσου καλλιτέχνη Γεβγκένι Φικς. Σε μια σειρά φωτογραφιών του, αντιπαραβάλει τα μανιτάρια των πυρηνικών δοκιμών που στοίχειωναν τους εφιάλτες της ανθρωπότητας για δεκαετίες με τις ομοφοβικές δηλώσεις κομμουνιστοφάγων αμερικανών πολιτικών και δημοσιογράφων από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Κατά την περίοδο του μακαρθισμού, οι ειδήμονες της αντικομμουνιστικής σταυροφορίας ήταν αποφασισμένοι να εκκαθαρίσουν την κρατική μηχανή από κάθε «ανατρεπτικό στοιχείο». Σε αυτά συμπεριλάμβαναν τόσο τους υπόπτους για κομμουνιστικές συμπάθειες όσο και τους ομοφυλόφιλους – έννοιες που θεωρούσαν αλληλένδετες.

 

 «Η ομοφυλοφιλία είναι η ατομική βόμβα με την οποία ο Στάλιν θα καταστρέψει την Αμερική» – Άρθουρ Γκάι Μάθιους, δημοσιογράφος και συγγραφέας, 1953

Σε μια άλλη σειρά φωτογραφιών του, ο 42χρονος καλλιτέχνης γέννημα-θρέμμα της ρωσικής πρωτεύουσας επιχειρεί να καταγράψει την ξεχασμένη ιστορία της Μόσχας φωτογραφίζοντας τα λεγόμενα «πλόσκι» – χώρους υπαίθριων γνωριμιών για τους ομοφυλόφιλους κατά τη σοβιετική περίοδο. Στις φωτογραφίες τα γνωστά τοπόσημα της Μόσχας μοιάζουν ερημωμένα, χωρίς ίχνος ανθρώπινης παρουσίας: Οι ομοφυλόφιλοι παραμένουν μέχρι σήμερα αόρατοι, σβησμένοι από την επίσημη ρωσική ιστορία. Για να γνωρίσουν άλλους άντρες ήταν αναγκασμένοι να περιφέρονται σε δημόσιους χώρους με κίνδυνο να συλληφθούν και να καταλήξουν σε κάποιο κάτεργο ή ψυχιατρείο. Την ίδια στιγμή, η σεξουαλική βία που ήταν αναγκασμένοι να υποστούν οι κρατούμενοι στα σταλινικά στρατόπεδα της Σιβηρίας χρωματίζει μέχρι σήμερα τις προκαταλήψεις των ρώσων σχετικά με την ομοφυλοφιλία.

 Το πάρκο του τσάρου Αλέξανδρου δίπλα στο Κρεμλίνο, δημοφιλής τοποθεσία για ψωνιστήρι από τη δεκαετία του '50 ως τη δεκαετία του '80.

Ο Ψυχρός Πόλεμος μπορεί να έχει τελειώσει, αλλά κάποια πράγματα έχουν μείνει απαράλλακτα τόσο στην Αμερική όσο και στη μετα-κομμουνιστική Ρωσία. Η ομοφυλοφιλία έχει πάψει να είναι παράνομη στη Ρωσία, όμως οι γκέι αναγκάζονται να παραμείνουν αόρατοι καθώς η νομοθεσία του καθεστώτος Πούτιν επιτρέπει να συλληφθεί οποιοσδήποτε διαδηλωτής, δημοσιογράφος ή καλλιτέχνης θίξει δημόσια το ζήτημα της ομοφυλοφιλίας. Και τον ρόλο της αστυνομίας και των ψυχιατρείων έχουν αναλάβει νεοναζί βιτζιλάντες που στοχοποιούν τους γκέι και τα στέκια τους.

«Ίσως το ίδιο επικίνδυνοι με τους κομμουνιστές είναι οι ανώμαλοι που έχουν διεισδύσει στην κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια» – Γκάι Γκάμπριελσον, πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής του Ρεπουμπλικάνικου Κόμματος, 1950

 Οι κήποι μπροστά από το θέατρο Μπολσόι, δημοφιλής τοποθεσία για ψωνιστήρι από τη δεκαετία του '40 ως τη δεκαετία του '80.

Όσο για την Αμερική, το τέλος του κομμουνισμού δεν της έχει κόψει την όρεξη για ιδεολογικές σταυροφορίες όπου τα αμερικάνικα συμφέροντα διαπλέκονται με κηρύγματα περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η αντικατάσταση του Μπους από τον Ομπάμα είχε σαν αποτέλεσμα τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων να μπουν για πρώτη φορά στην ημερήσια διάταξη της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής. Την ίδια στιγμή οι απογοητευμένοι ευαγγελιστές ιεροκήρυκες μετέφεραν τη σταυροφορία μίσους εναντίον των γκέι από τις ΗΠΑ σε περιοχές όπως η Ρωσία, η Αφρική και η Λατινική Αμερική.

«Οι κομμουνιστές προωθούν και στηρίζουν τη σεξουαλική ανωμαλία με σκοπό να κάνουν μαλθακή τη νέα γενιά και να εμποδίσουν την αναπαραγωγή της.» – Τζακ Λέιτ και Λι Μόρτιμερ, δημοσιογράφοι, 1950

 Ο σταθμός του μετρό Οκότνι Ριάντ, δημοφιλής τοποθεσία για ψωνιστήρι κατά τη δεκαετία του '80.

Αποτελεί λοιπόν μια ακόμα ειρωνεία της ιστορίας ότι η πρόσφατη ομοφοβική στροφή της ρωσικής ηγεσίας είναι σε τόσο μεγάλο βαθμό όχι ενδογενής, αλλά προϊόν των εξελίξεων στις χώρες της Δύσης: Από τη μία τα ομοφοβικά κηρύγματα των αμερικάνων ευαγγελιστών που προσπαθούν να αποσπάσουν πιστούς της Ορθόδοξης Εκκλησίας στη μετα-σοβιετική Ρωσία. Από την άλλη η πολύ πρόσφατη κατοχύρωση αστικών δικαιωμάτων για τα ομόφυλα ζευγάρια στις μεγάλες δυτικές χώρες έδωσε στον πρόεδρο Πούτιν την ιδέα να εκμεταλλευτεί την ομοφοβία των συμπατριωτών του. Ταυτίζοντας τη «διεφθαρμένη» Δύση με τους ομοφυλόφιλους και τα δικαιώματά τους, προσπαθεί να ανακόψει την πολιτισμική, πολιτική και οικονομική της διείσδυση στα πρώην σοβιετικά κράτη. Την ίδια στιγμή παραμένει αδιάφορος για τη μαζική εκμετάλλευση γυναικών από τη Ρωσία από τα κυκλώματα trafficking στις δυτικές χώρες...

 «Οι σοβιετικοί εκμεταλλεύονται σεξουαλικές καταστάσεις και φαίνεται να κρατάνε λίστα με ονόματα ομοφυλόφιλων.» – Γουίλιαμ Ρότζερς, υπουργός Δικαιοσύνης των ΗΠΑ, 1960

 Οι δημόσιες τουαλέτες στο μουσείο Λένιν, δημοφιλής τοποθεσία για ψωνιστήρι από τη δεκαετία του '50 ως τη δεκαετία του '80. Οι γκέι της Μόσχας αποκαλούσαν τον Λένιν “θεία Λένα”.

Και αποτελεί ακόμα μεγαλύτερη ειρωνεία ότι τα δυτικά (κυρίως αγγλοαμερικάνικα) ΜΜΕ και οι διάφορες μη κυβερνητικές οργανώσεις που χρηματοδοτούνται κατά κύριο λόγο από τις δυτικές χώρες, επέλεξαν τη διεξαγωγή των χειμερινών ολυμπιακών αγώνων για να πιέσουν τη Ρωσία με πρόσχημα τα ανθρώπινα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων. Οι προπαγανδιστικοί παραλληλισμοί με τη ναζιστική Ολυμπιάδα χτύπησαν κόκκινο την ίδια στιγμή που –εντελώς συμπτωματικά– η Ρωσία παραχωρεί άσυλο στον άνθρωπο που αποκάλυψε τη μαζική παρακολούθηση του ίντερνετ από την αμερικάνικη κυβέρνηση και οι φιλοδυτικές δυνάμεις βρίσκονται στα πρόθυρα εμφυλίου με τους ρωσόφιλους στην Ουκρανία. Βροχή έπεσαν και οι υποκριτικές εκκλήσεις για δήθεν μποϊκοτάζ των Αγώνων – αγώνες στους οποίους έχουν επενδύσει τεράστια ποσά ως σπόνσορες αμερικάνικες πολυεθνικές εταιρείες...

«Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις τους ομοφυλόφιλους από τα ανατρεπτικά στοιχεία. Δεν λέω ότι κάθε ομοφυλόφιλος είναι ανατρεπτικό στοιχείο, ούτε κάθε ανατρεπτικό στοιχείο ομοφυλόφιλος. Αλλά ένα άτομο χαμηλής ηθικής αποτελεί απειλή για την κυβέρνηση, ό,τι και να είναι.» – Κένεθ Γουέρι, ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής της Νεμπράσκα, 1950

 Το πάρκο Σοκόλνικι, δημοφιλής τοποθεσία για ψωνιστήρι κατά τη δεκαετία του '50.

Η πολυδάπανη φιέστα του Πούτιν και της ΔΟΕ έχει σκοπό να παρουσιάσει τη Ρωσία ως μεγάλη δύναμη στο διεθνές στερέωμα και την ίδια στιγμή να διασκεδάσει τη δυσαρέσκεια των ρώσων σχετικά με τον αυταρχισμό του καθεστώτος και την πρόσφατη καθήλωση της ρωσικής οικονομίας. Σε αντίθεση με άλλους δυτικούς ηγέτες, σε αυτή τη φιέστα αποφάσισε να παραβρεθεί και ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας. Από ό,τι μαθαίνουμε οι συζητήσεις του με τους ρώσους ιθύνοντες περιορίστηκαν στην τιμή του φυσικού αερίου. Ούτε ο ίδιος, ούτε κάποιος από τους έλληνες δημοσιογράφους της συνοδείας του έθιξαν το θέμα της φίμωσης και των συνεχιζόμενων συλλήψεων ομοφυλόφιλων πολιτών στη Ρωσία.

«Είναι γνωστό ότι οι ανατολίτες επιδίδονται στην ομοφυλοφιλία πολύ πριν τον Κομφούκιο. Οι ρώσοι πιστεύουν πολύ στην ομοφυλοφιλία.» – αμερικάνος βουλευτής, 1950

 To Μνημείο του Γιούρι του Μακρυχέρη, ιδρυτή της Μόσχας, δημοφιλής τοποθεσία για ψωνιστήρι κατά τη δεκαετία του '80

Αν και είναι λογικό για μια χώρα με τα προβλήματα της Ελλάδας να επικεντρώνεται σε θέματα των άμεσων συμφερόντων της (και ίσως λιγότερο υποκριτικό από το να χρησιμοποιεί τα ανθρώπινα δικαιώματα ως προκάλυμμα άλλων επιδιώξεων) η πλήρης αποσιώπηση του θέματος από τη χώρα που γέννησε τον ολυμπισμό δεν παύει να αποτελεί θλιβερή υπόθεση. Εξίσου θλιβερή με την «queer αναπαράσταση των ολυμπιακών αθλημάτων» που επιχείρησαν έξω από το Καλλιμάρμαρο διάφορες ακτιβιστικές ομάδες με ξενόγλωσσους τίτλους ως διαμαρτυρία για την ομοφοβική πολιτική της Ρωσίας.

“H ελληνική lgbtiq κοινότητα διεκδικεί πολύχρωμους ολυμπιακούς αγώνες” (τίτλος από σχετικό δημοσίευμα)

Πρώτον γιατί στη χώρα του Πλάτωνα, της Σαπφώς και του Καβάφη το να αυτο-προσδιορίζεσαι ως «lgbt» και «queer» είναι το ίδιο άτοπο όσο και στη χώρα του Τσαϊκόφσκι και του Νουρέγιεφ. Δεύτερον γιατί, αντί για μια «queer» αναπαράσταση όπου δισκοβόλοι με ξανθές περούκες πετάνε δίσκους της Madonna, θα αρκούσε μια υπενθύμιση των αυθεντικών Ολυμπιακών Αγώνων. Αγώνες στους οποίους συμμετείχαν γυμνοί άντρες αθλητές των οποίων την ομορφιά εξύμνησαν άντρες καλλιτέχνες με έργα τέχνης που έμειναν στην αιωνιότητα. Και τρίτον γιατί η επιτυχία μιας διεκδίκησης δεν κρίνεται από τέτοιου είδους θεατρικά δρώμενα, αλλά από την αποτελεσματικότητα των θεσμικών παρεμβάσεων. Και όπως έδειξε η επίσκεψη Παπούλια, μετά από τέσσερις δεκαετίες δημοκρατικής διακυβέρνησης, εκεί βρισκόμαστε ακόμα στο μηδέν.

*Οι φωτογραφίες του Γεβγκένι Φιξ από εδώ και εδώ

ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΗΔΟΝΗΣ

[ Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε και τα σχετικά σχόλια.]

[Αποσπάσματα από τις παρεμβάσεις δύο λογοτεχνών, του Θεόδωρου Γρηγοριάδη και του Θανάση Τριαρίδη κατά τη διάρκεια της συζήτησης για τον ερωτικό Καβάφη, την περασμένη Τρίτη στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Ολόκληρη τη συζήτηση και τις παρεμβάσεις του υπόλοιπου πάνελ, μπορείτε να παρακολουθήσετε στο site της Στέγης εδώ]

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ

«Ένας άνδρας ταξιδεμένος και διανοούμενος στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου παλεύει να κατανοήσει τον ερωτισμό του. Ο όρος ομοφυλοφιλία μόλις που αρχίζει να ακούγεται. Οι θεωρίες του γένους και τους φύλου, οι σπουδές gay and gender studies θα αργήσουν δεκαετίες. Ο ανήσυχος ποιητής ως εφόδια έχει το Συμπόσιο, την Παλατινή Ανθολογία, την ελληνιστική εποχή, μια ανήσυχη μεταβατική περίοδο όπου έθνη, σύνορα, ήθη και νοοτροπίες μετακυλίουν, και ακριβώς αυτή η μεταβατικότητα σε σχέση με το γεγονός ότι ζει κυριολεκτικά στο κέντρο του χάρτη τον επαναπαναπροσδιορίζει ώστε να χαράξει μια προσωπική ανθρωπογεωγραφία.

...Ανάλογα με τις εποχές που γράφει, αλλά και ανάλογα με την ενδιάμεση ποιητική περσόνα, υποδύεται άλλοτε τον γέρο που αναπολεί και άλλοτε έναν ενεργό ερωτικά με τον οποίο προσομοιώνεται για τις σκηνικές του ανάγκες. Ως γέρος αντιλαμβάνεται τη ματαιότητα, τη χαμένη σωματική ορμή, την αναβλητικότητα, το λίγο του χρόνου. Το γέρασμα, το παρελθόν μια διαρκής θλίψη, οι ψυχές των γερόντων μέσα στα "παλιά των πετσιά". Η απώλεια, η ανάκληση σωμάτων και τυχαίων συναντήσεων ανακουφίζουν, αλλά βυθίζουν τον ποιητή στη θλίψη. Γιατί όλα αυτά που χάθηκαν ή που ζει στο παρόν, έρχονται συνεχώς σε σύγκρουση με την κοινωνία και την ηθική στην οποία είναι εν μέρει ενταγμένος. Από τη μια οι ανεκπλήρωτες επιθυμίες, από την άλλη η διαπόμπευση και ο φόβος που φρόντιζε η μεγάλη ευνοημένη πλειονότητα να αποδίδει στους λιγοστούς παραβάτες , τους "Ιουλιανούς του Έρωτα".

...Αλλά γιατί αλλού την αποκαλεί "άνομη ηδονή"; Γιατί τόση μεταμέλεια σε ορισμένες ποιητικές αποστροφές; Μήπως, όπως στην περίπτωση των χριστιανών και ειδωλολατρών, δημιουργεί αυτό που η λογοτεχνική θεωρία αργότερα αποκαλεί "false narrator" προσδίδοντας στον πρωτοπρόσωπο αφηγητή τη δυνατότητα να υποκριθεί για να καθησυχάσει χαμαιλεοντικά την αντίπαλη κοινωνική όχθη λέγοντας αλλά και κρίνοντας με τη δική τους φωνή; Συμβαίνει αυτό σε αρκετά ποιήματα με εκείνο το ενοχοποιητικό ύφος ειδικά για "όσους αγαπούνε κάπως υγιεινά μες στο οπωσδήποτε επιτετραμμένον μένοντες" και "που αναίσχυντα τα αποκαλεί η τρεχάμενη ηθική". Μάλιστα πολλές φορές η καταγγελτική αυτή του στάση για –δικές του φράσεις– "αίμα, ηδονή, μέθη", "αίμα καινούριο και ζεστό", όργιο", "κραιπάλη", "λαγνεία", "ύποπτη απόλαυση" αντί τάχατες να "αποτρέψουν" από τον σκοτεινό έρωτα, μετακυλίουν σε έναν ερωτισμό πιο φετιχιστικό, πιο οργασμικό.

...Αυτοί είναι οι αγαπώμενοι. Εργάτες, υπάλληλοι, ειδικά σε καταστήματα με ανδρικά είδη, σιδεράδες, νέοι χωρίς μόρφωση, εραστές περαστικοί. Μένουν σε συνοικίες απόκεντρες, γρήγορο της σάρκας γύμνωμα, φευγαλέα αγγίγματα, κρεβάτια ύποπτα, αρπαχτές του έρωτα. Άραγε τα φαντασιώνεται ή τα ζει; Καμία διαφορά, γιατί η επιθυμία βρίσκεται πάντα εκεί, στη μετουσιωμένη πραγματικότητα και γιατί στο όνειρο πραγματώνεται η ονείρωξη αντί στον ευνουχισμένο ξύπνιο.

Και ποιοι είναι οι εραστές του ποιητικού σύμπαντος του Καβάφη; Ηλικιακά βρίσκονται ανάμεσα στα 20 με 25. Ελάχιστοι οι έφηβοι – αυτοί αναφέρονται περισσότερο στις απεικονίσεις. Προφυλάσσει τον εαυτό του από τον τίτλο του "παιδεραστή" ξεπερνώντας σε αυτό την ελληνιστική και αρχαιοελληνική παράδοση που, εγκαταλείποντας την εφηβική αγάπη, ο καθείς από αγαπών και αγαπώμενος επιστρέφει σε μια εκλογικευμένη κοινωνία. Ωστόσο ο Καβάφης δεν θεσμοθετεί το πάθος των αγοριών. Αυτό είναι το μοντέρνο. Χτίζει σχέσεις μεταξύ των νέων εκτός οριοθετημένων πλαισίων, με αντιζηλίες, με αναχωρήσεις, με χωρισμούς, χτίζει τις πρώτες συνειδητές ομόφυλες σχέσεις του 20ού αιώνα εντάσσοντας τον έρωτα σε μια πολυμορφική και πολιτισμική διάσταση.

Και γιατί ωστόσο πεθαίνουν τόσο πολύ οι νέοι στα ιστορικά κυρίως ποιήματα; Η φθορά του πάθους, η μελοδραματική κατάληξη μιας ενοχικής στάσης ή ένας προάγγελος της ερωτικής επιθυμίας ως θανατερής μεταφοράς που στις μέρες μας κορυφώνεται με το Aids; Ένα είδος καταδίκης, μια gothic μετα-βυρωνική μεταστροφή παγώνει αυτή την εικόνα. Αυτή η στρατιά των νεκρών νέων του Καβάφη είναι οι απολογητές και οι ιερομάρτυρες της ομοφυλόφιλης αγάπης. Τα πρώτα θύματα της επιθυμίας, αλλά όχι τα τελευταία. "Ξένος εγώ" λέει στον Μύρη ο αφηγητής. Εκεί όπου εντοπίζεται η διαφορετικότητα, εκεί όπου πεθαίνει το παλιό και ξεπετιέται ο ξένος του 20ού αιώνα, του Καμί, κάτω από την ίδια ηλιόλουστη επικράτεια της Μεσογείου. Ο ξένος που έρχεται από την ποίηση του Καβάφη είναι ξένος γιατί ερωτικά δεν μπορούμε να τον αποδεχτούμε και γιατί μας βάζει να αναρωτηθούμε για τη δική μας ταυτότητα.

Ο Καβάφης είναι στάση ζωής, θάρρους, τόλμης, σκέψης. Οποιαδήποτε προσπάθεια απεμπόλησης αυτού του ποιητικού και ευγενικού αγώνα που έδωσε μέσω της τέχνης και του ερωτισμού του τον αδικεί. Είναι σχεδόν κωμικοτραγικό στον 21ο αιώνα να τίθενται ακόμα τέτοια ερωτήματα, όταν τα έλυνε ο ποιητής στις αρχές του 20ού. Ο Καβάφης ενοχλεί ακόμη γιατί είναι ερωτικός, για αυτόν τον ερωτισμό που περιγράψαμε. Από τα δεκάδες συνέδρια σε κάθε γωνιά της χώρας μόνο όσα κατονομάζουν το ακατονόμαστο εξόργισαν. Γιατί αναγκάζει αναγνώστες και κριτικούς, ομοφυλόφιλους και ετεροφυλόφιλους να διαλογιστούν πάνω στη σεξουαλικότητά τους. Αυτή η ανεξαρτησία του συγγραφέα δεν του συγχωρήθηκε ποτέ κατά βάθος, αλλά ούτε και η περιχαράκωσή του. Ακόμη και οι γκέι κοινότητες δεν μπορούν να τον προσεταιριστούν έχοντας εμπλακεί σε μια διαδικασία ομογενοποίησης, γκετοποίησης μιας παρωδίας της ίδιας τους της επιθυμίας. Έτσι ο ποιητής πορεύεται ακόμη μόνος, διασχίζοντας τα όρια της ιστορίας, της τέχνης και του έρωτα, αφήνοντας πίσω του στρατιές φανατισμένων, αιρετικών και αντι-ερωτικών».

ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΡΙΑΡΙΔΗΣ

«...Έρχεται λοιπόν κάποια ώρα που ο Σεφέρης συμμαζεύει τα γραπτά του για τον Καβάφη και κοιτάτε τι λέει στα 1937: "Ο ζηλωτής του καβαφισμού θα παρατηρήσει πως κανείς από όλους αυτούς τους στίχους που αναφέρω δεν ζυγώνει στο κυριότερο καθώς λένε καβαφικό συναίσθημα, τον ουρανικό ερωτισμό. Αλήθεια, πρέπει να ομολογήσω πως δεν μου έχει μείνει τίποτα από αυτούς τους αρωματισμένους νέους και από εκείνη την κυκλοθυμική έκφραση της έκνομης ηδονής. Θα έλεγα ότι ο ερωτισμός του Καβάφη ενώ τον έκανε από δρόμους κρυφούς και σκολιούς να αποδώσει το καλύτερο που μπορούσε να αποδώσει, ο ίδιος αυτός ερωτισμός σημάδεψε σε πολλές μεριές την ποίησή του με τα σημάδια της φθοράς."

Δέκα χρόνια αργότερα, το '47 τα λέει λίγο πιο ωμά: "Τέλος εκείνοι που επιμένουν στις ερωτικές ανωμαλίες του Καβάφη, το ίδιο έγινε στην αρχή με τον Μποντλέρ, ήταν το είδωλο των ανωμάλων. Η Μαύρη Αφροδίτη, σαπφισμός, σαδισμός, ανικανότης. Στο τέλος όλα αυτά πήγαν στο βάθος της σακούλας. Ποιος κοιτάζει πια τον Μποντλέρ έτσι; Να ένα θέμα δοκιμίου. Παραλληλισμός απροσμέτρητα δυσανάλογος της κριτικής για τον Κ.Π Καβάφη και της κριτικής για τον Μποντλέρ." Πήγαν στο βάθος της σακούλας! Αν υπάρχει μία ανάγνωση για τον Μποντλέρ τον 20ό αιώνα είναι αυτή που βάζει ο Σεφέρης "στο βάθος της σακούλας".

Τι θέλω να πω; Τον δουλέψαμε τον Καβάφη για να τον φέρουμε στα μέτρα μας. Στη χριστιανοσύνη μας. Και δεν τα καταφέραμε. Δεν τα κατάφερε ο Σεφέρης και ελπίζω πως δεν θα τα καταφέρει και κανείς άλλος. Το 1897 ο Καβάφης απαντάει

"Mη ομιλείτε περί ενοχής, μη ομιλείτε περί ευθύνης. Όταν περνά το Σύνταγμα της Hδονής με μουσικήν και σημαίας· όταν ριγούν και τρέμουν αι αισθήσεις, άφρων και ασεβής είναι όστις μένει μακράν, όστις δεν ορμά εις την καλήν εκστρατείαν, την βαίνουσαν επί την κατάκτησιν των απολαύσεων και των παθών."

Ο Καβάφης λοιπόν είναι ομοφυλόφιλος, δεν λέω κάτι καινούριο. Έγινε αυτό που έγινε επειδή αναγκάστηκε να υπάρξει ως συνέχεια δια της μνήμης, επειδή δεν γινόταν να υπάρξει ως βιολογική συνέχεια. Δεν είχε ενδιάθετο σπέρμα για να γονιμοποιήσει μήτρα, και έπλασε μνήμη για να πολλαπλασιάσει μνήμη. Εν ολίγοις είναι μια αλλόκοτη μούμια, μια αντι-ιδεολογική μούμια που το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να θυμάται και να σχηματίζει έναν κόσμο δια της θύμησης.

...Και ο Καβάφης και ο Προυστ είναι μετα-αισθητιστικά έπη. Ο ένας επινοεί τον "χαμένο χρόνο". Ο άλλος μιλάει για ένα "κερδισμένο κανελί πανωφόρι". Ο αισθητισμός ως κίνημα του ύστερου 19ου αιώνα είναι σχολιαστικός. Όταν έρχεται η ώρα ο αισθητισμός να δημιουργήσει αφήγηση, ο αισθητισμός του Ράσκιν, του Όσκαρ Ουάιλντ, και δη αφήγηση καθοριστική, πρέπει να ξεπεράσει τον εαυτό του. Ο Ουάιλντ αρνήθηκε να ξεπεράσει τον εαυτό του αλλά έδωσε το σπέρμα στον Καβάφη και τον Προυστ. Και έτσι έχουμε τη λογική των κερδισμένων ημερών. Ο Προυστ και ο Καβάφης χρησιμοποιούν για να φτιάξουν τον αφηγηματικό τους κανόνα το κυρίαρχο επιχείρημα ενάντια στους ομοφυλόφιλους. Ποιο είναι; Ότι εσείς είστε κάτι παρά τη φύση γιατί δεν μπορείτε να κάνετε παιδιά. Γιατί δεν μπορείτε να δημιουργήσετε βιολογική συνέχεια. Εκεί δεν είναι το αιώνιο, μόνιμο επιχείρημα ενάντια στην ομοφυλοφιλία; Και οι δυο τους φτιάχνουν δύο μετά-έπη τα οποία δημιουργούν τη συνέχεια του τρεμάμενου σώματος που βιολογικά δεν θα συνεχιστεί, μέσα στη μνήμη:"Α μέρες του καλοκαιριού του εννιακόσια οκτώ."

Μπορώ να βρω και μια ελληνικότητα στον Καβάφη, εγώ που είμαι εχθρός της ελληνικότητας της γενιάς του '30 που τη θεωρώ περιλαίμιο που σκλαβώνει, που εθίζει στη σκλαβιά. Υπάρχει αυτή η ελληνικότητα την οποία έχω την αίσθηση πως ο Καβάφης κατανοούσε ως σωματικότητα, ως υλική ματαιότητα που θα αποσταχτεί στη μνήμη. Και νομίζω πως στη ρίζα αυτής της θέσης πάλι βρίσκεται η ομοφυλοφιλία. Δηλαδή θεωρώ ότι η ομοφυλοφιλία για τον Καβάφη είναι ότι η τυφλότητα για τον ύστερο Μπόρχες. Η αναγωγή μιας σωματικής ορμής για τον Καβάφη ή μιας σωματικής κατάστασης για τον Μπόρχες σε πολιτισμική συνθήκη. Κανένας άλλος δεν πρότεινε τόσο σχεδιασμένα τη συνθήκη της πολιτισμικής ομοφυλοφιλίας. Ούτε οι ουρανιστές, ούτε ο Ζιντ στο "Κορυντόν", ούτε ο Ουάιλντ.

Και θα πω και κάτι ακόμη. Υπάρχει μια ορμή στην πρόταση της αρσενικής ομοφυλοφιλίας που θέλει τον αρσενικό ομοφυλόφιλο δημιουργό να αντιλαμβάνεται ως ελλιπή την ομοφυλόφιλη αρσενική φύση του και να γυρεύει να γίνει γυναίκα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ας πούμε, αν μελετήσει κανείς το έργο του Λεονάρντο ντα Βίντσι. Έχω ασχοληθεί με το θηλυκό αίτημα στον ντα Βίντσι. Και αυτή η ορμή νιώθω πως καθορίζει το αίτημα της πολιτισμικής ομοφυλοφιλίας ας πούμε και στον Προυστ και στον Ταχτσή και στον Ζενέ ακόμα,  όσο κι αν αυτό φαίνεται απίστευτο, αλλά αν διαβάσει κανείς την "Παναγία των Λουλουδιών" θα το δει. Ο Καβάφης δεν ανήκει σε αυτή την ορμή. Ο Καβάφης επιμένει στην αρσενικότητα της πολιτισμικής ομοφυλοφιλίας που προτείνει. Η πρότασή του είναι σκληρά αρσενική. Kαι είναι προφανές πως δεν θεωρεί την αρσενική ομοφυλοφιλία δηλωτικό μίας ατελούς φύσης, ενός λάθους που πρέπει να "διορθωθεί" δια της τέχνης, αλλά μίας εντελούς φύσης.

Εδώ νομίζω ότι υπάρχει η ελληνικότητα. Διότι ψάχνει στην αλεξανδρινή και προ-αλεξανδρινή ετερότητα, ψάχνει αυτό το ταυτοτικό στοιχείο και το βρίσκει. Και είναι και κάτι ακόμα χαρακτηριστικό. ότι στον κόσμο του Καβάφη δεν υπάρχει η μεγάλη, μοιραία σχέση ζωής. Που υπάρχει ας πούμε στον Ουάιλντ. Υπάρχουν στιγμές, τα ινδάλματα, οι δεσμοί ηδονής που οφείλουν να τελειώσουν, να βυθιστούν μέσα στη μνήμη, να γίνουν σήμα και ποίημα της ματαιότητας. Στην ίδια αρσενικότητα της πολιτισμικής ομοφυλοφιλίας επιμένει και ο Μιχαήλ-Άγγελος αλλά αυτός κάποια στιγμή αρπάζεται από τη χριστιανοσύνη τους, και ήταν και μέσα στην καρδιά της τον καιρό που η καθολική χριστιανοσύνη άρπαζε τα πάντα.

..."Σε έναν κόσμο αιώνιου θανάτου, το τρεμάμενο σώμα σπαρταράει, σπέρνει, σκορπίζει μάταιη ζωή". Αυτά έγραφα κάποτε. Δηλαδή κούφια λόγια. Και ύστερα έρχεται μια ώρα που διαβάζω αυτό το ποίημα ξανά και ξανά και που, τώρα στα 44 μου, πιστεύω πως είναι το καλύτερο ποίημα όλων των αιώνων, όλων των ποιητών και όλων των εποχών. Είναι από τα "ατελή" ποιήματα του Καβάφη. Αχρονολόγητο, γράφτηκε μετά το 1925.

"Την ψυχήν επί χείλεσιν έσχον" (Ο τίτλος του ποιήματος παραπέμπει σε στίχο της Παλατινής Ανθολογίας που αποδίδεται στον Πλάτωνα)

Τίποτε απολύτως το ρωμαντικό
δεν είχεν όταν με είπεν «Ίσως να πεθάνω».
Τώπε για αστεϊσμό. Έτσι που θα το πει
είκοσι τριών ετών ένα παιδί.
Κ' εγώ -είκοσι πέντε- έτσι το πήρα ελαφρά.
Τίποτε (ευτυχώς) της ψευτο-αισθηματικής ποιήσεως
για να συγκινηθούν κομψές (αστείες) κυρίες
που για τίποτα στενάζουν.

Κ' εν τούτοις όταν βρέθηκα έξω απ' την πόρτα του σπιτιού
με ήλθε η ιδέα που πράγμα αστείον δεν ήταν.
Μπορούσε και ν' απέθνησκε. Και με τον φόβο αυτό
ανέβηκα τες σκάλες τρέχοντας, ήτανε τρίτο πάτωμα.
Και χωρίς ν' ανταλλάξουμε κανένα λόγο,
τον φίλησα το μέτωπο, τα μάτια του, το στόμα,
το στήθος του, τα χέρια του, και κάθε, κάθε μέλος·
που θάρρεψα - όπως λέγουν οι θείοι στίχοι
του Πλάτωνος - που η ψυχή μου ανέβηκε στα χείλη.

Δεν πήγα στην κηδείαν. Ήμουν άρρωστος.
Μονάχη της τον έκλαψεν αγνά,
επάνω στο λευκό του φέρετρον, η μάνα του.

Τι μας λέει αυτό το ποίημα; Μας λέει πως η ζωή βαδίζει, καλπάζει. Μας λέει πως μπορεί και να πεθάνουμε. Όχι, μας λέει πως όλοι θα πεθάνουμε. Μας λέει πως οι άνθρωποι σμίγουμε μαζί σε μιαρά κρεβάτια, πως πεθαίνουμε μόνοι σε αγνά φέρετρα. Ωστόσο μας λέει και κάτι άλλο, κάτι ακόμη μεγαλύτερο. Μας λέει πως κάποτε έρχεται μια κρίσιμη ώρα, κάτω στην πόρτα, όπου η ψυχή, η Ψυχή με κεφαλαίο Ψ και όλη η πλατωνική ιδεοκρατία γίνεται τρεμάμενο σώμα, γίνεται στιγμή παραδομού, γίνεται χείλια, κόκκινα χείλια, αιματωμένα χείλια. Γίνεται χείλια κόκκινα που περιμένουν να ενωθούν...».

ΤΑ ΑΓΝΩΣΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε και τα σχετικά σχόλια.]

Οι γκέι της Συρίας, κυνηγημένοι από παντού…

 

Πάνω από 100 χιλιάδες νεκροί, 3 εκατομμύρια πρόσφυγες στο εξωτερικό (από τους οποίους υπολογίζεται ότι ένα εκατομμύριο έχει καταλήξει στον γειτονικό Λίβανο) και άλλα πέντε εκατομμύρια εσωτερικοί πρόσφυγες. Αυτός είναι μέχρι στιγμής ο τραγικός απολογισμός του εμφυλίου πολέμου που μαίνεται στη Συρία εδώ και τρία χρόνια και έχει φέρει αντιμέτωπους το καθεστώς Ασάντ (που στηρίζεται στους σιίτες, τους χριστιανούς και άλλες μειονότητες στο δυτικό τμήμα της χώρας) και τους αντικαθεστωτικούς αντάρτες (που στρατολογούν κυρίως από τη σουνιτική πλειοψηφία της ενδοχώρας και λαμβάνουν βοήθεια από ισλαμικές ομάδες του εξωτερικού).

Καθώς οι γειτονικές χώρες και οι μεγάλες δυνάμεις είτε παραμένουν άπραγες, είτε εξοπλίζουν τα αντίπαλα στρατόπεδα και η βία συνεχίζεται ακάθεκτη, οι περισσότεροι σύριοι αναζητούν καταφύγιο στις εθνοτικές και θρησκευτικές τους κοινότητες. Σε αντίθεση όμως με άλλες μειοψηφίες όπως οι χριστιανοί, οι κούρδοι και οι αλεβίτες, οι σεξουαλικές μειονότητες δεν μπορούν να ελπίζουν στην προστασία των οικογενειακών, εθνοτικών ή θρησκευτικών θεσμών. Για τους ομοφυλόφιλους της Συρίας δεν υπάρχει ασφαλές καταφύγιο. Σε ολόκληρη τη χώρα έχουν βρεθεί στο στόχαστρο τόσο των φιλοκυβερνητικών δυνάμεων όσο και των ισλαμιστών ανταρτών. Κάποιες φορές εξαιτίας του σεξουαλικού τους προσανατολισμού και άλλες επειδή θεωρούνται «αδύναμοι» και πρόσφοροι για εκβιασμό μέσα στο χάος του εμφυλίου.

Η πόλη της Ράκα στο βόρειο τμήμα της χώρας καταλήφθηκε από τους αντάρτες πριν από έναν χρόνο. Ο Αμίρ, ένας γκέι που ζούσε στην πόλη, θυμάται ότι αρχικά οι αντάρτες δεν έδιναν ιδιαίτερη σημασία στην ιδιωτική ζωή των κατοίκων, όμως αυτό γρήγορα άλλαξε. Καθώς ισλαμικές ομάδες συνδεδεμένες με την Αλ Κάιντα άρχισαν να παίρνουν το πάνω χέρι, οι αντάρτες αποφάσισαν να επιβάλλουν την πιο σκληρή εκδοχή του ισλαμικού νόμου στους κατοίκους της περιοχής. «Σε άλλα μέρη υπάρχουν δικαστήρια που σε δικάζουν, αυτοί απλώς σε πιάνουν και σου κόβουν το κεφάλι» διηγείται ο Αμίρ που πριν περάσει πολύς καιρός έφυγε για τη Βηρυτό. «Τουλάχιστον με την προηγούμενη κατάσταση μπορούσες να δωροδοκήσεις κάποιον και να την γλιτώσεις. Οι εξτρεμιστές είναι τόσο φανατικοί που ούτε αυτό δεν πιάνει».

Οι ομοφυλόφιλοι που παραμένουν στη χώρα δεν τρέμουν μόνο μήπως ανακαλύψουν τους ίδιους – η σύλληψη φίλων και γνωστών μπορεί να αποτελέσει επίσης θανάσιμη απειλή. Ο Αμίρ θυμάται την περίπτωση ενός φίλου του που αιχμαλωτίστηκε από ισλαμική ομάδα. Πριν τον εκτελέσουν, απέσπασαν πληροφορίες για άλλους ομοφυλόφιλους που ζούσαν στην πόλη μέσω βασανιστηρίων. «Μετά από λίγες μέρες μάζεψαν τον κόσμο στην κεντρική πλατεία και κατηγόρησαν έναν τύπο ότι πηγαίνει με άντρες. Τον έπιασαν και του έκοψαν το κεφάλι επί τόπου».

Μέσα στο χάος του εμφυλίου, οι γκέι πέφτουν πολύ συχνά θύματα σεξουαλικής βίας, ενώ δεν λείπουν και οι περιπτώσεις εκείνων που κατατάσσονται σε ένοπλες ομάδες με σκοπό να εξασφαλίσουν χρήματα και προστασία. Ένα πρωινό μια φιλοκυβερνητική παραστρατιωτική ομάδα σταμάτησε σε ένα μπλόκο τον Νατζίμπ από τη Δαμασκό. Ανάμεσα στους ενόπλους αναγνώρισε κάποιον που πριν τον πόλεμο σύχναζε σε ένα πάρκο γνωστό ως χώρο γκέι γνωριμιών.

Οι ένοπλοι του έδεσαν τα μάτια και τον οδήγησαν σε ένα κτίριο όπου τον απείλησαν ότι αν δεν βρει να τους δώσει 15.000 δολάρια θα τον παραδώσουν στην κρατική ασφάλεια. Στη συνέχεια τον έγδυσαν και τον κακοποίησαν σεξουαλικά τραβώντας φωτογραφίες. Την επόμενη μέρα τους έφερε κάποια λεφτά πριν το σκάσει για τη Βηρυτό. Όπως λέει ο ίδιος «οι γκέι στη Συρία είναι παγιδευμένοι ανάμεσα σε δύο πυρά – της κυβέρνησης και των ανταρτών. Και οι δύο θεωρούν πως οι ομοφυλόφιλοι αποτελούν θεμιτό στόχο».

Η ζωή των γκέι δεν ήταν ρόδινη ούτε πριν τον εμφύλιο, με τον ποινικό κώδικα να τιμωρεί τις «παρα φύσιν» σεξουαλικές πράξεις με τρία χρόνια φυλάκιση. Και τότε πολλοί αναγκάζονταν να εγκαταλείψουν τη χώρα είτε εξαιτίας εκβιασμών με σκοπό την απόσπαση χρημάτων από αστυνομικούς και άλλους αξιωματούχους, είτε εξαιτίας του φόβου ενός «εγκλήματος τιμής» μέσω του οποίου οι ίδιες τους οι οικογένειες αναλάμβαναν να ξεπλύνουν την «ντροπή» της ομοφυλοφιλίας.

Ο Μοχαμάντ συνελήφθη από την αστυνομία μαζί με άλλους άντρες κατά τη διάρκεια ενός πάρτι. Αφού υπεβλήθη σε μια ταπεινωτική πρωκτική εξέταση αφέθηκε ελεύθερος. Λίγες μέρες μετά άρχισαν οι εκβιασμοί μέσω ανώνυμων τηλεφωνημάτων: «Αν θες να μείνεις στη Συρία θα πρέπει να πληρώσεις. Μπορούμε να σε σκοτώσουμε, να σε εξαφανίσουμε ή να σε προστατεύσουμε. Εσύ αποφασίζεις». Οι φίλοι του που είχαν συλληφθεί μαζί του άρχισαν και αυτοί να δέχονται απειλές και εκβιασμούς. Μετά από ένα ακόμα περιστατικό όπου άντρες με πολιτικά τον συνέλαβαν και τον εξανάγκασαν σε σεξουαλικές πράξεις τις οποίες βιντεοσκοπούσαν με το κινητό, έφυγε και αυτός για τον Λίβανο.

Αλλά και αφού φτάσουν στη Βηρυτό, οι γκέι της Συρίας ανακαλύπτουν ότι η ζωή τους δεν έχει αλλάξει δραματικά ούτε στην πόλη που θεωρείται ως η «πλέον ανεκτική» της Μέσης Ανατολής. Πολλοί αναγκάζονται να εκπορνευτούν για να επιβιώσουν, ενώ άλλοι προσφέρουν σεξουαλικές υπηρεσίες σε ντόπιους με αντάλλαγμα τη «φιλοξενία» τους.

Ο Χουσεΐν εγκατέλειψε τη βόρεια Συρία την περασμένη άνοιξη, όταν ένας συγγενής ανακάλυψε πως είναι γκέι και προσπάθησε να τον σκοτώσει. Στη Βηρυτό δεν είχε που αλλού να κοιμηθεί εκτός από την παραλία. Μια μέρα ψωνίστηκε με κάποιον για λεφτά και κατέληξε θύμα ομαδικού βιασμού. Μετά το περιστατικό επέστρεψε στην παραλία αφού δεν είχε που αλλού να πάει. Σε μεγάλο βαθμό οι οργανώσεις που παρέχουν βοήθεια στους πρόσφυγες δεν λαμβάνουν υπόψη τους τις ιδιαίτερες ανάγκες και τους κινδύνους που διατρέχουν οι ομοφυλόφιλοι πρόσφυγες και οι άντρες που πέφτουν θύματα σεξουαλικής βίας, ούτε διαθέτουν τις απαραίτητες δομές για να τους παρέχουν ασφαλές καταφύγιο ή μετεγκατάσταση σε κάποια λιγότερο επικίνδυνη περιοχή του κόσμου.

Ο Ντάνι, 29χρονος δημοσιογράφος από τη Δαμασκό, διατηρεί επαφές με τους φίλους του που έμειναν πίσω. Και επιβεβαιώνει ότι, αν και οι ομοφυλόφιλοι αντιμετωπίζουν τις ίδιες δυσκολίες με τον υπόλοιπο πληθυσμό, «οι πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές και η τάση προς τον θρησκευτικό εξτρεμισμό εξαιτίας του εμφυλίου έχουν κάνει τη ζωή τους πιο επικίνδυνη από ποτέ».

Ο ίδιος δεν διακρίνει κάποια διαφορά ανάμεσα στους αντάρτες και την κυβέρνηση. «Και τα δύο στρατόπεδα μεταχειρίζονται τις ίδιες τρομοκρατικές μεθόδους. Το καθεστώς προπαγανδίζει συνεχώς ότι προστατεύει τον πληθυσμό από τους "τρομοκράτες". Ταυτόχρονα όμως δεν έχουν κανένα πρόβλημα να στιγματίζουν την ομοφυλοφιλία και να στοχοποιούν χωρίς έλεος τους ομοφυλόφιλους. Όσο για τους αντάρτες, πολλοί ανάμεσά τους είναι φανατικοί ισλαμιστές που θεωρούν ότι κάθε φορά που δύο άντρες κάνουν έρωτα "σείεται ο θρόνος του Αλλάχ." Πολλοί από αυτούς δεν έχουν κανένα πρόβλημα να δολοφονούν τους ομοφυλόφιλους εν ψυχρώ στις περιοχές που ελέγχουν».

Πηγές: "Out and down in Syria's civil war", περιοδικό Foreign Policy.
"Les gays syriens craignent aussi la paix", περιοδικό Têtu.

Στη φωτογραφία επάνω: Ο Ντάνι και ο Ααμέρ, ένα ζευγάρι γκέι προσφύγων από τη Συρία. Σήμερα ζουν στη Βηρυτό ελπίζοντας να πάρουν βίζα για τον Καναδά με τη βοήθεια μιας καναδικής γκέι οργάνωσης.

ΟΙ ΓΚΕΪ ΣΤΗ ΜΙΚΡΗ ΟΘΟΝΗ

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε και τα σχετικά σχόλια.]

Έχει περάσει πολύς καιρός από τη δεκαετία του '80, όταν ο μοναδικός γκέι χαρακτήρας στην αμερικάνικη τηλεόραση ήταν ο Στίβεν Κάρινγκτον της «Δυναστείας». Στις εννιά σεζόν της δημοφιλούς σαπουνόπερας, ο γιος του Μπλέικ και της Αλέξις παλεύει αρχικά για να «αλλάξει» μέσα από δύο αποτυχημένους γάμους και στη συνέχεια για να αποδεχτεί την ομοφυλοφιλία του. Η αντίδραση των παραθρησκευτικών οργανώσεων και η μάστιγα του Aids είχαν σαν αποτέλεσμα την αναδίπλωση των τηλεοπτικών παραγωγών την επόμενη δεκαετία. Το 1994 το γκέι φιλί του Ματ στη «Λεωφόρο του Μέλροουζ» λογοκρίθηκε από το κανάλι Fox, ενώ το 1998 το ABC αποφάσισε να διακόψει την κωμική σειρά της Έλεν Ντετζένερες όταν η τελευταία αποκάλυψε πως είναι λεσβία.

Αν και χρειάστηκαν τρία χρόνια για να επανακάμψει η Έλεν στη μικρή οθόνη με ένα πολύ πετυχημένο talk-show, το τηλεοπτικό τοπίο είχε ήδη αρχίσει να αλλάζει στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Και αυτό χάρη στην επιτυχία της κωμικής σειράς "Will and Grace" (με θέμα τη συγκατοίκηση ενός γκέι τριαντάρη με την κολλητή του) και την τολμηρή απόφαση του συνδρομητικού καναλιού Showtime να προβάλλει σε πέντε κύκλους την αμερικάνικη βερσιόν του "Queer as Folk", μιας βρετανικής δραματικής σειράς με θέμα την καθημερινότητα, τις χαρές και τις αγωνίες μιας παρέας γκέι και λεσβιών σε μια σύγχρονη μεγαλούπολη.

Σε σχέση με το δημιουργικό τέλμα της ελληνικής τηλεόρασης όπου οι γκέι παρουσιάζονται είτε ως πηγή εύκολου γέλιου, είτε ως υλικό για τα μεσημεριανάδικα, η αμερικάνικη τηλεόραση έχει προχωρήσει με άλματα από τότε. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η πρόοδος είναι ομοιόμορφη: Σύμφωνα με τα τελευταία στατιστικά στοιχεία, αν και το 40% των προγραμμάτων της αμερικάνικης TV περιλαμβάνουν κάποια αναφορά στην ομοφυλοφιλία, μόλις το 3% διαθέτει σταθερούς γκέι, λεσβίες, αμφί ή τρανς χαρακτήρες.

Αυτή η έλλειψη ισχύει σε γενικές γραμμές και για μερικές από τις πλέον εξαγώγιμες σειρές των αμερικάνικων καναλιών όπως το "CSI", το "Good Wife", το "Big Bang Theory", το "Two and a half men" και το "Dexter". Όπως ακριβώς ισχύει και στις μεγάλες κινηματογραφικές υπερπαραγωγές που τα στούντιο προωθούν στα ανά τον κόσμο μούλτιπλεξ. Είναι σαφές ότι προκειμένου να βγάλουν τα έξοδά τους στις τεράστιες αγορές της Κίνας, της Ινδίας, της Ρωσίας και του αραβικού κόσμου, οι αμερικάνοι παραγωγοί αφήνουν στο σπίτι τις όποιες ανησυχίες τους περί «διαφορετικότητας»...

Παρόλα αυτά, η πρόοδος που έχει γίνει στη μικρή οθόνη πέραν του Ατλαντικού μπορεί να μην είναι ομοιόμορφη, είναι πάντως αδιαμφισβήτητη. Και αυτή είναι μια καλή ευκαιρία για να θυμηθούμε μαζί μερικούς από τους πιο αγαπημένους γκέι (και όχι μόνο) χαρακτήρες που είδαμε πρόσφατα στο γυαλί.

Κάμερον και Μίτσελ στο "Modern Family"

 
Ένα γκέι ζευγάρι που υιοθετεί ένα κοριτσάκι από το Βιετνάμ είναι μία από τις τρεις οικογένειες που πρωταγωνιστούν στη σειρά που κέρδισε το βραβείο Έμμυ για την καλύτερη κωμωδία τα προηγούμενα 4 χρόνια. Στην αρχή της πέμπτης σεζόν που ξεκίνησε πέρσι, η αναγνώριση του γάμου ομοφύλων στην Καλιφόρνια έδωσε την ευκαιρία στους παραγωγούς να σκαρώσουν την πιο αστεία αλλά και συγκινητική διπλή πρόταση γάμου που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς. Αναρωτιέμαι πως ακριβώς θα μεταφέρει τη συγκεκριμένη οικογένεια στην οθόνη το ελληνικό κανάλι που σύμφωνα με πληροφορίες θέλει να προσαρμόσει τη σειρά «α λα ελληνικά»...

---

Κερτ και Μπλέιν στο "Glee"

Στο Glee δεν είχαμε γάμο πέρσι, αλλά αρραβώνα καθώς ο Κερτ αποφάσισε να συγχωρέσει τις απιστίες του Μπλέιν την προηγούμενη σεζόν. Και όπως καθετί στο Glee, ο συγκεκριμένος αρραβώνας δεν θα μπορούσε παρά να μετατραπεί σε μουσικοχορευτικό υπερθέαμα με μια διασκευή του "All you need is love" των Beatles (δείτε το βίντεο εδώ). Η σειρά, που παρακολουθεί μια ομάδα εφήβων μαθητών που διασκευάζουν μουσικά νούμερα για τη σχολική χορωδία, έχει κερδίσει επαίνους για τον τρόπο που θίγει ευαίσθητα θέματα όπως το bullying στο σχολικό περιβάλλον. Εκτός από τα δύο αγόρια, οι τηλεθεατές έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν την εξέλιξη της σχέσης ανάμεσα στις δύο μαζορέτες Σαντάνα και Μπρίτανι (ένα φιλί τους λογοκρίθηκε πρόσφατα από το ελληνικό κανάλι που μεταδίδει τη σειρά) αλλά και την τρανς μαθήτρια Unique που μας συγκίνησε με τη διασκευή του "If I were a boy" της Beyoncé...

---

Ρένλι Μπαράθεον και Λόρας Ταϊρέλ στο "Game of Thrones"

Η εξαιρετικά βίαιη μεσαιωνική σάγκα που έχει καθηλώσει εκατομμύρια θεατές σε όλο τον κόσμο, παρακολουθεί τον αιματηρό αγώνα των πιο φημισμένων δυναστειών μιας φανταστικής ηπείρου για τον έλεγχο των Επτά Βασιλείων. Ένας από τους επίδοξους ηγεμόνες είναι και ο νεότερος αδελφός του νεκρού βασιλιά Ρένλι Μπαράθεον που πηγαίνει γυρεύοντας όταν παντρεύεται την αδελφή του κρυφού εραστή του ιππότη Λόρας Ταϊρέλ με σκοπό να στρατολογήσει στο πλευρό του την πλούσια και ισχυρή οικογένειά της...

---

Σοφία Μπουρσέτ στο "Orange is the new black"

Μια από τις πιο πετυχημένες τόσο καλλιτεχνικά όσο και εμπορικά νέες σειρές του 2013, το "Orange is the new black" δεν εμφανίστηκε σε κάποιο κανάλι, αλλά διανεμήθηκε απευθείας στο ίντερνετ από την υπηρεσία video-on-demand Netflix. Η σειρά παρακολουθεί τους διαφορετικούς χαρακτήρες και τις συγκρούσεις που δημιουργούνται εντός μιας γυναικείας φυλακής, μέσα από τα απομνημονεύματα μίας πρώην κρατούμενης που καταδικάστηκε για τη μεταφορά χρημάτων μιας σπείρας εμπόρων ναρκωτικών. Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις είναι αυτή της Σοφίας που έχει αναλάβει χρέη κομμώτριας για τις συγκρατούμενές της και την υποδύεται η τρανς ηθοποιός Λαβέρν Κοξ. Μετά την επιτυχία της σειράς, η Λαβέρν έχει γίνει γνωστή για τις εξαιρετικά εύστοχες δημόσιες παρεμβάσεις της σχετικά με τις διακρίσεις που αντιμετωπίζουν τα τρανς άτομα όπως μπορείτε να δείτε και εδώ.

---

Μπομπ Μπένσον στους "Mad Men"

Βαρυφορτωμένη με Έμμυ και Χρυσές Σφαίρες, μια σειρά που έχει επαινεθεί ιδιαίτερα για την αισθητική της καθώς μας μεταφέρει στον εξαιρετικά ανταγωνιστικό αλλά και στιλάτο κόσμο των μεγάλων διαφημιστικών γραφείων της Νέας Υόρκης στη δεκαετία του '60. Οι τηλεθεατές χρειάστηκε να περιμένουν μέχρι την έκτη σεζόν για να ασχοληθεί η σειρά με το ζήτημα της ομοφυλοφιλίας εκείνη την εποχή όταν ο νεαρός και ανερχόμενος διαφημιστής «την πέφτει» με πλάγιο τρόπο στο αντιπαθητικό αφεντικό του (η σκηνή εδώ) Θα πρέπει να περιμένουμε μέχρι την επόμενη σεζόν για να μάθουμε αν πρόκειται για έρωτα ή για μια ακόμα ενδο-εταιρική ίντριγκα...

---

Άγκρον και Νασίρ στο «Spartacus»

 

Η σειρά που χρησιμοποίησε την αρχαία ρωμαϊκή ιστορία σαν άλλοθι για το πλέον ομοερωτικό οφθαλμόλουτρο της πρόσφατης τηλεοπτικής ιστορίας έριξε τίτλους τέλους πέρσι ενώ, σύμφωνη με το πνεύμα της αρχαιότητας, δεν έκανε διακρίσεις σχετικά με τη σεξουαλικότητα των πρωταγωνιστών της. O Άγκρον είναι το πρωτοπαλίκαρο του Σπάρτακου που στις δύο τελευταίες σεζόν γνωρίζει και ερωτεύεται τον ελευθερωμένο σκλάβο Νασίρ. Από το YouTube δεν λείπουν τα fan videos με τα αγαπημένα τηλεοπτικά στιγμιότυπα του ζεύγους, όπως αυτό εδώ.

Από τις υπόλοιπες σειρές που είδαμε πέρσι, το "New Normal", κωμική σειρά που παρακολουθεί την προσπάθεια ενός γκέι ζευγαριού να αποκτήσει παιδί συγκατοικώντας με την παρένθετη μητέρα είχε άδοξο τέλος, καθώς το NBC αποφάσισε να το διακόψει μετά από μόλις μία σεζόν. Καλύτερη τύχη φαίνεται να έχουν οι "Fosters", μια παραγωγή της Τζένιφερ Λόπεζ με πρωταγωνίστριες μια λευκή και μία μαύρη γυναίκα που ενώνονται με τα δεσμά του γάμου στην Καλιφόρνια. Τέλος αναμένουμε με ανυπομονησία το "Looking", δημιούργημα του βρετανού Άντριου Χέιγκ (γνωστού για το εξαιρετικό φιλμ "Weekend") που παρακολουθεί την καθημερινότητα μιας παρέας γκέι τριαντάρηδων στο Σαν Φρανσίσκο. Και βέβαια το "Normal Heart", μεταφορά στη μικρή οθόνη του γνωστού θεατρικού του Λάρι Κράμερ με θέμα τα πρώτα χρόνια της επιδημίας του Aids και πρωταγωνιστές την Τζούλια Ρόμπερτς και τους ανοιχτά γκέι ηθοποιούς Ματ Μπόμερ και Τζιμ Πάρσονς.

ΟΤΑΝ ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ ΕΤΡΩΓΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να αφήσετε τα δικά σας σχόλια.]

Η φρικτή είδηση σύμφωνα με την οποία ο δικτάτορας της Βόρειας Κορέας εκτέλεσε πέντε αξιωματούχους ρίχνοντάς τους σε ένα κλουβί με πεινασμένους σκύλους φαίνεται τελικά ότι δεν ήταν παρά επινόηση ενός σατιρικού κινέζικου μπλογκ που διαδόθηκε στο ίντερνετ σαν να ήταν αλήθεια. Μας δίνει όμως την ευκαιρία να θυμηθούμε δύο αληθινά ιστορικά περιστατικά που δυστυχώς δεν είναι «ράδιο-αρβύλα».

«Ημέρες, εβδομάδες, μήνες πέρασαν έτσι. Από τον Μάιο ως τον Νοέμβριο του 1941 έζησα σε αυτό το μέρος όπου η θηριωδία και η φρίκη ήταν νόμος. Καθυστερώ όμως να καταγράψω την εμπειρία που υπήρξε η χειρότερη για μένα, παρά το γεγονός ότι συνέβη τις πρώτες εβδομάδες που ήμουν στο στρατόπεδο. Περισσότερο από κάθε άλλη, ήταν αυτή που με μετέτρεψε σε μια σιωπηρή και πειθήνια σκιά που περιφερόταν ανάμεσα σε όλες τις άλλες.

Μια μέρα τα μεγάφωνα μας κάλεσαν να παρουσιαστούμε αμέσως στον χώρο συγκέντρωσης των κρατουμένων. Οι άγριες διαταγές και τα γαβγίσματα είχαν σαν αποτέλεσμα να μαζευτούμε όλοι χωρίς καθυστέρηση. Παραταχθήκαμε σχηματίζοντας ένα τετράγωνο γύρω-γύρω στην αυλή και σε στάση προσοχής, με τα Ες-Ες να μας επιτηρούν όπως και στο πρωινό κάλεσμα. Ο διοικητής του στρατοπέδου ήταν παρών μαζί με ολόκληρο το επιτελείο του. Φαντάστηκα μια ακόμα διακήρυξη της τυφλής πίστης του στο Ράιχ συνοδευόμενη από προσταγές, απειλές και προσβολές, κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση του μεγάλου αρχηγού του, του Αδόλφου Χίτλερ. Στην πραγματικότητα θα ζούσαμε κάτι πολύ περισσότερο οδυνηρό, μια καταδίκη σε θάνατο.

Στο κέντρο του τετραγώνου που είχαμε σχηματίσει, δύο Ες-Ες μετέφεραν έναν νεαρό κρατούμενο. Με φρίκη αναγνώρισα τον Τζο, τον τρυφερό δεκαοκτάχρονο φίλο μου. Ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπα στο στρατόπεδο. Τον είχαν φέρει πριν ή μετά από εμάς; Είχαμε χαθεί για κάποιο καιρό πριν με φωνάξει η Γκεστάπο. Πάγωσα από τον τρόμο. Είχα ευχηθεί να γλιτώσει από τις λίστες τους, από τα χτυπήματα, από τις ταπεινώσεις τους. Κι όμως ήταν εκεί, μπροστά μου, με τα αδύναμα μάτια του πρησμένα από τα δάκρυα. Σε αντίθεση με μένα, εκείνος δεν είχε κουβαλήσει επικίνδυνα γράμματα, δεν είχε σκίσει αφίσες, δεν είχε υπογράψει καταθέσεις. Κι όμως τον είχαν πιάσει και ήταν καταδικασμένος να πεθάνει. Κανείς δεν είχε ξεφύγει από τις λίστες τους. Τι είχε συμβεί; Τι του καταλόγιζαν αυτά τα κτήνη; Μέσα στην ταραχή μου, δεν πρόσεξα καν το έγκλημα για το οποίο τον κατηγορούσαν.

Μετά την ανάγνωση της καταδίκης, τα μεγάφωνα άρχισαν να παίζουν κλασική μουσική στη διαπασών καθώς οι SS τον έγδυναν μπροστά μας, χώνοντας το κεφάλι του μέσα σε έναν άσπρο τενεκέ. Στη συνέχεια αμόλησαν επάνω του τα τρομερά σκυλιά που φύλαγαν το στρατόπεδο, γερμανικούς ποιμενικούς, που άρχισαν να τον δαγκώνουν στους μηρούς και την κοιλιά πριν τον κατασπαράξουν μπροστά στα μάτια μας. Ο τενεκές που του είχαν φορέσει στο κεφάλι δυνάμωνε και παραμόρφωνε τις κραυγές του. Τρέμοντας σύγκορμος, με τα μάτια μου γουρλωμένα μπροστά σε τόση φρίκη και δάκρυα να τρέχουν στα μάγουλά μου, προσευχόμουν με όλες μου τις δυνάμεις να χάσει γρήγορα τις αισθήσεις του.

Από τότε, συμβαίνει συχνά να πετάγομαι από τον ύπνο ουρλιάζοντας. Για περισσότερα από πενήντα χρόνια, η σκηνή δεν έχει πάψει να επανέρχεται ακούραστα μπροστά στα μάτια μου. Δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ τη βάρβαρη δολοφονία του έρωτά μου. Κάτω από τα μάτια μου, κάτω από τα μάτια μας. Γιατί ήμασταν εκατοντάδες οι μάρτυρες. Για ποιο λόγο σιώπησαν όλοι μέχρι σήμερα; Έχουν φύγει όλοι από τη ζωή; Είναι αλήθεια ότι είμαστε από τους νεότερους στο στρατόπεδο κι έχουν περάσει τόσα χρόνια. Πιστεύω όμως ότι αρκετοί προτιμούν να σιωπήσουν για πάντα από τον φόβο ότι θα ξυπνήσουν φρικτές αναμνήσεις όπως αυτή ανάμεσα σε πολλές άλλες.

Όσο για μένα, μετά από δεκαετίες σιωπής αποφάσισα να μιλήσω, να καταθέσω, να γίνω μάρτυρας κατηγορίας.»

(Ο Πιερ Ζεέλ από τη Μυλούζη της Αλσατίας ήταν ένας από τους χιλιάδες ομοφυλόφιλους έγκλειστους των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης. Υπήρξε από τους ελάχιστους που κατέθεσε τη μαρτυρία του, εκδίδοντας το βιβλίο «Εγώ ο Πιερ Ζεέλ, εκτοπισμένος ομοφυλόφιλος» το 1994. Χάρη στις προσπάθειές του, το γαλλικό κράτος αναγνώρισε επίσημα τους ομοφυλόφιλους ανάμεσα στα θύματα της ναζιστικής κατοχής λίγους μήνες πριν τον θάνατό του το 2005. Μετάφραση δική μου από εδώ )

«Περιγράφοντας τους ιθαγενείς της Αμερικής, ο χρονικογράφος Μπερνάλ Ντίαθ δελ Καστίγιο εντοπίζει ως μία από τις καταδικαστέες εκφάνσεις της κουλτούρας τους την πρακτική της παρενδυσίας, δηλαδή τη συνήθεια των αγοριών και των αντρών να ντύνονται με γυναικεία ρούχα και να φέρονται ως γυναίκες. «Επιπλέον, οι περισσότεροι από αυτούς ήταν σοδομίτες, ειδικά μάλιστα όσοι ζούσαν στις παράκτιες και θερμές περιοχές. Τα αγόρια περιφέρονταν ντυμένα γυναίκες και επιδίδονταν σε αυτή τη διαβολική και καταραμένη δραστηριότητα.»

Αυτού του είδους η σοδομία συνήθως χρησιμοποιείται ως επιχείρημα που νομιμοποιεί τα βίαια πογκρόμ εναντίον των ιθαγενών της αμερικανικής ηπείρου. Για παράδειγμα, στα 1513, ο Βάσκο Νούνιεθ ντε Μπαλμπόα, αφού νίκησε τον φύλαρχο των Κουαρέκουα και πολλούς από τους συμπολεμιστές του, ανακάλυψε μεταξύ των ανθρώπων αυτής της φυλής μεγάλο αριθμό "νέων αντρών με γυναικεία ενδυμασία, καλλωπισμένους αβρά και με θηλυπρέπεια", οι οποίοι κρατούνταν χωριστά από τους υπόλοιπους για να προσφέρουν "διεστραμμένες σεξουαλικές απολαύσεις". Με την κατηγορία ότι διέπραξαν την "πιο καταραμένη και αφύσικη ανηθικότητα", σαράντα από αυτούς τους παρενδυσίες νεαρούς έγιναν βορά των επιθετικών σκυλιών των ισπανών. Η ανακάλυψη και η εκτέλεση αυτών των νεαρών αντρών που ντύνονταν γυναίκες και πρόσφεραν σεξουαλικές υπηρεσίες σε άλλους άντρες –γεγονός που απαθανατίστηκε σε ένα χαρακτικό του Τεοντόρ ντε Μπρυ– προσέδωσε ηθικό νόημα στην ισπανική εισβολή στον Νέο Κόσμο, το οποίο μεγεθύνθηκε ακόμα περισσότερο μετά την εκτέλεση όταν, σύμφωνα με τη μαρτυρία του συγγραφέα Πέδρο Μαρτίρ, οι χωρικοί που επέζησαν παρέδωσαν στον Μπαλμπόα και άλλους νεαρούς άντρες που «είχαν προσβληθεί από αυτή την πανούκλα». Όπως υποστηρίζει ο Τζόναθαν Γκόλντμπεργκ, η ανακάλυψη και η εξάλειψη της σοδομίας χρησιμοποιήθηκε ως τρόπος διαχωρισμού του ιθαγενούς πληθυσμού σε «ευγενείς πρωτόγονους» και «πρωτόγονους αγρίους», επιτρέποντας έτσι στην ισπανική κατάκτηση να νοηματοδοτηθεί ως απελευθερωτική παρέμβαση προς όφελος των ιθαγενών θυμάτων αυτής της «βρομερής ανηθικότητας» που διέπρατταν εις βάρος τους οι διεφθαρμένοι αρχηγοί τους.

Έτσι η σεξουαλική διαφορά χρησιμοποιήθηκε ως μέσο νομιμοποίησηςτης αποικιακής σύγκρουσης. Επιπρόσθετα, η βία που ασκήθηκε στα σώματα των θηλυπρεπών ιθαγενών εγκαινίασε ένα ευρύτερο σύστημα επιβολής της ετεροκανονικότητας, το οποίο είχε μακροπρόθεσμες συνέπειες τόσο για τους ιθαγενείς όσο και για τους εποίκους, καθώς και για τους μετέπειτα ομοφυλόφιλους και ετεροφυλόφιλους που προέκυψαν από αυτούς. Πολλοί ερευνητές υποστηρίζουν ότι η ιδεολογία του υπερτονισμένου ανδρισμού (machismo) που χαρακτηρίζει τις σημερινές λατινοαμερικάνικες κουλτούρες αποτελεί ιστορικό και κοινωνικό επακόλουθο της σύγκρουσης ανάμεσα στα διαφορετικά καθεστώτα σεξουαλικότητας που έλαβε χώρα κατά την περίοδο της ισπανικής κατάκτησης.»

(Απόσπασμα από το βιβλίο «Ομοφυλοφιλία, μια παγκόσμια ιστορία» σε μετάφραση Μαργαρίτας Μηλιώρη, εκδόσεις Πάπυρος, 2008. Στην εικόνα επάνω, το χαρακτικό του φλαμανδού καλλιτέχνη Τεοντόρ ντε Μπρυ που απεικονίζει την αποτρόπαια σκηνή.)

Η ΠΡΟΩΡΗ ΑΓΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να αφήσετε και τα δικά σας σχόλια.]

Χωρίς να έχουν περάσει ακόμα ούτε εννέα μήνες από τότε που αναρρήθηκε στον επισκοπικό θρόνο της Ρώμης, ο πάπας Φραγκίσκος –κατά κόσμον Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο– δεν έχει σταματήσει να μονοπωλεί την παγκόσμια προσοχή. Ο πρώτος ιησουΐτης που έγινε πάπας, ο πρώτος από την αμερικανική ήπειρο και μάλιστα από μια χώρα που συνηθίζουμε να κατατάσσουμε στον «τρίτο κόσμο» όπως η Αργεντινή, χωρίς όμως αυτές οι πρωτιές να είναι αρκετές για να εξελιχθεί σε αγαπημένο πρόσωπο των διεθνών μέσων ενημέρωσης. Αυτό που έκανε τη διαφορά ήταν η αντίθεση ανάμεσα στον ανοιχτόκαρδο χαρακτήρα και τον συμπονετικό λόγο του νέου πάπα σε σχέση με την αυστηρότητα και τη στείρα δογματική προσήλωση του προκατόχου του.

Καθώς τα διεθνή ΜΜΕ διψάνε για έναν νέο «σταρ» παγκόσμιου βεληνεκούς που να συνδυάζει τα χαρακτηριστικά της Μητέρας Τερέζας και της πριγκίπισσας Νταϊάνα, η αντίθεση με το στιλ του προκατόχου του τα έχει οδηγήσει σε υπερβολές. Λίγο πριν εκπνεύσει το 2013, το περιοδικό Time δεν δίστασε να ανακηρύξει «Πρόσωπο της Χρονιάς» έναν πάπα που μετράει μόνο λίγους μήνες και που οι παρεμβάσεις του μέχρι σήμεραέχουν περιοριστεί σε συμβολικές κυρίως χειρονομίες. Μένει να αποδειχθεί κατά πόσο ο νέος πάπας θα μείνει στην ιστορία ή κατά πόσο είναι δυνατόν οποιοδήποτε πρόσωπο να «αλλάξει» ουσιαστικά έναν οργανισμό με δισχιλιετή ιστορία όπως η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Όμως για τους συντάκτες του περιοδικού, οι καλές προθέσεις από μόνες τους προφανώς είναι αρκετές.

Καλές προθέσεις που φαίνεται να έχουν ήδη παρεξηγηθεί από πολλούς ανά τον κόσμο «προοδευτικούς» που θεωρούν εσφαλμένα ότι ο πάπας συμμερίζεται τις αντιλήψεις τους. Και στηρίζουν αυτή την παρεξήγηση σε κάποιες πιασάρικες «ατάκες» που σπεύδουν να αναμεταδώσουν τα ΜΜΕ, συνήθως άκριτα, χωρίς ιδιαίτερη επεξεργασία και αποκομμένες από την εκκλησιαστική κοσμοθεωρία που ασπάζεται ο ποντίφικας.

Μένει να αποδειχθεί π.χ. κατά πόσο ο Φραγκίσκος ασπάζεται τη «θεολογία της απελευθέρωσης» –κίνημα της Λατινικής Αμερικής που συνδυάζει τον χριστιανισμό με την αριστερή κοινωνική δράση– ή κατά πόσο το ενδιαφέρον του για τους απόκληρους της κοινωνίας περιορίζεται σε επιδείξεις ελεημοσύνης. Οι υποστηρικτές του μάλλον ξεχνάνε ότι και ο σφοδρά αντικομμουνιστής Ιωάννης-Παύλος Β' είχε καταγγείλει έντονα τις αδικίες και τις ανισότητες του καπιταλιστικού συστήματος – όμως η ίδια Εκκλησία που δραστηριοποιήθηκε για την πτώση των καθεστώτων της ανατολικής Ευρώπης, ποτέ δεν έπραξε κάτι ανάλογο για να αναχαιτίσει την «τυραννία των αγορών».

Αλλά και στο ζήτημα της ομοφυλοφιλίας, παραμένει πολύ δύσκολο και εξαιρετικά πρόωρο να διακρίνει κανείς τις πραγματικές προθέσεις του πάπα από τους «ευσεβείς πόθους» διάφορων καθολικών και μη ομοφυλόφιλων που είναι μεν κατανοητοί και θεμιτοί, αλλά διατρέχουν τον κίνδυνο να διαψευσθούν. Αυτό που μπορεί κανείς να πει με σιγουριά είναι ότι από τότε που εξελέγη ο νέος πάπας έχει μεταχειριστεί ένα διαφορετικό, πιο ανθρώπινο ύφος σε σχέση με αυτό που έχουμε συνηθίσει όταν αναφέρεται στους ομοφυλόφιλους. Από εκεί όμως μέχρι τον τίτλο του «Προσώπου της Χρονιάς» που του απένειμε πρόσφατα και το αμερικάνικο γκέι περιοδικό Advocate για τη... «συμβολή του στον αγώνα για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων», υπάρχει τεράστια απόσταση!

Πολλοί τονίζουν ότι ο νέος πάπας γνωρίζει καλύτερα αυτά τα ζητήματα αφού είναι ο πρώτος που προέρχεται από μια χώρα που έχει ήδη αναγνωρίσει τον γάμο ομοφύλων. Ταυτόχρονα όμως ήταν και αυτός που είχε εκφρασθεί με σφοδρότητα εναντίον του νόμου, χαρακτηρίζοντάς τον «επίθεση στο σχέδιο του Θεού» σε μια επιστολή του που είχε έρθει στο φως της δημοσιότητας προκαλώντας σάλο τον καιρό που ήταν ακόμα καρδινάλιος. Επί των ημερών του το Βατικανό κινήθηκε για να απαγορεύσει μια έκθεση με ομόφυλα ζευγάρια που φωτογραφήθηκαν σε εκκλησίες της Ρώμης, ενώ έφτασε στο σημείο να ...αφορίσει έναν αυστραλό ιερέα που ήθελε να παντρέψει ζευγάρια του ίδιου φύλου.

Ακόμα χειρότερα, ο σημερινός πάπας ποτέ δεν φρόντισε να διαλευκανθούν οι πραγματικές αιτίες της πρωτοφανούς στη σύγχρονη ιστορία παραίτησης του προκατόχου του. Οι καταγγελίες του ιταλικού τύπου ότι η παραίτηση συνδεόταν με απόρρητη έκθεση του Βατικανού που αποκάλυπτε κύκλωμα εκβιασμού ομοφυλόφιλων ιερέων, ουδέποτε διαψεύστηκαν από τον άνθρωπο που επωφελήθηκε περισσότερο από αυτή την παραίτηση.

Χωρίς να γνωρίζουμε ποιος εκβιάστηκε από ποιον, οι διάφοροι υμνητές του Φραγκίσκου επιμένουν να αποδίδουν την άτεγκτη στάση του προηγούμενου πάπα Βενέδικτου Ιστ' απέναντι στους γκέι στο γεγονός ότι ο ίδιος ήταν «κρυπτο-ομοφυλόφιλος», προβάλλοντας ως τεκμήριο τα... ακριβά παπούτσια του και τον ευπαρουσίαστο γερμανό γραμματέα του! Αν αυτό αληθεύει, θα περίμενε κανείς από τους διάφορους «υπέρμαχους των ανθρώπινων δικαιωμάτων» να ανησυχήσουν λίγο περισσότερο για το ενδεχόμενο ο Βενέδικτος να εκβιάστηκε όντως εξαιτίας της ομοφυλοφιλίας του. Προφανώς όμως αυτό δεν συμβαίνει...

Βεβαίως όσοι στο όνομα των «γκέι δικαιωμάτων» αδιαφορούν σχετικά με τις πραγματικές συνθήκες παραίτησης του προηγούμενου πάπα , αδιαφορούν εξίσου και για τις πραγματικές συνθήκες που συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν χιλιάδες ομοφυλόφιλοι που έχουν χειροτονηθεί ιερείς. Όπως γράφει χαρακτηριστικά το περιοδικό Vanity Fair σε άρθρο του για τους γκέι του Βατικανού «ο κίνδυνος της αποκάλυψης έχει μετατρέψει τους γκέι ιερείς σε φετίχ της δημοσιότητας τόσο για την κοσμική άκρα αριστερά όσο και για την άκρα δεξιά. Όχι όμως ως ανθρώπινα όντα, αλλά ως σύμβολα. Για την αριστερά είναι χρήσιμοι ώστε να μπορεί να κατηγορεί την εκκλησία για υποκρισία. Και η ακροδεξιά τους αντιμετωπίζει σαν λεκέ τον οποίο πρέπει να βγάλει από τη μέση».

Για το ζήτημα των γκέι στο Βατικανό, ο ίδιος ο πάπας Φραγκίσκος φέρεται να αναφέρθηκε στην ύπαρξη ενός «γκέι λόμπι» το οποίο «υπάρχει και πρέπει να δούμε πως θα το αντιμετωπίσουμε». Λίγες μέρες αργότερα μιλώντας σε δημοσιογράφους επιβεβαίωσε ότι το λεγόμενο «γκέι λόμπι» είναι κάτι αρνητικό: «Ακούω ότι υπάρχει γκέι λόμπι αλλά δεν το έχω δει γραμμένο στην ταυτότητα κανενός! Το πρόβλημα δεν είναι η ομοφυλοφιλία, αλλά να ανήκει κάποιος σε λόμπι, γκέι, μασονικό ή πολιτικό». Και συνέχισε με μια δήλωση που έγινε διάσημη: «Αν κάποιος είναι ομοφυλόφιλος αλλά αναζητά τον Θεό και έχει καλή θέληση, ποιος είμαι εγώ να τον κρίνω;»

Η περίφημη δήλωση αναπαράχθηκε παντού, λίγοι όμως σχολίασαν ότι απαντούσε σε μια ερώτηση σχετικά με τους γκέι ιερείς που έτσι κι αλλιώς πρέπει να τηρούν τον κανόνα της αγαμίας. Αντίθετα με τον προκάτοχό του, ο Φραγκίσκος δεν φαίνεται να πιστεύει πως οι ομοφυλόφιλοι πρέπει να αποκλείονται από τα ράσα. Φτάνει όμως να μην εκδηλώνονται, να μην «οργανώνονται» σε «λόμπι» και να μην διεκδικούν. Είναι γνωστή άλλωστε η τεράστια έλλειψη σε νέους ιερείς που αντιμετωπίζει η εκκλησία...

Πολύ σημαντικότερη ήταν η συνέντευξη που έδωσε ο πάπας τον Σεπτέμβριο στο περιοδικό των ιησουϊτών La Civiltà Cattolica, όπου ο λόγος του δικαιολογημένα εντυπωσιάζει: «Κάποιος με ρώτησε προκλητικά αν εγκρίνω την ομοφυλοφιλία. Απάντησα με μια ερώτηση: όταν ο Θεός έχει απέναντί του έναν ομοφυλόφιλο, περιβάλλει την ύπαρξη αυτού του ανθρώπου με αγάπη ή μήπως απορρίπτει και καταδικάζει αυτό τον άνθρωπο; Πρώτα από όλα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας τον άνθρωπο. Εδώ μπαίνουμε στο μυστήριο του ανθρώπινου πλάσματος. Στη ζωή, ο Θεός συμπαραστέκεται στους ανθρώπους και πρέπει κι εμείς να τους συμπαρασταθούμε ξεκινώντας από την κατάστασή του καθενός. Και πρέπει να τους συμπαρασταθούμε δείχνοντας συμπόνια».

Πιο κάτω όμως οι προτεραιότητες και οι ιεραρχήσεις του νέου πάπα γίνονται σαφείς: «Δεν μπορούμε να επιμένουμε μόνο σε θέματα όπως οι αμβλώσεις, οι γάμοι των γκέι και η αντισύλληψη ...Η διδασκαλία της Εκκλησίας είναι σαφής, αλλά δεν είναι απαραίτητο να μιλάμε συνέχεια για αυτά». Ο πάπας μπορεί να διδάσκει τη «συμπόνια» προς τους ομοφυλόφιλους, όμως αυτό που έχει πρωταρχική σημασία για τον ίδιο πάνω από όλα είναι να μην κλονιστεί η θέση της Εκκλησίας επιμένοντας να προβάλλει ζητήματα όπου η στάση της μοιάζει ξεπερασμένη και απαρχαιωμένη...

Φυσικά κανείς δεν αμφισβητεί ότι αυτή η αλλαγή ύφους είναι καλοδεχούμενη, ειδικά αν συγκριθεί με τις αντίστοιχες δηλώσεις των προκατόχων του ή κάποιων ορθόδοξων συναδέλφων του. Πριν όμως μιλήσουμε για «επανάσταση», θα πρέπει να δούμε ποιες θα είναι οι χειροπιαστές παρεμβάσεις του νέου πάπα στις δεκάδες χώρες όπου οι γκέι συνεχίζουν να τιμωρούνται και να διώκονται.

Και βέβαια κάποια στιγμή η Εκκλησία θα πρέπει να αντιμετωπίσει το φλέγον ζήτημα της αγάπης ανάμεσα σε άτομα του ίδιου φύλου και το δικαίωμά τους στην οικογενειακή ζωή. Πριν από λίγες μέρες, ο επίσκοπος της Μάλτας δήλωσε ότι ο πάπας τον ενθάρρυνε να μιλήσει εναντίον της υιοθεσίας παιδιών από γκέι ζευγάρια. Λίγο αργότερα ήρθε στο φως μια νέα δήλωση του πάπα σύμφωνα με την οποία η εκκλησία πρέπει να βρει τον τρόπο να μιλήσει για τον Χριστό και σε αυτά τα παιδιά. Τον Οκτώβριο που μας έρχεται ο ποντίφικας πρόκειται να συγκαλέσει μία έκτακτη σύνοδο των επισκόπων σχετικά με τον γάμο και την οικογένεια. Ας ελπίσουμε ότι η Εκκλησία επιφυλάσσει στα ομόφυλα ζευγάρια και τις οικογένειές τους κάτι περισσότερο από ένα απλό κήρυγμα...

2013: ΓΚΕΪ ΚΑΙ ΛΕΣΒΙΑΚΗ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε τα σχετικά σχόλια.]

 

6 Ιανουαρίου Δημοσιογράφος καταγγέλλει ότι τον απέλυσαν από ειδησεογραφικό site επειδή αντέδρασε σε χλευαστικό δημοσίευμα σχετικά με ένα ζευγάρι γκέι αστυνομικών στην Πάτρα…

11 Ιανουαρίου "Δεν υπάρχει επιστημονική τεκμηρίωση ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν με γονείς του ίδιου φύλου βλάπτονται, παρά μόνο προκατάληψη": Ιστορική απόφαση του Αρείου Πάγου της Ιταλίας σε υπόθεση  κηδεμονίας παιδιού που μεγαλώνει με τη λεσβία μητέρα του.

13 Ιανουαρίου Η Τζόντι Φόστερ μιλάει για πρώτη φορά χωρίς περιστροφές για τη σεξουαλικότητά της, κατά την τελετή απονομής των Χρυσών Σφαιρών στο Λος Άντζελες.

18 Ιανουάριου Η Ινδία απαγορεύει σε γκέι ζευγάρια αλλά και μεμονωμένους άνδρες την πρόσβαση σε υπηρεσίες παρένθετης μητρότητας…

21 Ιανουαρίου “Το ταξίδι μας δεν έχει τελειώσει μέχρι οι ομοφυλόφιλοι αδελφοί μας να αποκτήσουν ισότιμη μεταχείριση” διαμηνύει ο Μπαράκ Ομπάμα  κατά την ορκωμοσία του στην οποία διαβάζει στίχους ο κουβανικής καταγωγής γκέι ποιητής Ρίτσαρντ Μπλάνκο.

29 Ιανουαρίου Με μια ιστορική ομιλία της υπουργού Δικαιοσύνης Κριστιάν Τομπιρά ξεκινά η συζήτηση για τον γάμο ομοφύλων στη γαλλική Εθνοσυνέλευση.

5 Φεβρουαρίου Βαρύ πλήγμα για τον βρετανό πρωθυπουργό Ντέιβιντ Κάμερον,  καθώς λιγότεροι από τους μισούς βουλευτές των Συντηρητικών ψηφίζουν υπέρ του γάμου ομοφύλων. Το νομοσχέδιο περνάει στο επόμενο στάδιο χάρη στις ψήφους της αντιπολίτευσης.

12 Φεβρουαρίου  Ολυμπιακός προπονητής της Ρωσίας ισχυρίζεται ότι η απόφαση της ΔΟΕ να βγάλει  την πάλη από το πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων οφείλεται σε  “πλεκτάνη των γκέι” για να απαλλαγούν από ένα “αρρενωπό” άθλημα…

21 Φεβρουαρίου Απόρρητη έκθεση του Βατικανού που αποκάλυπτε κύκλωμα εκβιασμών σε βάρος ομοφυλόφιλων ιερέων ήταν η αιτία που ο πάπας Βενέδικτος Ιστ’ εξωθήθηκε σε παραίτηση, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας La Repubblica.

28 Φεβρουαρίου Ο Κλιντ Ίστγουντ είναι ένας από τους 130 επιφανείς ρεπουμπλικάνους που υποβάλλουν υπόμνημα  υπέρ του γάμου ομοφύλων στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ.

1 Μαρτίου Οι ομοφυλόφιλοι δεν έχουν θέση στη Βουλή, δηλώνει σε συνέντευξή του ο βραβευμένος με Νόμπελ Ειρήνης πρώην πρόεδρος της Πολωνίας Λεχ Βαλέσα.

6 Μαρτίου O πρώην πρόεδρος της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί παραλληλίζει την ομογονεϊκότητα με το …σκάνδαλο του αλογίσιου κρέατος: “Όπως θέλουμε να ξέρουμε από που προέρχεται το μπιφτέκι που τρώμε, έτσι και τα παιδιά πρέπει να γνωρίζουν από που προέρχονται”…

6 Μαρτίου Τα εγκλήματα μίσους λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου περιλαμβάνονται σε διάταξη που ψηφίζεται στη Βουλή και απαγορεύει την αναστολή ποινών για τους δράστες.

13 Μαρτίου “Να αγωνιστούν για να υπερβούν το παρά φύσιν”  καλεί τους ομοφυλόφιλους ο αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος, προσθέτοντας πως “η κοινωνία δεν τους δέχεται”…

14 Μαρτίου Ο σκηνοθέτης Πέδρο Αλμοδόβαρ καλεί τον νέο πάπα Φραγκίσκο να επεκτείνει τον θρησκευτικό γάμο σε όλα τα ζευγάρια. Ο ποντίφικας είχε χαρακτηρίσει τη θέσπιση του γάμου ομοφύλων στην πατρίδα του Αργεντινή “επίθεση στο σχέδιο του Θεού”.

 
21 Μαρτίου Τα παιδιά που μεγαλώνουν με γονείς του ίδιου φύλου αναπτύσσονται το ίδιο φυσιολογικά με τα υπόλοιπα, σύμφωνα με έκθεση που δημοσιεύει η Αμερικάνικη Παιδιατρική Ακαδημία.

27 Μαρτίου Τη σύλληψη του υπουργού Οικονομικών της Κύπρου βάσει του νόμου που τιμωρεί την ομοφυλοφιλία στα κατεχόμενα “θυμήθηκε” ο πρόεδρος της MIG Ανδρέας Βγενόπουλος κατά τη διαμάχη του με το κυπριακό κράτος για το σκάνδαλο της Λαϊκής Τράπεζας…

 

6 Απριλίου Ομοφοβική επίθεση σε βάρος του στο κέντρο της Αθήνας καταγγέλλει ο ομογενής πρώην βουλευτής της Σουηδίας Τάσος Σταφυλίδης, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Aftonbladet.

10 Απριλίου Η Ουρουγουάη γίνεται η 12η χώρα στον κόσμο -και η δεύτερη στη Λατινική Αμερική- που αναγνωρίζει τον γάμο ομοφύλων.

17 Απριλίου Η Νέα Ζηλανδία γίνεται η 13η χώρα στον κόσμο που αναγνωρίζει τον γάμο ατόμων του ίδιου φύλου.

19 Απριλίου Ο πρόεδρος Ολάντ καταδικάζει την έξαρση της ομοφοβικής βίας και τις απειλές κατά βουλευτών εν όψει της τελικής ψήφισης του νομοσχεδίου για τον γάμο ομοφύλων από τη γαλλική Εθνοσυνέλευση.

23 Απριλίου Η Γαλλία γίνεται η 14η χώρα στον κόσμο που αναγνωρίζει τον πολιτικό γάμο αλλά και την υιοθεσία για τα ζευγάρια ίδιου φύλου.

 

26 Απριλίου Πεθαίνει σε ηλικία 88 ετών ο συγγραφέας Λουκάς Θεοδωρακόπουλος, από τους συνιδρυτές του ΑΚΟΕ και εκδότης του περιοδικού Αμφί.

29 Απριλίου Ο μπασκετμπολίστας του NBA Τζέισον Κόλινς γίνεται ο πρώτος ανοιχτά γκέι παίκτης σε αμερικάνικο ομαδικό άθλημα.

 

4 Μαΐου Ο ιστορικός του Χάρβαρντ Νιλ Φέργκιουσον χαρακτηρίζει “επικίνδυνες” τις θεωρίες του Τζον Μέιναρντ Κέινς. Σύμφωνα με τον Φέργκιουσον, ο μεγαλύτερος οικονομολόγος του 20ού αιώνα “αδιαφορούσε για τις μελλοντικές γενιές” επειδή ήταν άτεκνος και ομοφυλόφιλος…

4 Μαΐου Βρετανός βουλευτής του συντηρητικού κόμματος συλλαμβάνεται μετά από καταγγελία για βιασμό δύο νεαρών ανδρών.

14 Μαΐου Οι συμβολαιογράφοι της Βραζιλίας δεν μπορούν να αρνούνται την έκδοση αδειών γάμου σε ομόφυλα ζευγάρια, σύμφωνα με το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο της χώρας. Οι αντίπαλοι της απόφασης ασκούν έφεση.

17 Μαΐου Δύο ιερείς συλλαμβάνονται και 17 άτομα τραυματίζονται κατά τη διάρκεια επεισοδίων μεταξύ ορθόδοξων κληρικών και ΛΟΑΔ διαδηλωτών στην Τυφλίδα της Γεωργίας.

18 Μαΐου Η εκπρόσωπος της Φινλανδίας στη Eurovision φιλάει μια κοπέλα επί σκηνής, σε μια μουσική διαμαρτυρία ενάντια στην απόφαση της φινλανδικής βουλής να καταψηφίσει τον γάμο ομοφύλων.

26 Μαΐου “Η ζωή της Αντέλ” του Αμπντελατίφ Κεσίς γίνεται η πρώτη ταινία με ομοφυλοφιλικό θέμα που κερδίζει τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών.

27 Μαΐου Η συγγραφέας του κόμικ “Το μπλε είναι το πιο ζεστό χρώμα” στο οποίο βασίστηκε “Η ζωή της Αντέλ” χαρακτηρίζει “γαργαλιστικές” και “πορνογραφικές” τις λεσβιακές σκηνές της ταινίας.

 

5 Ιουνίου Η Κριστίν Λαγκάρντ πρωταγωνιστεί σε βίντεο παραγωγής του ΔΝΤ με θέμα την καταπολέμηση της ομοφοβίας στους χώρους εργασίας.

8 Ιουνίου Διπλωματικές αντιπροσωπείες από 7 ευρωπαϊκές χώρες και τις ΗΠΑ συμμετέχουν για πρώτη φορά στο Pride της Αθήνας. Αντίθετα απών παραμένει ο δήμαρχος Γιώργος Καμίνης.

 

18 Ιουνίου Σε ισόβια καταδικάζει το Εφετείο τον δολοφόνο του Νίκου Σεργιανόπουλου.

 

26 Ιουνίου Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ είναι υποχρεωμένη να αναγνωρίζει τους γάμους ομοφύλων σε όσες πολιτείες αυτοί τελούνται νόμιμα, σύμφωνα με απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου που κρίνει αντισυνταγματική τη σχετική απαγόρευση.

28 Ιουνίου Μετά από ένα αρνητικό δημοψήφισμα και πέντε χρόνια δικαστικών αγώνων, η Καλιφόρνια γίνεται οριστικά η 13η και μεγαλύτερη πολιτεία των ΗΠΑ όπου τα ζευγάρια ίδιου φύλου μπορούν να παντρεύονται.

30 Ιουνίου Ο πρόεδρος Πούτιν υπογράφει νόμο που ποινικοποιεί την ομοφυλοφιλική έκφραση σε όλη τη ρωσική επικράτεια και απαγορεύει τις υιοθεσίες από υπηκόους χωρών όπου ισχύει ο γάμος ομοφύλων. Βίαια επεισόδια σε βάρος ΛΟΑΔ διαδηλωτών στην Αγ. Πετρούπολη.

16 Ιουλίου Η Μεγάλη Βρετανία γίνεται η 15η χώρα στον κόσμο που νομοθετεί τον γάμο για τα ζευγάρια ίδιου φύλου. Ο νόμος θα ισχύσει στην Αγγλία και την Ουαλία, αφού η Σκωτία και η Βόρεια Ιρλανδία έχουν δικά τους κοινοβούλια.

9 Αυγούστου Ο πρόεδρος Ομπάμα δηλώνει αντίθετος σε ένα μποϊκοτάζ των χειμερινών ολυμπιακών αγώνων στο Σότσι σαν διαμαρτυρία για την ομοφοβική πολιτική της Ρωσίας: “Ελπίζω οι ομοφυλόφιλοι αθλητές να στείλουν το πιο ηχηρό μήνυμα κερδίζοντας μετάλλια.”

15 Αυγούστου Υπέρ της νομοθεσίας που φιμώνει τους γκέι στη Ρωσία τάσσεται η παγκόσμια πρωταθλήτρια στο άλμα επί κοντώ Γιελένα Ισινμπάγεβα - πριν υπαναχωρήσει δηλώνοντας πως οι νόμοι της χώρας της πρέπει να τηρούνται αλλά η ίδια είναι κατά των διακρίσεων…

22 Αυγούστου Ο σταρ του Prison Break Γουένγουορθ Μίλερ αποκαλύπτει πως είναι γκέι, απορρίπτοντας πρόσκληση του κινηματογραφικού φεστιβάλ της Αγίας Πετρούπολης σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την ομοφοβική πολιτική της Ρωσίας.

22 Αυγούστου Την απόφαση να ξεκινήσει θεραπεία με σκοπό την αλλαγή φύλου  ανακοινώνει ο στρατιώτης Μπράντλεϊ Μάνινγκ, αμέσως μετά την καταδίκη του σε 35 χρόνια φυλάκιση για τη διαρροή απόρρητων εγγράφων του αμερικανικού στρατού στο Ιράκ.

3 Σεπτεμβρίου Σε τηλεοπτική του συνέντευξη, ο σταρ του γαλλικού σινεμά Αλέν Ντελόν εκφράζει την αντίθεσή του στις υιοθεσίες από ζευγάρια ίδιου φύλου δηλώνοντας πως “η ομοφυλοφιλία πηγαίνει ενάντια στη φύση”…

7 Σεπτεμβρίου Κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στην Εσθονία, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος καταδικάζει τη συμβίωση ατόμων του ίδιου φύλου.

10 Σεπτεμβρίου Δικαστήριο στην Τουρκία απαγορεύει την πρόσβαση των κατοίκων της χώρας στο Grindr, δημοφιλή εφαρμογή για γκέι γνωριμίες μέσω κινητού τηλεφώνου.

19 Σεπτεμβρίου “Η Εκκλησία δεν μπορεί να μιλάει συνεχώς για τις αμβλώσεις και τους γάμους των γκέι”: Αλλαγή τόνου από τον πάπα Φραγκίσκο με την ευκαιρία μιας συνέντευξής του στο περιοδικό των ιησουϊτών La Civiltà Cattolica.

26 Σεπτεμβρίου Πέντε καταγγελίες για επιθέσεις σε βάρος ομοφυλόφιλων, όλες στο κέντρο της Αθήνας,  καταγράφει η έκθεση της Συνηγόρου του Πολίτη για τη ρατσιστική βία στην Ελλάδα την περίοδο Ιανουάριος 2012 – Απρίλιος 2013.

3 Οκτωβρίου Από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, ο πρόεδρος της Γεωργίας Μιχαήλ Σαακασβίλι κατηγορεί τη Ρωσία ότι καλλιεργεί την εχθρότητα σε βάρος των γκέι ως μέσο ανάσχεσης της δυτικής επιρροής στα πρώην σοβιετικά κράτη.

7 Οκτωβρίου Πεθαίνει σε ηλικία 69 ετών στο Παρίσι ο γάλλος σκηνοθέτης του θεάτρου και του κινηματογράφου Πατρίς Σερό.

13 Οκτωβρίου Ο χρυσός ολυμπιονίκης των καταδύσεων Γκρέγκ Λουγκάνις παντρεύεται τον εκλεκτό της καρδιάς του Τζόνι Σαγιό στο Μαλιμπού της Καλιφόρνιας.

13 Οκτωβρίου “Οι γκέι φίλοι και συνάδελφοι έχουν εμπλουτίσει τη ζωή μου. Κάθε διάκριση σε βάρος τους είναι απαράδεκτη.” Ο μεγάλος χορευτής Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ παρεμβαίνει κατά της ομοφοβικής νομοθεσίας στη Ρωσία.

1 Νοεμβρίου Η Γερμανία γίνεται η πρώτη χώρα στην Ευρώπη που επιτρέπει να μην αναγράφεται το φύλο στα πιστοποιητικά γέννησης σε περιπτώσεις ερμαφροδιτισμού.

4 Νοεμβρίου Με ένα κείμενο-καταγγελία για τις διακρίσεις σε βάρος  των ομοφυλόφιλων, ο δημοσιογράφος και τηλεοπτικός ανταποκριτής Θεόδωρος Ανδρεάδης-Συγγελάκης αποκαλύπτει πως είναι γκέι με αφορμή την αυτοκτονία ενός 20χρονου στην Ιταλία.

7 Νοεμβρίου Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα καταδικάζει την Ελλάδα για τον αποκλεισμό των ζευγαριών ίδιου φύλου από το σύμφωνο συμβίωσης.

12 Νοεμβρίου Η Χαβάη γίνεται η 16η πολιτεία των ΗΠΑ -και η έβδομη από την αρχή του χρόνου- όπου τα ζευγάρια ίδιου φύλου μπορούν να παντρεύονται. Δύο ακόμα πολιτείες πρόκειται να την ακολουθήσουν μέχρι το τέλος του έτους.

13 Νοεμβρίου 238 τρανς άτομα δολοφονήθηκαν σε ολόκληρο τον κόσμο τους τελευταίους 12 μήνες, σύμφωνα με στοιχεία της οργάνωσης Transgender Europe. Τα θλιβερά πρωτεία κρατούν οι χώρες της Λατινικής Αμερικής.

27 Νοεμβρίου Ο νέος πρόεδρος της Παγκόσμιας Ψυχιατρικής Εταιρείας Ντινές Μπούγκρα αποκαλύπτει πως είναι γκέι και ζητά περισσότερο δραστήριες παρεμβάσεις σχετικά με τα ζητήματα ψυχικής υγείας των ομοφυλόφιλων.

29 Νοεμβρίου Πρόταση νόμου για ένα “βελτιωμένο” σύμφωνο συμβίωσης που θα περιλαμβάνει και τα ζευγάρια ίδιου φύλου καταθέτει στη Βουλή ο Συ.Ριζ.Α.

1 Δεκεμβρίου Οι πολίτες της Κροατίας εγκρίνουν με δημοψήφισμα συνταγματική τροποποίηση που θα ορίζει τον γάμο ως “ένωση ενός άνδρα με μια γυναίκα”…

5 Δεκεμβρίου Μετά την Ισλανδία και το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο γίνεται η τρίτη χώρα στον κόσμο που αποκτά ανοιχτά γκέι πρωθυπουργό στο πρόσωπο του 40χρονου αρχηγού των φιλελεύθερων Ξαβιέ Μπετέλ.

9 Δεκεμβρίου Κατά τη διάρκεια βράβευσής του στη Νέα Υόρκη, ο διευθύνων σύμβουλος της Apple Τιμ Κουκ ζητά να συμπεριληφθούν οι ομοφυλόφιλοι στη νομοθεσία που απαγορεύει τις διακρίσεις στους χώρους εργασίας.

11 Δεκεμβρίου Πισωγύρισμα για τους γκέι στην Ινδία καθώς το Ανώτατο Δικαστήριο ανατρέπει προηγούμενη απόφαση που αποποινικοποιούσε την ομοφυλοφιλία και παραπέμπει το θέμα στη Βουλή.

24 Δεκεμβρίου Η βασίλισσα Ελισάβετ απονέμει χάρη μετά θάνατον στον “πατέρα της πληροφορικής” Άλαν Τούρινγκ που καταδικάστηκε για ομοφυλοφιλικές σχέσεις και αυτοκτόνησε το 1954.

12 μήνες, 63 γεγονότα από 19 χώρες του κόσμου: Η πιο σημαντική χρονιά που έχουμε ζήσει μέχρι σήμερα σχετικά με το δικαίωμα στον γάμο που έγινε πραγματικότητα στη Γαλλία, την Αγγλία, δύο χώρες του νότιου ημισφαιρίου και εννιά αμερικάνικες πολιτείες –χωρίς να ξεχνάμε και τις σημαντικές δικαστικές αποφάσεις σε ΗΠΑ και Βραζιλία. Οι εμπνευσμένες παρεμβάσεις της για το θέμα έκαναν την  Κριστιάν Τομπιρά το αδιαμφισβήτητο Πρόσωπο της Χρονιάς, η “Ζωή της Αντέλ” ήταν η ταινία της χρονιάς, όμως οι λυσσαλέες αντιδράσεις στη Γαλλία δείχνουν ότι ο δρόμος προς τα εμπρός δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Εν έτει 2013 η Ρωσία και η Ινδία αποφάσισαν να κάνουν βήματα προς τα πίσω ενώ, την ίδια στιγμή που ο νέος πάπας χαμήλωνε τους τόνους, ο Πατριάρχης και άλλοι ορθόδοξοι κληρικοί αποφάσιζαν να τους ανεβάσουν. Όσο για την Ελλάδα, μια καταδικαστική απόφαση, ένα αναπάντεχο coming-out και η συζήτηση για τον αντιρατσιστικό επανέφεραν το θέμα στην επικαιρότητα.

Εύχομαι το 2014 να πραγματοποιήσει τα πιο τολμηρά μας όνειρα. Καλή χρονιά σε όλες και όλους!