«ΧΗΜΙΚΟ ΣΕΞ», ΕΝΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΚΟΚΤΕΪΛ

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε τα σχετικά σχόλια.]

Συνδυάζοντας ουσίες με το σεξ χωρίς προφύλαξη

Η προβολή του ντοκιμαντέρ «Chemsex» την περασμένη εβδομάδα στο κινηματογραφικό φεστιβάλ Outview υπήρξε η αφορμή για να ασχοληθεί και ο ελληνικός τύπος με το φαινόμενο του «χημικού σεξ» που αποτελεί τη νέα μάστιγα της γκέι ζωής σε μητροπόλεις όπως το Λονδίνο: Μαραθώνιοι σεξουαλικών οργίων που μπορεί να διαρκούν πολλά 24ωρα χάρη στη χρήση των λεγόμενων «συνθετικών» ναρκωτικών. Πρόκειται για ουσίες που μιμούνται την επίδραση των κλασικών ναρκωτικών καθώς όμως η χημική τους σύνθεση διαφέρει ελαφρά, ορισμένες διακινούνται ελεύθερα και χωρίς σημαντικό κόστος μέσω του ίντερνετ. Δυστυχώς από τη δημοσιογραφική κάλυψη του φαινομένου δεν έλειψαν τα παρατράγουδα, όπως αυτή εδώ η μετάφραση του άρθρου βρετανού καθηγητή ο οποίος, ούτε λίγο ούτε πολύ, ισχυρίζεται ότι το «χημικό σεξ» αποτελεί «πράξη επιβίωσης» και «μορφή αντίστασης» των ομοφυλόφιλων απέναντι στην προοπτική της κοινωνικής τους αφομοίωσης...

Απέναντι σε αυτές τις λογικές απενεχοποίησης της χρήσης επικίνδυνων ουσιών που ξεκίνησαν από τα κλαμπ αλλά πλέον έχουν συνδεθεί με την αναζήτηση σεξουαλικών απολαύσεων πέρα από κάθε όριο αντοχής του ανθρώπινου οργανισμού, αυτή η στήλη θεωρεί χρήσιμο να προτείνει με τη σειρά της μία μετάφραση. Πρόκειται για αποσπάσματα ενός άρθρου αφιερωμένου στο «χημικό σεξ» από τον ιστότοπο Têtu.com τα οποία μπορείτε να διαβάσετε παρακάτω.

Τα συνθετικά ναρκωτικά που έχουν συνδεθεί ιδιαίτερα με το φαινόμενο του «χημικού σεξ» είναι η κρυσταλλική μεταμφεταμίνη (crystal meth) και η μεθεδρόνη. Η τελευταία μιμείται τη χημική σύνθεση της κατινόνης, φυσικής ψυχοτρόπου ουσίας που προέρχεται από το αφρικανικό δενδρύλλιο κατ. Παρά την απαγόρευσή της, παραμένει εύκολα διαθέσιμη και σε χαμηλό κόστος μέσω του διαδικτύου.

Χαρακτηριστικό τέτοιων ουσιών είναι ότι αυξάνουν σε σημαντικό βαθμό τις σεξουαλικές αντοχές. Όχι μόνο το αίσθημα της απόλαυσης είναι πολύ εντονότερο, αλλά και οι στύσεις διαρκούν πολύ περισσότερο. Η αίσθηση του χρόνου χάνεται και ο χρήστης παύει να αισθάνεται πείνα ή νύστα. Με αυτό τον τρόπο τέτοιοι σεξουαλικοί μαραθώνιοι μπορούν να διαρκούν από 24 έως 72 ώρες. Δεν είναι σπάνιο η χρήση αυτών των ουσιών να συνδυάζεται με άλλες όπως η κάνναβη, η κοκαΐνη, η κεταμίνη και το GHB (το λεγόμενο «ναρκωτικό του βιασμού»). Οι χρήστες συνδυάζουν τις ουσίες ανάλογα με τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα. Για παράδειγμα, η κεταμίνη (special K στην αργκό των χρηστών) επιτρέπει μεγαλύτερη απώλεια ελέγχου, ενώ το GHB (που αποκαλείται και G) μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αναισθητικό, επιτρέποντας περισσότερο επώδυνες σεξουαλικές πρακτικές.

Η χρήση αυτών των ουσιών μπορεί να γίνει με κατάποση, σνιφάρισμα, κάπνισμα ή σε ενέσιμη μορφή. Η ενέσιμη χρήση (το λεγόμενο «slamming») προτιμάται γιατί τα αποτελέσματα είναι πιο γρήγορα και έντονα. Σαν αποτέλεσμα αυξάνεται ο κίνδυνος υπερβολικών δόσεων αλλά και η μετάδοση ασθενειών από τις σύριγγες που οι χρήστες μοιράζονται μεταξύ τους. Το τελετουργικό της ενδοφλέβιας χρήσης δημιουργεί επιπλέον ισχυρή ψυχολογική εξάρτηση που κάνει ακόμα δυσκολότερη οποιαδήποτε προσπάθεια αποτοξίνωσης. Ψυχολογικά η χρήση δημιουργεί αισθήματα παντοδυναμίας, διέγερση των αισθήσεων (κυρίως της αφής και της ευαισθησίας στη μουσική), απώλεια κάθε αναστολής, αίσθηση ευφορίας, εξαιρετικά έντονη διάθεση κοινωνικότητας αλλά και ανάπτυξη της ενσυναίσθησης μέσω της οποίας οι χρήστες νιώθουν ότι ταυτίζονται συναισθηματικά με την ψυχική κατάσταση των γύρω τους.

Η εξάρτηση από τις ουσίες γίνεται πολύ έντονη καθώς απαιτείται συνεχής αύξηση των δόσεων για να έχουν οι χρήστες το ίδιο αποτέλεσμα. Η επιθυμία τους για όλο και εντονότερες εμπειρίες τους οδηγεί να ξεπερνούν κάθε φορά τα όρια αναλαμβάνοντας όλο και μεγαλύτερα ρίσκα. Με την αίσθηση του «craving» (ακατανίκητη επιθυμία κατανάλωσης ουσιών) να είναι εξαιρετικά ισχυρή, τα συμπτώματα του εθισμού εμφανίζονται άμεσα. Από μία φορά τον μήνα, η συμμετοχή σε σεξουαλικά πάρτι αρχίζει να γίνεται συνήθεια κάθε σαββατοκύριακο και από κει ο χρήστης δεν αργεί να «κυλήσει» και τις καθημερινές. Η χρήση ναρκωτικών από κοινωνική δραστηριότητα αρχίζει να γίνεται και ατομική συνήθεια. Συχνά ακόμα και η συσχέτιση της χρήσης με τη σεξουαλική συνεύρεση εξαφανίζεται, αφήνοντας στη θέση της την καθαρή τοξικομανία. Ή αντίθετα η συμμετοχή σε σεξουαλικά όργια αποτελεί πλέον την πρόφαση προκειμένου ο χρήστης να καταναλώνει τις ουσίες στις οποίες είναι εξαρτημένος. Πολλοί χρήστες καταλήγουν με τον φόβο ότι τους είναι πλέον αδύνατη οποιαδήποτε σεξουαλική συνεύρεση χωρίς τη χρήση ουσιών.

Μια άλλη ιδιαιτερότητα αυτών των πρακτικών είναι ότι πολύ συχνά αφορά άτομα που δεν είναι κοινωνικά περιθωριοποιημένα. Η πλειοψηφία είναι εργαζόμενοι κατά τη διάρκεια της εβδομάδας και καταναλώνουν τα σαββατοκύριακα. Με αυτό τον τρόπο δύο κόσμοι διασταυρώνονται: Ο κόσμος του τοξικομανούς με αυτόν του «ευυπόληπτου» πολίτη. Αυτή η διχοτομία εξηγεί για ποιο λόγο πολλοί χρήστες αρνούνται να παραδεχτούν τον εθισμό τους. Για αυτούς το «πρεζόνι» είναι μια αρνητική εικόνα με την οποία αρνούνται να ταυτιστούν. Αυτή η άρνηση που στηρίζεται στο συναίσθημα της ντροπής, έχει σαν αποτέλεσμα να μην ενημερώνονται για τους κινδύνους των πρακτικών που ακολουθούν: Μολύνσεις, απώλεια βάρους, καρδιολογικά προβλήματα, ηπατίτιδες και HIV, προβλήματα ψυχιατρικής φύσεως κτλ. Αναζητούν βοήθεια μόνο όταν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν έχουν γίνει πλέον ανυπόφορα (κρίσεις πανικού, κατάθλιψη, αυτοκτονικές τάσεις, αϋπνία, παράνοια), όταν μαθαίνουν ότι έχουν προσβληθεί από ηπατίτιδα ή HIV, ή όταν περιθωριοποιηθούν πλήρως κοινωνικά, συνήθως ως αποτέλεσμα της απώλειας της εργασίας τους.

Η μόλυνση από ηπατίτιδες και τον ιό του HIV παραμένει εξαιρετικά σημαντικό πρόβλημα στους κύκλους του «χημικού σεξ». Στις σχετικές έρευνες, η πλειοψηφία των χρηστών δηλώνουν οροθετικοί. Ακόμα και όταν η βραδιά ξεκινάει με τη λήψη προφυλάξεων, η επήρεια των ουσιών έχει σαν αποτέλεσμα τη γρήγορη απώλεια ελέγχου που ευνοεί τις πρακτικές υψηλού ρίσκου όπως το σεξ χωρίς προφυλακτικό και οι κοινές σύριγγες. Το γεγονός ότι ο χρήστης μπορεί να βρει τις ουσίες στο διαδίκτυο χωρίς υψηλό κόστος λειτουργεί ως καταλύτης. Ταυτόχρονα είναι πολύ εύκολο να βρει παρτενέρ για «χημικά πάρτι» μέσω των διαφόρων εφαρμογών για γκέι γνωριμίες όπου οι χρήστες χρησιμοποιούν διάφορα συνθηματικά όπως η λέξη «chems» για να εντοπίζονται πιο εύκολα.

Ψυχολογικά η χρήση ουσιών συνδέεται με την επιθυμία διαρκούς έκθεσης σε κίνδυνο, έτσι ώστε μέσω της υπέρβασής του ο χρήστης να αισθανθεί κύριος της μοίρας του. Με αυτό τον τρόπο η επιβεβαίωση της ύπαρξης δεν μπορεί να διαχωριστεί από την διάσταση της αυτοκαταστροφής. Από ψυχο-κοινωνικής άποψης οι ουσίες που περιγράψαμε και oι πρακτικές που συνδέονται με τη χρήση τους ταιριάζουν γάντι με τις προτεραιότητες της εποχής που ζούμε: Τα θέλουμε όλα, τα θέλουμε αμέσως, όσο πιο έντονα και όσο πιο γρήγορα γίνεται.

* Διαβάστε επίσης: Μια επικίνδυνη σχέση - Γκέι άντρες και ναρκωτικές ουσίες.

Ο ΡΟΝΑΛΝΤΟ ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΤΩΝ ΟΜΟΦΟΒΙΚΩΝ

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε τα σχετικά σχόλια.]

Η κερκίδα βάζει στο μάτι τον πορτογάλο σταρ

Κριστιάνο π**σταρά, γύρνα πίσω στο Μαρόκο». Με αυτά τα συνθήματα επέλεξαν να αμαυρώσουν οι οπαδοί της Μπαρτσελόνα την ενός λεπτού σιγή που τηρήθηκε στη μνήμη του μεγάλου Γιόχαν Κρόιφ το προπερασμένο σαββατοκύριακο, κατά την έναρξη του αγώνα με τους αιώνιους αντιπάλους τους από τη Ρεάλ Μαδρίτης. Στο στόχαστρο των συνθημάτων στο στάδιο Camp Nou της Βαρκελώνης δεν ήταν άλλος από τον αρχηγό της Ρεάλ Κριστιάνο Ρονάλντο ο οποίος περιορίστηκε να κουνήσει το κεφάλι του απογοητευμένος. Ο πορτογάλος επιθετικός βρίσκεται εδώ και μήνες στο επίκεντρο φημολογίας γύρω από την προσωπική του ζωή. Φημολογία η οποία διακινείται με έντονα φοβικό άρωμα μέσω του λαϊκού τύπου και του διαδικτύου.

Η φημολογία έγινε εντονότερη στις αρχές του έτους όταν ο ίδιος ο Ρονάλντο δημοσίευσε στους λογαριασμούς του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης φωτογραφίες στις οποίες φαίνεται να διασκεδάζει με τον μαροκινό κικμπόξερ Μπαντρ Χάρι. Παρά το γεγονός ότι οι φωτογραφίες συνοδεύονται από χαλαρά και περιπαικτικά σχόλια (στην πρώτη γράφει «μόλις παντρευτήκαμε!» ενώ ο φίλος του τον σηκώνει στην αγκαλιά του), ο μύλος των φαρμακερών σχολίων δεν άργησε να πάρει μπρος. Πανελίστες σε γαλλική αθλητική εκπομπή μίλησαν ανοιχτά για ερωτική σχέση μεταξύ των δύο αντρών η οποία ευθύνεται για τις κακές επιδόσεις του Ρονάλντο στα γήπεδα την τελευταία σεζόν. Σύμφωνα δε με τον αγγλικό τύπο, ο Ρονάλντο πετάει κάθε μέρα μετά την προπόνηση με το προσωπικό του λίαρ-τζετ στο Μαρόκο για να δει τον φίλο του, πράγμα που του απαγόρευσε ο προπονητής της Ρεάλ καθώς θεωρεί ότι... επηρεάζει την απόδοσή του!

Ο ίδιος ο Ρονάλντο και η ομάδα του αρνήθηκαν να κάνουν κάποιο σχόλιο για τα ομοφοβικά συνθήματα που ακούστηκαν στη Βαρκελώνη, ενώ ούτε ο διαιτητής του αγώνα συμπεριέλαβε το περιστατικό στο φύλλο αγώνα. Η σιωπή τους είχε σαν αποτέλεσμα την παρέμβαση ισπανικής οργάνωσης κατά της ομοφοβίας η οποία πίεσε και τελικά πέτυχε να υποβληθεί από την ισπανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία επίσημη έκθεση για το περιστατικό στην Αρχή κατά του ρατσισμού και της ξενοφοβίας. Η οργάνωση επισημαίνει πως, σε αντίθεση με τα περιστατικά ρατσιστικού χαρακτήρα, ποτέ μέχρι στιγμής δεν έχει τιμωρηθεί ισπανική ομάδα για ομοφοβικά συνθήματα. Και αυτό παρά το γεγονός ότι αυτά αποτελούν πλέον την πιο διαδεδομένη μορφή ταπείνωσης και μείωσης αντιπάλων παικτών και διαιτητών. Η οργάνωση αναφέρει τις περιπτώσεις τριών άλλων παικτών που είχαν μπει στο στόχαστρο της κερκίδας εξαιτίας φημών για την προσωπική τους ζωή χωρίς οι αρχές να λάβουν κανένα μέτρο. Αλλά και ενός 21χρονου ανοιχτά γκέι διαιτητή ο οποίος μάλιστα δέχτηκε επίσημη επίπληξη όταν αποφάσισε να διαμαρτυρηθεί...

Από ό,τι φαίνεται ο ίδιος ο Κριστιάνο Ρονάλντο επέλεξε να απαντήσει στα συνθήματα όχι με κάποια δήλωση αλλά εντός του αγωνιστικού χώρου, πετυχαίνοντας το δεύτερο τέρμα που χάρισε τη νίκη στη Ρεάλ και τερματίζοντας έτσι το σερί των 39 συνεχόμενων νικών που απολάμβανε μέχρι τότε η Μπαρτσελόνα στην ισπανική Πρεμιέρα Ντιβιζιόν. Και σαν να μην έφτανε αυτό, φρόντισε μετά το τέλος του αγώνα να ποζάρει από τα αποδυτήρια φορώντας μόνο ένα λευκό σλιπάκι, επιδεικνύοντας κατά την προσφιλή του συνήθεια τους κοιλιακούς του που θυμίζουν φιγούρα των Action Men.

Αυτή ακριβώς η δημόσια εικόνα του που τον κάνει τόσο δημοφιλή στους διαφημιστές εσωρούχων και άλλων ανδρικών ειδών, είναι που έχει βάλει τον Ρονάλντο στο στόχαστρο διαφόρων καλοθελητών στον «macho» χώρο του ποδοσφαίρου. Αλλά και του βρετανικού λαϊκού τύπου που, από τον καιρό που έπαιζε στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, δεν παύει να τον στολίζει ως «αρχι-μετροσέξουαλ» επισημαίνοντας τα κολλητά σορτσάκια του, τα βγαλμένα φρύδια του και το μονίμως αποτριχωμένο και άψογα μαυρισμένο κορμί του. Ο ίδιος πάντως έχει δηλώσει ότι σε αντίθεση με πολλούς συναδέλφους του, δεν πρόκειται να κάνει τατουάζ, αφού επιθυμεί να δίνει αίμα αρκετές φορές τον χρόνο. Σχετικά με τη φημολογία γύρω από το άτομό του του έχει περιοριστεί να δηλώσει «δεν έχω κανένα πρόβλημα με τη σεξουαλικότητά μου, είμαι μια χαρά», ενώ πριν 6 χρόνια χαιρέτισε την απόφαση της Πορτογαλίας να θεσπίσει τον γάμο ομοφύλων, δηλώνοντας πως «πρέπει να σεβόμαστε τις επιλογές όλων των ανθρώπων». Στο παρελθόν έχει συνδεθεί με διάφορα φωτομοντέλα όπως η Τζέμα Άτκινσον και η Ιρίνα Σάικ, ενώ έχει έναν 6χρονο γιο του οποίου κατέχει την πλήρη κηδεμονία χωρίς να έχει αποκαλύψει ποτέ ποια είναι η μητέρα του.

Τηρουμένων των αναλογιών, η περίπτωση Ρονάλντο θυμίζει αρκετά όσα βλέπουμε τον τελευταίο καιρό στην Ελλάδα με τον Απόστολο Γκλέτσο. Εννοείται πως, σε αντίθεση με τον Απόστολο, ο Κριστιάνο δεν προέβη σε κάποια δημόσια αποκάλυψη που να επιβεβαιώνει τις διάφορες φήμες, ούτε χρησιμοποίησε το προσωπικό του παράδειγμα για να στηλιτεύσει την ομοφοβική στάση των συμπολιτών του όπως έκανε -προς τιμήν του και πληρώνοντας προσωπικό κόστος- ο δήμαρχος Στυλίδας. Όμως και στην περίπτωση του Ρονάλντο, η χαλαρή και άνετη στάση που επιδεικνύει απέναντι στις φημολογίες έχει σαν αποτέλεσμα να μην κοπάζουν αλλά αντίθετα να οργιάζουν τα φαρμακερά σχόλια και οι δημόσιες προσβολές σε βάρος του από όλους εκείνους που επιθυμούν να τον ρίξουν από το βάθρο του. Μια κατάσταση που θα συνεχίζεται όσο οι αρχές του αθλήματος δεν επεμβαίνουν. Μόλις τον περασμένο Ιανουάριο, η FIFA επέβαλλε για πρώτη φορά πρόστιμα σε πέντε εθνικές ομάδες από τη Λατινική Αμερική για τα ομοφοβικά σχόλια που ακούστηκαν από οπαδούς τους σε διεθνή ματς. Να δούμε πότε θα ακολουθήσουν οι εθνικές ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες...

ΑΦΥΛΟΙ Ή ΑΜΥΑΛΟΙ;

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε και τα σχετικά σχόλια.]

Το Pride όμηρος εισαγόμενων ιδεοληψιών

Θα περίμενε κανείς ότι η ψήφιση ενός ελλιπέστατου συμφώνου συμβίωσης πριν από 4 μήνες στη Βουλή θα λειτουργούσε ως «καμπανάκι» για όσες και όσους θεωρούν ότι συναπαρτίζουν το γκέι (ή αν προτιμάτε ΛΟΑΔ) κίνημα σε αυτή τη χώρα, καθώς αποδεικνύει ότι η χρόνια έλλειψη σοβαρότητας δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε ξεπερασμένες, εμβαλωματικές λύσεις. Ή ότι θα αποτελούσε τουλάχιστον έναυσμα ώστε να ξεκινήσει μια σοβαρή συζήτηση για τα ζητήματα που παραμένουν άλυτα και εκκρεμή όπως ο γάμος, η ομογονεϊκότητα και η υποβοηθούμενη αναπαραγωγή. Φαίνεται όμως πως η σοβαρή ενασχόληση με σοβαρά ζητήματα μάλλον φαντάζει αφόρητα «μικροαστική» σε εκείνους που ενδιαφέρονται περισσότερο να προβληθούν ως «ριζοσπάστες» και «αμφισβητίες» της υφιστάμενης κοινωνικής τάξης. Πράγμα απολύτως αναμενόμενο σε μία χώρα όπου αυτές οι δύο ιδιότητες εδώ και χρόνια επιβραβεύονται με επαγγελματικές θέσεις, πολιτικές καριέρες κτλ.

Δεν πρέπει λοιπόν να προκαλεί έκπληξη ότι το Pride της Αθήνας στο δωδέκατο έτος της ύπαρξής του αποφάσισε πλέον να υιοθετήσει ανοιχτά την ατζέντα της επονομαζόμενης «queer» θεωρίας με την οποία φλέρταρε συστηματικά αλλά περισσότερο διακριτικά όλο το προηγούμενο διάστημα. Στην επίσημη αφίσα της φετινής διοργάνωσης βλέπουμε τη διάσημη φράση της Σιμόν ντε Μποβουάρ «Γυναίκα δεν γεννιέσαι, γίνεσαι» αλλά και την παράφραση «Άντρας δεν γεννιέσαι, γίνεσαι». Είναι γνωστό πως με αυτή της τη φράση η Μποβουάρ αναφερόταν στη δυσκολία που έχει οποιαδήποτε γυναίκα να ξεπεράσει τους καταναγκασμούς που της επιβάλλει η πατριαρχική κοινωνία εξαιτίας του βιολογικού της φύλου. Για τους εμπνευστές της αφίσας όμως, η φράση απλώς σημαίνει πως η ίδια η έννοια του βιολογικού φύλου είναι ανύπαρκτη και ξεπερασμένη! Όπως διαβάζουμε στο σχετικό κείμενο: «Τα φύλα δεν είναι αυθύπαρκτα φυσικά ή βιολογικά... Η ταυτότητα φύλου δεν έχει να κάνει με τις ανατομίες και το φύλο που μας αποδίδεται κατά τη γέννηση». Για τους ιδεοληπτικούς της queer θεωρίας δεν υφίσταται καν βιολογικό φύλο, αλλά μόνο «ανατομικό» ή φύλο «που μας αποδίδεται κατά τη γέννηση» - λες και αυτό γίνεται αυθαίρετα...

Προς επίρρωσιν των παραπάνω, η εν λόγω φράση περικλείεται σε έναν κύκλο όπου διαβάζουμε ότι το Pride δεν αφορά πλέον μόνο τους γκέι, τις λεσβίες, τους αμφί και τους τρανς όπως γνωρίζαμε έως τώρα. Σε αυτές τις κατηγορίες έχουν προστεθεί και ένα σωρό άλλα εξωτικά φρούτα που αποτελούν περισσότερο ιδεολογικά, θεωρητικά κατασκευάσματα και λιγότερο ταυτότητες ανθρώπων στον πραγματικό κόσμο: Σε άπταιστα αγγλικά διαβάζουμε για «bi-gender»,«gender-fluid», «non binary» και «gender-queer», ενώ στα ελληνικά διαβάζουμε τις λέξεις «άφυλα» και «ανδρόγυνα» - στο ουδέτερο γένος προφανώς για να τονιστεί ότι πρόκειται για άτομα ...χωρίς φύλο. Σε αυτή τη λογοδιάρροια κατασκευής μιας πανσπερμίας νέων φύλων ή συνδυασμών των ήδη υφιστάμενων είχαμε αναφερθεί και παλιότερα σε αυτή τη στήλη εδώ. Όλα αυτά βεβαίως δεν είναι καθόλου άσχετα με τη συνεχή προσθήκη νέων γραμμάτων στο αγγλικό αρτικόλεξο LGBT - σε σημείο που να αναρωτιέται κανείς εάν επαρκούν τα γράμματα της λατινικής αλφαβήτου.

Αυτή η πανσπερμία νέων ταυτοτήτων είναι παιδί της queer θεωρίας, ένα παρακλάδι της μεταμοντέρνας αποδόμησης που κάνει θραύση στα ριζοσπαστικά αμερικάνικα κολέγια εδώ και δύο δεκαετίες. Για τους θεωρητικούς του queer, το φύλο και η σεξουαλικότητα αποδεσμεύονται πλήρως από τη βιολογική τους βάση καθώς αποτελούν κατά κύριο λόγο ρόλους και κοινωνικές κατασκευές. Όλο αυτό εμπλέκεται με τον λεγόμενο φεμινισμό του «τρίτου κύματος» που δίνει έμφαση στους «διαθεματικούς» αγώνες των γυναικών που δεν υποφέρουν μόνο από διακρίσεις λόγω του βιολογικού τους φύλου, αλλά και από πρόσθετους παράγοντες όπως η φυλή, η σεξουαλικότητα, η ηλικία, η εμφάνιση, το κοινωνικό φύλο κτλ. Ο αγώνας λοιπόν για την κατάργηση των δύο γνωστών φύλων δεν προέρχεται τόσο από κάποια επιθυμία να δικαιωθούν όσοι αισθάνονται «άφυλοι», αλλά μετατρέπεται σε ιδεολογική σταυροφορία αφού για τους συγκεκριμένους ακτιβιστές τα δύο φύλα δεν είναι παρά ένα καταπιεστικό κατασκεύασμα της φαλλοκρατικής κοινωνίας.

Όλα τα παραπάνω μπορεί να φαντάζουν κωμικοτραγικά σε όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με τον πουριτανικό ζήλο που συνήθως χαρακτηρίζει τέτοιες ιδεολογικές σταυροφορίες στην αμερικάνικη κοινωνία. Ένας ζήλος που εξάγεται και σε τριτοκοσμικές κοινωνίες όπως η ελληνική, είτε μέσω της απευθείας χρηματοδότησης εκδηλώσεων όπως το Pride από τις εδώ πρεσβείες και τα σχετικά ιδρύματα, είτε μέσω του κομπλεξικού μιμητισμού απέναντι σε οτιδήποτε θεωρείται «προχώ» στο Μπρούκλιν και το Σαν Φρανσίσκο. Όσοι έχουν εμπειρία από αμερικάνικα εκπαιδευτικά ιδρύματα ίσως γνωρίζουν για τις εκστρατείες υπέρ της κατάργησης του διαχωρισμού βάσει φύλου στα αποχωρητήρια με το πρόσχημα ότι «καταπιέζει» τα άτομα «ρευστού φύλου» (ήδη τo κολέγιο του Cooper Union στη Νέα Υόρκη καθιέρωσε τις  τουαλέτες γιούνισεξ - μια απόφαση που χαιρετίστηκε από το σύνολο του προοδευτικού τύπου). Ή για τις εκστρατείες υπέρ της κατάργησης του γραμματικού γένους και της αντικατάστασης των σχετικών καταλήξεων από το ...παπάκι του πληκτρολογίου για να καταπολεμηθεί ο σεξισμός στη γλώσσα. Και τις αντίστοιχες προτάσεις να προστεθεί η ένδειξη «χωρίς φύλο» ή να καταργηθεί εντελώς η αναγραφή του φύλου στα δημόσια έγγραφα που βρίσκει πρόθυμους μιμητές σε πολλές χώρες του κόσμου...

Για να γυρίσουμε στα δικά μας, είναι γνωστό ότι το Pride της Αθήνας στηρίζει την επιτυχία του τα τελευταία χρόνια περισσότερο στους αντιρατσιστές «αλληλέγγυους» των διάφορων ΜΚΟ και πολιτικών κινήσεων και τη χίπστερ νεολαία και λιγότερο στους ομοφυλόφιλους που υποτίθεται πως εκπροσωπεί. Είναι επίσης γνωστό ελληνικό φαινόμενο οι πιο ακραίες συνιστώσες ενός κινήματος να κάνουν περισσότερο θόρυβο καπελώνοντας τους υπόλοιπους - ένα φαινόμενο που εκτροχιάστηκε ακόμα περισσότερο φέτος λόγω του εμφυλίου πολέμου ανάμεσα σε δύο τρανς οργανώσεις. Όμως ο θρίαμβος του απόλυτου υποκειμενισμού και αυτοσχεδιασμού ως προς το φύλο και τη σεξουαλική ταυτότητα των ανθρώπων δεν αποτελεί πλέον ένα κωμικό, περιθωριακό ζήτημα που περιορίζεται στα στενά όρια κάποιου κινήματος. Οι συντηρητικοί είναι καιρός να καταλάβουν ότι η αλλεργία τους σε οποιαδήποτε πνευματική ενασχόληση και η εμμονή τους σε βιβλικούς αφορισμούς, τους κάνει να χάνουν την μπάλα τη στιγμή που το έδαφος της κοινωνίας μετακινείται κάτω από τα πόδια τους. Και οι προοδευτικοί είναι καιρός να συνειδητοποιήσουν ότι δεν είναι δυνατόν στο όνομα της απόλυτης χειραφέτησης να αμφισβητούνται τα ίδια τα θεμέλια πάνω στα οποία χτίστηκε εδώ και αιώνες ο προοδευτικός ευρωπαϊκός πολιτισμός. Είτε μιλάμε για επιστήμη και βιολογία, είτε μιλάμε για τη γλώσσα.

Η EUROVISION ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΝΑΥΑΓΙΟ

Ποια είναι τα φαβορί – ψηφίστε το αγαπημένο σας.

Διαβάστε το κείμενο στον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να αφήσετε τα δικά σας σχόλια.

ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΓΙΑ ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ

Η βέβηλη τέχνη του Tom of Finland

Διαβάστε το κείμενο στον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να αφήσετε τα δικά σας σχόλια.

ΠΑΚΙΣΤΑΝΗ ΚΑΙ ΛΕΣΒΙΑ Η ΔΙΑΔΟΧΟΣ ΤΟΥ ΑΪΝΣΤΑΪΝ

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε και τα σχετικά σχόλια. Η ανάρτηση βρέθηκε στη λίστα με τα δέκα πιο διαβασμένα της A.V. την περασμένη εβδομάδα. Σας ευχαριστώ!]

Η Νεργκίς Μαβαλβάλα και τα βαρυτικά κύματα.

 

H 11η Φεβρουαρίου θα μείνει στην ιστορία της φυσικής ως η ημέρα που μια ομάδα χιλίων επιστημόνων από όλο τον κόσμο απέδειξε την ύπαρξη των βαρυτικών κυμάτων − μια ανακάλυψη που πολλοί προαλείφουν για το βραβείο Νόμπελ. Οι ρυτιδώσεις στον χωροχρόνο που προκαλούνται όταν αντικείμενα τεράστιας μάζας, όπως τα αστέρια και οι μαύρες τρύπες, εκρήγνυνται ή συγκρούονται είχαν προβλεφθεί από τη γενική θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν. Εκατό χρόνια μετά, η ύπαρξή τους αποδείχθηκε χάρη στα δύο LIGO (παρατηρητήρια βαρυτικών κυμάτων μέσω συμβολομέτρων λέιζερ) που στήθηκαν στις δύο άκρες των ΗΠΑ. Κλειδί στην επιτυχία του πρότζεκτ ήταν το σύστημα αυτόματης ευθυγράμμισης των κατόπτρων που είναι επιφορτισμένα να συλλάβουν την απειροελάχιστη αλλαγή της απόστασης μεταξύ τους τη στιγμή που τα διαπερνούν βαρυτικά κύματα, ανεπηρέαστα από άλλες εξωτερικές πηγές δόνησης όπως η σεισμική δραστηριότητα. Ένα πρωτοποριακό σύστημα που οι επιστήμονες οφείλουν στη δουλειά της 47χρονης συναδέλφου τους Νεργκίς Μαβαλβάλα.

Καθηγήτρια αστροφυσικής και επικεφαλής του τμήματος φυσικής στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (MIT), η περίπτωση της Μαβαλβάλα καλύπτει κάθε πιθανό κριτήριο διαφορετικότητας: Γυναίκα στο ανδρικό «κάστρο» των θετικών επιστημών. Έγχρωμη μετανάστρια, αφού γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Πακιστάν και μετανάστευσε πριν 30 χρόνια στην Αμερική για σπουδές. Και ανοιχτά ομοφυλόφιλη αφού μαζί με τη σύντροφό της μεγαλώνουν την 8χρονη κόρη τους. Μειονότητα ακόμα και στην πατρίδα της, αφού η οικογένειά της ακολουθεί το ζωροαστρικό και όχι το μουσουλμανικό θρήσκευμα, ενώ η Νεργκίς φοίτησε σε καθολικό σχολείο. Η ίδια περιγράφει τον εαυτό της ως «έγχρωμη και ανοιχτά ομοφυλόφιλη» και συνεχίζει: «Δεν με πειράζει να βρίσκομαι στις παρυφές οποιασδήποτε κοινωνικής ομάδας. Με αυτό τον τρόπο οι κανόνες τους με δεσμεύουν λιγότερο.»

Η Μαβαλβάλα μπόρεσε να αναπτύξει την πρωτοποριακή τεχνολογία που οδήγησε στην ανακάλυψη των βαρυτικών κυμάτων χάρη στην περίφημη υποτροφία Μακ Άρθουρ που κέρδισε πριν από έξι χρόνια. Ήταν η στιγμή που γυναίκες συνάδελφοί της άρχισαν να της γράφουν, ευχαριστώντας την που με το παράδειγμά της αποτελεί θετικό πρότυπο για όλες τις γυναίκες στον χώρο της επιστήμης. Το ίδιο συνέβη και πριν δύο χρόνια όταν ήταν η κεντρική ομιλήτρια στο «Out to innovate», μια διημερίδα καριέρας για τους ΛΟΑΔ στον χώρο των θετικών επιστημών και της τεχνολογίας. Όπως λέει η ίδια «δεν έχω πρόβλημα να με θεωρούν πρότυπο. Είμαι απλώς ο εαυτός μου. Αν βγει κάτι θετικό από αυτό, τόσο το καλύτερο.» Τον σεξουαλικό της προσανατολισμό δεν τον είχε συνειδητοποιήσει στο Πακιστάν, ούτε αργότερα όταν φοιτούσε σε ένα γυναικείο κολέγιο στην Αμερική.

Αυτό άλλαξε όταν πάτησε τα είκοσι και ερωτεύτηκε μια γυναίκα. Η κοπέλα της άρχισε να την επισκέπτεται στο εργαστήριο και χωρίς πολλές διατυπώσεις έγινε κομμάτι της κοινωνικής της ζωής. «Δεν είχα ποτέ αρνητικές εμπειρίες εξαιτίας αυτού του γεγονότος. Το επαγγελματικό μου περιβάλλον υπήρξε αρκετά υποστηρικτικό. Υπάρχουν άνθρωποι που τολμούν πράγματα που για άλλους είναι δυσάρεστα ή επικίνδυνα. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι επιπόλαιοι ή ατρόμητοι. Διαβάζουν την κατάσταση γύρω τους και αν έχουν εμπιστοσύνη στο ένστικτό τους προχωρούν. Ευτυχώς το ένστικτό μου δεν με πρόδωσε. Η σεξουαλικότητά μου δεν επηρέασε τον τρόπο που με βλέπουν οι συνάδελφοί μου. Παρόλα αυτά, δεν θα έλεγα πως είμαι ο τύπος του ανθρώπου που επιθυμεί να βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής. Αντίθετα δεν έχω κανένα πρόβλημα να περνάω απαρατήρητη.»

Η ίδια αποδίδει την ξεχωριστή της σταδιοδρομία στον τρόπο που μεγάλωσε: «Η οικογένειά μου ποτέ δεν έδινε σημασία στους παραδοσιακούς ρόλους των φύλων. Μεγάλωσα θεωρώντας πως οι γυναίκες μπορούν και πρέπει να κάνουν τα πάντα. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό για μένα. Οι γονείς μου δεν είναι επιστήμονες και δεν καταλαβαίνουν με τι ασχολούμαι ακριβώς. Όμως η στάση τους πάντα ήταν να μην μου δημιουργούν εμπόδια. Ποτέ δεν με πίεσαν να ακολουθήσω το δικό τους όνειρο αντί για το δικό μου». Τα επιτεύγματα της Μαβαλβάλα έχουν προκαλέσει μεγάλο ενδιαφέρον και εθνική περηφάνια στην πατρίδα της, γεγονός που οδήγησε τον πρωθυπουργό του Πακιστάν να την αποκαλέσει «πηγή έμπνευσης» για τους επιστήμονες της χώρας. Παρόλα αυτά ο πακιστανικός τύπος αποφεύγει να αναφερθεί στην ομοφυλοφιλία της ή στο γεγονός ότι δεν είναι μουσουλμάνα. Κάτι που έκανε την ίδια να αναφερθεί στο θέμα σε μια συνέντευξη: «Αυτό που θέλω να ξέρει για μένα ο κόσμος στο Πακιστάν είναι ότι είτε είσαι γυναίκα, είτε ανήκεις σε κάποια θρησκευτική μειονότητα, είτε είσαι ομοφυλόφιλη, οι πάντες έχουν δικαίωμα στην επιτυχία. Και είμαι η ζωντανή απόδειξη γιατί είμαι όλα αυτά τα πράγματα. Με τον κατάλληλο συνδυασμό ευκαιριών, μπόρεσα να τα καταφέρω».

Όσο για το τι της επιφυλάσσει το μέλλον, τα ανεξάντλητα μυστήρια του σύμπαντος μάλλον δεν πρόκειται να την αφήσουν χωρίς δουλειά: «Αυτή η ανακάλυψη είναι μόνο η αρχή. Κανείς δεν περίμενε ότι οι μαύρες τρύπες που θα βρούμε θα ήταν τόσο μεγάλες. Πρόκειται, λοιπόν, για μία ανακάλυψη που γεννάει ακόμα περισσότερα αναπάντητα ερωτήματα. Πώς μεγαλώνουν τόσο πολύ; Η αίσθηση που έχω είναι ότι μόλις ανακαλύπτεις κάτι, συνειδητοποιείς πόσα είναι αυτά που δεν γνωρίζεις, πόσα καινούρια ερωτήματα καλείσαι να απαντήσεις. Και αυτό είναι κάτι που δεν παύει να με συναρπάζει!».

Με πληροφορίες από εδώ και εδώ.

«ΘΕΡΑΠΕΙΑ»ΤΗΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑΣ: ΜΙΑ ΝΑΖΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΝΟΗΣΗ

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε και τα σχετικά  σχόλια.]

Ο άνθρωπος που ήθελε «το καλό μας».

 

Με τις κλινικές που χρησιμοποιούν βασανιστήρια όπως το ηλεκτροσόκ για τη «θεραπεία» των ομοφυλόφιλων να ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια σε όλον τον κόσμο, έχει σημασία να θυμηθούμε από ποιο καθεστώς ξεπήδησε ιστορικά η ιδέα της «θεραπείας» των ομοφυλόφιλων. Ο βραβευμένος συγγραφέας Ολιβιέ Σαρνέ κυκλοφόρησε πριν από έναν μήνα στη Γαλλία το καινούριο του βιβλίο με τίτλο «Να τους θεραπεύσουμε». Θέμα του βιβλίου είναι η ζωή του δανού ταγματάρχη των Ες Ες δόκτορα Καρλ Βαρνέτ που πειραματιζόταν σε κρατούμενους του στρατοπέδου συγκέντρωσης στο Μπούχενβαλντ με σκοπό να τους «θεραπεύσει» από την ομοφυλοφιλία τους. Τα πειράματα, που γινόταν με τη στήριξη του αρχηγού των Ες Ες Χάινριχ Χίμλερ, περιλάμβαναν ενέσεις ορμονών και μεταμοσχεύσεις όρχεων και οδήγησαν κάποια από τα θύματα στον θάνατο. Μια υπόθεση με την οποία είχε ασχοληθεί πρόσφατα και η εφημερίδα Guardian. Και ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας που παρέμεινε ατιμώρητο μέχρι τον θάνατο του Βαρνέτ στην Αργεντινή το 1965. Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε τη συνέντευξη που έδωσε ο συγγραφέας του βιβλίου στον γαλλικό ιστότοπο Yagg.com.

---

Από που προέκυψε η ιδέα να γράψετε αυτό το μυθιστόρημα;
Όλα μου τα βιβλία αποτελούν αναστοχασμούς του παρελθόντος, είτε του προσωπικού, είτε του οικογενειακού, και αυτό το βιβλίο είναι η λογική συνέχεια των προηγούμενων. Το προηγούμενο βιβλίο μου «Όσο θα είμαι στη ζωή» μιλούσε για την επιδημία του Aids και κατέληγε στα διάφορα μνημεία που έχουν ανεγερθεί ανά τον κόσμο. Επισκέφτηκα λοιπόν το Βερολίνο και άρχισα να ασχολούμαι με τη θεματική των ροζ τριγώνων. Έχουν γραφτεί αρκετά βιβλία για αυτούς τους ανθρώπους, και σε ένα από αυτά έπεσα πάνω σε μία υποσημείωση σχετικά με τον δόκτορα Καρλ Βαρνέτ. Ήταν ένας άνθρωπος που κατάφερε να ξεγλιστρήσει μέσα από τις γρίλιες της δικαιοσύνης, μέσα από τις γρίλιες της ιστορίας. Αισθάνθηκα έκπληξη και αποστροφή. Ο Βαρνέτ πέθανε το 1965, δύο χρόνια μετά τη γέννησή μου. Δεν ήταν τόσο μεγάλος. Θα μπορούσε να είναι ο πατέρας μου.

Ο συγγραφέας Ολιβιέ Σαρνέ (αριστερά) και ο δρ. Καρλ Βαρνέτ

Για ποιον λόγο επιλέξατε τη φόρμα του μυθιστορήματος;
Το μυθιστόρημα μας επιτρέπει να ξαναζωντανέψουμε την ιστορία και δίνει, τουλάχιστον σε μένα, τη δυνατότητα να αποδώσω καλύτερα το χάος εκείνης της περιόδου αλλά και της αποχρώσεις της καθημερινότητας. Κάπως έτσι είχα την ιδέα να αναπαραστήσω τη συνάντηση με τον Χίμλερ. Η συνάντηση του δρα Βαρνέτ μαζί του το 1944 μου έδωσε τη δυνατότητα να βάλω στο στόμα του Χίμλερ δικά του λόγια, έστω κι αν τα είχε πει λίγα χρόνια νωρίτερα. Σκοπός δεν είναι να παραπλανηθεί ο αναγνώστης. Αντίθετα θέλω να δείξω πόσο παθολογική ήταν η εμμονή του Χίμλερ σχετικά με την ομοφυλοφιλία. Πάντως δεν με ενδιαφέρει ο μανιχαϊσμός. Δεν ήθελα να παρουσιάσω τον Βαρνέτ ως ένα τέρας, όπως θα έκανε το Χόλιγουντ με μια αντίστοιχη περίπτωση όπως ο Μένγκελε. Ο Καρλ Βαρνέτ είναι ένας καλός οικογενειάρχης, παντρεμένος, με μια ετεροκανονική ζωή, συχνά φλερτάρει με τις ασθενείς του. Και ταυτόχρονα ένας γιατρός που διακατάχεται από μία εμμονή: Θέλει να θεραπεύσει τους ομοφυλόφιλους. Αυτό που με άφησε άναυδο είναι η τύφλωσή του. Πως είναι δυνατόν να πηγαίνει στο Μπούχενβαλντ και να μην βλέπει τι συμβαίνει γύρω του; Πως είναι δυνατόν να στέκεται στο πλευρό του Χίμλερ μόλις τρεις μήνες πριν τελειώσει ο πόλεμος; Οι πράξεις του δείχνουν μία έλλειψη αποστασιοποίησης και αυτό είναι που προκαλεί ρίγη. Προσπαθώ να μάθω ποιος είναι πραγματικά, ψάχνω να βρω τις απαντήσεις.

Σε ποια ντοκουμέντα στηριχτήκατε για να χτίσετε αυτό το μυθιστόρημα;
Υπάρχει το βιβλίο του κορυφαίου γερμανού αντιναζιστή Έουγκεν Κόγκον «Το Κράτος των Ες Ες» που αφιερώνει δύο σελίδες στον Βαρνέτ. Το βιβλίο της γαλλίδας ιστορικού Φλοράνς Ταμάν «Η ιστορία της ομοφυλοφιλίας στην Ευρώπη». Αλλά και το βιβλίο που κυκλοφόρησαν το 2003 τέσσερις Δανοί δημοσιογράφοι, «Καρλ Βαρνέτ. Ένας δανός γιατρός των Ες Ες στο Μπούχενβαλντ». Αυτά είναι τα τρία απαραίτητα ντοκουμέντα μαζί με τις μαρτυρίες των εκτοπισμένων ομοφυλόφιλων. Αλλά και το βιβλίο του βιολόγου Ζαν Κλοντ Ντρέιφους που ήταν επίσης κρατούμενος στο Μπούχενβαλντ.

Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τον δρα Βαρνέτ «ομοφοβικό»;
Είναι δύσκολο να τον περιγράψουμε χρησιμοποιώντας όρους του σήμερα. Αν όμως είναι ομοφοβικός, είναι το χειρότερο είδος: Αυτός που θέλει «το καλό μας». Πιστεύει με κάθε καλή προαίρεση ότι χάρη στον ίδιο θα προοδεύσει η ανθρωπότητα. Ο Βαρνέτ είχε επισκεφτεί πολλές φορές το ινστιτούτο του πρωτοπόρου της σεξολογίας καθηγητή Μάγκνους Χίρσφελντ στο Βερολίνο. Η δουλειά του Χίρσφελντ σχετικά με την ομοφυλοφιλία είχε αποκτήσει τεράστια φήμη. Μαθαίνει έτσι πολλά πράγματα για τις ορμόνες και προσπαθεί, πατώντας πάνω στις μελέτες του Χίρσφελντ, να τις στρέψει σε άλλη κατεύθυνση. Ευελπιστεί επίσης να γίνει πλούσιος και να κερδίσει την αναγνώριση των συναδέλφων του χάρη στα πειράματά του με τους ομοφυλόφιλους.

Ο Βαρνέτ είχε έναν ήσυχο θάνατο στην Αργεντινή. Πως τα κατάφερε και κανείς δεν τον κυνήγησε μετά τον πόλεμο;
Μετά τον πόλεμο, κανείς δεν θεωρούσε πως οι διωγμοί σε βάρος των ομοφυλόφιλων ήταν τόσο σοβαρή υπόθεση. Άλλωστε εκείνη την εποχή ποιος δεν πίστευε ότι οι ομοφυλόφιλοι ήταν άρρωστοι που έπρεπε να θεραπευτούν; Η αναγνώριση του μαρτυρίου των εκτοπισμένων ομοφυλόφιλων υπήρξε μια κούρσα μετ' εμποδίων καθώς μπλεκόταν με τη μνήμη του εβραϊκού Ολοκαυτώματος και με τις μνήμες των άλλων θυμάτων του ναζισμού, όπως οι αντιστασιακοί και οι κομμουνιστές. Ευτυχώς τώρα πια δεν είμαι ο πρώτος που ασχολείται με το θέμα.

Τι μάθατε γράφοντας το βιβλίο;
Αυτό που μου έκανε φοβερή εντύπωση ήταν πόσο γρήγορα στήθηκε η τρελή επιχείρηση της «θεραπείας» των ομοφυλόφιλων. Το έδαφος ήταν έτοιμο, καθώς πολύς κόσμος πίστευε πως οι ομοφυλόφιλοι θα πρέπει να θεραπεύονται. Ο Χίμλερ είχε υπολογίσει πως στη Γερμανία υπήρχαν 4 εκατομμύρια ομοφυλόφιλοι, εκ των οποίων οι μισοί τουλάχιστον δεν ήταν «πραγματικοί» ομοφυλόφιλοι και μπορούσαν να «αλλάξουν». Αυτό για τον Χίμλερ σήμαινε δύο εκατομμύρια επιπλέον οικογενειάρχες και αξιόμαχοι στρατιώτες. Από κει προερχόταν και η διακαής επιθυμία του να τους «θεραπεύσει». Χρειάστηκαν μόλις δυο-τρεις καλές γνωριμίες για να κανονίσει ο Βαρνέτ συνάντηση με τον ίδιο τον Χίμλερ, κεντρικό στέλεχος του ναζιστικού μηχανισμού. Σε λιγότερο από έναν χρόνο, τα πάντα ήταν έτοιμα. Το άλλο πράγμα που έμαθα είναι ότι η ιστορία που μαθαίνουμε είναι η ιστορία των νικητών ή/και της πλειοψηφίας. Για αυτό και είναι ακόμα πιο σημαντικό να δούμε την ιστορία από την οπτική γωνία των μειοψηφιών.

Το βιβλίο δεν περιέχει πολλά στοιχεία για την τύχη των θυμάτων...
Το θέμα του βιβλίου δεν είναι τα θύματα. Όμως αυτό που τους συνέβη προκαλεί ίλιγγο. Οι 13 που επέζησαν δεν μπόρεσαν ποτέ να μιλήσουν για αυτό και οι περισσότεροι φρόντισαν γρήγορα να παντρευτούν. Όταν αποφασίστηκε να αποζημιωθούν, το 2000, όλοι τους ήταν πλέον νεκροί. Οι άνθρωποι αυτοί έπεσαν μέσα στην καταπακτή της ιστορίας. Το πρόβλημα είναι ότι ο ίδιος ο Βαρνέτ δεν δικάστηκε ποτέ, παρά το γεγονός ότι το όνομά του αναφέρθηκε τόσο στη δίκη της Νυρεμβέργης όσο και σε εκείνη για το Νταχάου. Στοιχεία υπήρχαν, αλλά ούτε οι σύμμαχοι, ούτε οι δανοί ενδιαφέρθηκαν να τον ψάξουν.

Αναμνηστική πλάκα για τους ομοφυλόφιλους κρατούμενους στο στρατόπεδο του Μπούχενβαλντ

Επιλέξατε ως προμετωπίδα του βιβλίου μία φράση της συγγραφέως Άλι Σμιθ: «Αυτή η ιστορία είναι αληθινή, συνέβη μια φορά στο μέλλον, πάει πολύς καιρός». Για ποιο λόγο;
Είναι μία φράση που με ενδιαφέρει γιατί μπλέκει όλους τους χρόνους: Παρελθόν, παρόν και μέλλον. Δυστυχώς οι ομοφυλόφιλοι κινδυνεύουν πάντα από παρόμοιες καταστάσεις. Φτάνει να δει κανείς πόσες κλινικές για τη «θεραπεία» των ομοφυλόφιλων ανοίγουν σήμερα στην Κίνα και τη Λατινική Αμερική. Έχει δημιουργηθεί μια ολόκληρη αγορά, η αγορά της κανονικότητας. Και βέβαια το αντίθετο της κανονικότητας δεν μπορεί παρά να είναι η ανωμαλία, η αδυναμία, η κατωτερότητα. Το θέμα είναι πως έχουμε μάθει να μετράμε την αποτελεσματικότητα και πως έχουμε μάθει να μετράμε την αδυναμία.

ΠΟΙΟ ΗΤΑΝ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ «ΚΟΡΙΤΣΙ ΑΠΟ ΤΗ ΔΑΝΙΑ»;

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να αφήσετε και τα δικά σας σχόλια. Όπως μπορείτε να δείτε και στο τέλος αυτής της ανάρτησης, η δημοσίευση βρέθηκε στην πρώτη θέση της λίστας με τα πιο διαβασμένα της A.V. την περασμένη εβδομάδα. Σας ευχαριστώ!]

Μύθοι και αλήθειες μιας χολιγουντιανής ταινίας.

Για δεύτερη εβδομάδα παίζεται στους αθηναϊκούς κινηματογράφους η ταινία «Το κορίτσι από τη Δανία» που χάρισε δύο οσκαρικές υποψηφιότητες στο πρωταγωνιστικό δίδυμο των Έντι Ρεντμέιν και Αλίσια Βικάντερ. Και ήδη η υποδοχή της από το αθηναϊκό κοινό έχει υπάρξει πολύ θερμότερη σε σχέση με τις μέτριες κριτικές που δημοσιεύτηκαν στον τύπο. Η ταινία στηρίζεται σε μία λογοτεχνική εκδοχή της ζωής της Λίλι Έλμπε που θεωρείται από πολλούς το πρώτο άτομο που προχώρησε σε επέμβαση επαναπροσδιορισμού του φύλου. Μόνο που όπως θα δούμε παρακάτω, ούτε το όνομά της ήταν Λίλι Έλμπε, ούτε ήταν το πρώτο άτομο που προχώρησε σε τέτοια επέμβαση. Η ταινία εστιάζει σε μεγάλο βαθμό στον γάμο της Γκέρτα Γκότλιμπ, διάσημης ζωγράφου στο Παρίσι του μεσοπολέμου, με τον συνάδελφο και συμπατριώτη της από τη Δανία Έιναρ Βέγκενερ και τη σταδιακή μεταμόρφωση του τελευταίου σε Λίλι. Πρόκειται για μια πραγματική ιστορία που έκανε πάταγο στην Ευρώπη της δεκαετίας του '30. Όμως ακριβώς για αυτό τον λόγο τα όρια ανάμεσα στην αλήθεια και τη μυθοπλασία είναι αρκετά δυσδιάκριτα, ενώ η ταραγμένη ευρωπαϊκή ιστορία και οι προκαταλήψεις εκείνης της περιόδου τα κάνουν ακόμα πιο μπερδεμένα.

Πώς ήταν στην πραγματικότητα ο γάμος της Γκέρτα με τον Έιναρ;

Στην ταινία ο Έιναρ ανακαλύπτει σταδιακά πως αισθάνεται γυναίκα μέσα από ένα παιχνίδι παρενδυσίας το οποίο ξεκινάει με προτροπή της γυναίκας του. Η τελευταία στέκεται στο πλευρό του όταν εκδηλώνεται η δυσφορία φύλου (οι κράμπες στο στομάχι και οι αιμορραγίες από τη μύτη είναι πραγματικά περιστατικά) όμως ο ίδιος μένει κλεισμένος στο σπίτι μην τολμώντας να ξεμυτίσει έξω και η ίδια εμφανίζεται ως «πληγωμένη σύζυγος» που θρηνεί για τον άντρα που χάνει σιγά-σιγά. Στην πραγματικότητα ο γάμος του Έιναρ με την Γκέρτα ίσως ήταν πολύ πιο αντισυμβατικός από την αρχή. Είναι γνωστό ότι το ζευγάρι αναγκάστηκε να φύγει για το Παρίσι από το 1912 καθώς η παρενδυσία του Έιναρ ήταν ήδη γνωστή και είχε προκαλέσει σκάνδαλο στην κοινωνία της Κοπεγχάγης. Στο Παρίσι ζούσαν μαζί ανοιχτά ως δύο γυναίκες, ενώ είναι γνωστό το καλλιτεχνικό ενδιαφέρον της Γκέρτα για τη λεσβιακή σεξουαλικότητα. Πολλοί από τους πίνακές της αποπνέουν έντονο γυναικείο ομοερωτισμό, ενώ είχε κάνει και καθαρά λεσβιακές εικονογραφήσεις για ένα βιβλίο για τη ζωή του Καζανόβα. Και είναι ακριβώς αυτό το στοιχείο της πιθανής αμφιφυλοφιλίας της Γκέρτα Γκότλιμπ που απουσιάζει παντελώς από την ταινία.

Ομοερωτικές εικονογραφήσεις δια χειρός της Γκέρτα Γκότλιμπ

Υπάρχουν όντως οι πίνακες της Λίλι που παρουσιάζονται στην ταινία;

Όχι, οι συγκεκριμένοι πίνακες φτιάχτηκαν από τους παραγωγούς της ταινίας για να ταιριάζουν με τη φυσιογνωμία του πρωταγωνιστή της. Όμως είναι αλήθεια πως η Γκέρτα Γκότλιμπ χρησιμοποίησε τη Λίλι ως μοντέλο σε μερικούς από τους πιο διάσημους πίνακές της. Ορισμένους από αυτούς μπορείτε να δείτε παρακάτω. Χάρη στην ταινία, το ενδιαφέρον του κόσμου της τέχνης για το έργο της Γκέρτα Γκότλιμπ έχει αναζωπυρωθεί και μια αναδρομική έκθεση τρέχει στο Μουσείο μοντέρνας τέχνης του Άρκεν στη Δανία μέχρι τον Μάιο του 2016.

«H Λίλι με μια βεντάλια από πούπουλα»

«Μια καλοκαιρινή μέρα». Είναι ο μοναδικός πίνακας που απεικονίζει τόσο τον Έιναρ Βέγκενερ (είναι όρθιος και ζωγραφίζει) όσο και το γυναικείο alter ego του, τη Λίλι (ξαπλωμένη και γυμνή σε πρώτο πλάνο)

«Λίλι, η Ντάμα Κούπα»

«Δύο κοκότες: Η Λίλι με μια φίλη της»

Ποιες βιογραφικές ανακρίβειες περιέχει η ταινία;

Η ταινία στηρίζεται στο ομώνυμο μπεστ-σέλερ του Ντέιβιντ Έμπερχοφ που κυκλοφόρησε το 2000, ενώ και το βιβλίο «Από άντρας σε γυναίκα» που στηρίζεται στα ημερολόγια της Λίλι, εκδόθηκε μετά τον θάνατό της και δεν το επιμελήθηκε η ίδια αλλά ένας δανός εκδότης. Το όνομα Λίλι Έλμπε ήταν επινόηση μιας δανέζας δημοσιογράφου αφού το πραγματικό της όνομα μετά την αλλαγή φύλου ήταν Λίλι Έλβενες (που σημαίνει «ποτάμι» στα δανέζικα). Επινόηση της δημοσιογράφου (η οποία έγραψε τρία γαργαλιστικά άρθρα για την περίπτωσή της τη δεκαετία του '30) ήταν και η απόλυτη διχοτόμηση ανάμεσα στον αρσενικό Έιναρ και τη θηλυκή Λίλι, τους οποίους παρουσίασε ως δύο ξεχωριστές προσωπικότητες που συμβίωναν στο ίδιο σώμα. Στην ταινία δεν γίνεται καμία αναφορά στην ακύρωση του γάμου με την Γκέρτα από τον βασιλιά της Δανίας όταν οι δημόσιες υπηρεσίες έκαναν δεκτή την αλλαγή φύλου της Λίλι, ούτε και στον μετέπειτα γάμο της Γκέρτα με έναν ιταλό αξιωματικό. Στην πραγματικότητα η Γκέρτα δεν ήταν μαζί με τη Λίλι στην τελευταία και μοιραία επέμβασή της, αλλά της έστειλε λουλούδια. Επίσης καμία αναφορά δεν γίνεται στον γάλλο έμπορο τέχνης Κλοντ Λεζέν με τον οποίο συνδέθηκε η Λίλι μετά τις πρώτες επεμβάσεις και τον οποίο σκόπευε να παντρευτεί. Αντίθετα η ταινία εστιάζει στον εντελώς φανταστικό χαρακτήρα του Χανς, που παρουσιάζεται ως παιδικός φίλος του Έιναρ που ερωτοτροπεί με τη γυναίκα του.

Ποια είναι η αλήθεια για τις χειρουργικές επεμβάσεις που «μεταμόρφωσαν» τον Έιναρ σε Λίλι;

Ο Έιναρ δεν υποβλήθηκε σε δύο επεμβάσεις όπως φαίνεται στην ταινία, αλλά σε πέντε. Κάτι που δεν βλέπουμε στην ταινία είναι ότι είχε πάρει την απόφαση να αυτοκτονήσει την Πρωτομαγιά του 1930, όταν τον Φεβρουάριο της ίδιας χρονιάς ήρθε σε επαφή με τον γερμανοεβραίο καθηγητή Μάγκνους Χίρσφελντ, πρωτοπόρο της σεξολογίας που έγινε διάσημος για τις μελέτες του σχετικά με την ομοφυλοφιλία και τη διεμφυλικότητα. Μάλιστα η πρώτη εγχείρηση αφαίρεσης των όρχεων έγινε την ίδια χρονιά στο ινστιτούτο του Χίρσφελντ στο Βερολίνο, το οποίο κατέστρεψαν οι ναζί μόλις τρία χρόνια αργότερα μαζί με όλα τα πολύτιμα αρχεία του. Αυτή η επέμβαση δεν ήταν η πρώτη στον κόσμο, καθώς είναι γνωστές τουλάχιστον τρεις αντίστοιχες περιπτώσεις στο ινστιτούτο Χίρσφελντ πριν τη Λίλι. Όμως η δική της τράβηξε τα φώτα της δημοσιότητας όταν στη συνέχεια απευθύνθηκε στον γυναικολόγο Κουρτ Βάρνερκρος από τη Δρέσδη (τον οποίο βλέπουμε στην ταινία), ο οποίος αποφάσισε να «διαφημίσει» την περίπτωσή της. Ο Βάρνερκρος είχε καλές σχέσεις με τους ναζί, όμως και η δική του κλινική καταστράφηκε από τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς στη Δρέσδη. Η Λίλι πέθανε μετά από μια εγχείρηση μεταμόσχευσης μήτρας, καθώς επιθυμούσε να γίνει μητέρα. Στο ημερολόγιό της γράφει ότι μέσα στο σώμα της βρέθηκαν ατροφικές ωοθήκες, γεγονός που υποδεικνύει ότι επρόκειτο μάλλον για περίπτωση ερμαφροδιτισμού.

Ο επίλογος

«Χτες βράδυ ονειρεύτηκα τη μητέρα μου. Με πήρε στα χέρια της και με είπε Λίλι...Ήταν εκεί και ο πατέρας μου». Η Λίλι δεν είπε τη συγκεκριμένη φράση στην Γκέρτα όπως φαίνεται στην ταινία, αλλά την έγραψε σε ένα γράμμα προς την αδελφή της. Σε ένα άλλο γράμμα προς μία φίλη της λίγο μετά την τελευταία και μοιραία επέμβαση, γράφει: «Το ότι έχω κι εγώ το δικαίωμα να ζήσω, το απέδειξα ζώντας τους τελευταίους 14 μήνες. Μπορεί σε κάποιους 14 μήνες να μην φαίνονται πολλοί, όμως εμένα μου μοιάζουν σαν μία πλήρης και ευτυχισμένη ζωή».

6 ΛΟΓΟΙ ΠΟΥ ΟΙ ΦΟΒΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΚΕΪ ΓΟΝΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΛΟΓΕΣ

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε και τα σχετικά σχόλια. Όπως μπορείτε να δείτε και στο τέλος αυτής της ανάρτησης, η δημοσίευση βρέθηκε μέσα στις πέντε πιο διαβασμένες της A.V. την περασμένη εβδομάδα. Σας ευχαριστώ πολύ!]

 

 

Η ομογονεϊκότητα δεν είναι «μπαμπούλας»

Η Ελλάδα περνάει το σύμφωνο συμβίωσης χωρίς κανείς να βγει στους δρόμους και με αυξημένη πλειοψηφία στη Βουλή. Αντίθετα στην Ιταλία τις τελευταίες μέρες χιλιάδες διαδηλώνουν υπέρ και κατά και κανείς δεν ξέρει αν τελικά το νομοσχέδιο θα περάσει ως έχει. Αν και δεν πρέπει να υποτιμούμε τη δύναμη του Βατικανού να υποδαυλίζει τις αντιδράσεις, οι Ιταλοί μάλλον δεν είναι λιγότερο «ανοιχτόμυαλοι» σε σχέση με τους Έλληνες. Αυτό που εξηγεί τη διαφορά των αντιδράσεων ανάμεσα στις δύο χώρες είναι ότι το ιταλικό σύμφωνο συμβίωσης περιλαμβάνει μία διάταξη που επιτρέπει στον έναν σύντροφο να υιοθετεί το (βιoλογικό ή θετό) παιδί του άλλου. Πρόκειται για ένα θέμα που είχε τεθεί και στην Ελλάδα από τη Συνήγορο του Πολίτη χωρίς όμως να συμπεριληφθεί τελικά στο νομοσχέδιο που ψηφίστηκε από τη Βουλή.

Η ομογονεϊκότητα λοιπόν αποδεικνύεται πολύ χρήσιμος «μπαμπούλας» για όσους θέλουν να ξεσηκώσουν αντιδράσεις σχετικά με τη νομική κατοχύρωση των ομόφυλων ζευγαριών. Στην Ελλάδα μόνο το Ποτάμι τάχθηκε υπέρ της πολύ περιορισμένης πρότασης της Συνηγόρου του Πολίτη η οποία αφορούσε μόνο κοινή επιμέλεια και όχι πλήρη υιοθεσία του παιδιού του συντρόφου, και αυτό μετά από δικαστική απόφαση. Αντίθετα πολλοί βουλευτές που ψήφισαν «Ναι» όπως η Ντόρα Μπακογιάννη και ο Βασίλης Λεβέντης ξεκαθάρισαν πως δεν θα το έκαναν αν υπήρχε ζήτημα υιοθεσίας παιδιών. Στην Ιταλία η συγκεκριμένη διάταξη βρίσκεται στο στόχαστρο κεντρώων βουλευτών του κυβερνητικού συνασπισμού που ζητούν από τον Ματέο Ρέντσι την απόσυρσή της για να ψηφίσουν το νομοσχέδιο.

Καθώς το ζήτημα της ομογονεϊκότητας χρησιμοποιείται για να καλλιεργούνται ένα σωρό φοβίες και δυσανάλογες αντιδράσεις στην κοινή γνώμη, ενώ συχνά ακόμα και τα επιχειρήματα όσων την υποστηρίζουν μπορούν να χαρακτηριστούν προβληματικά, είναι χρήσιμο σήμερα από αυτή εδώ τη στήλη να συνοψίσουμε το παράλογο του πράγματος σε έξι προτάσεις.

1) Κανένα παιδί ποτέ δεν επέλεξε τους γονείς του

Η πρώτη πρόταση είναι και η πλέον προφανής: Κανένα παιδί δεν επέλεξε ποιοι θα το φέρουν στον κόσμο ή ποιοι θα το μεγαλώσουν. Και αν υπήρχε τέτοια δυνατότητα, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι κάποιοι ομοφυλόφιλοι π.χ. θα επέλεγαν ετερόφυλους γονείς που δεν μπορούσαν να διαχειριστούν τη διαφορετικότητά τους και τους έκαναν τη ζωή μαρτύριο. Αντίστοιχες περιπτώσεις παιδιών που υπέφεραν από γονείς τους οποίους δεν είχαν τη δυνατότητα να επιλέξουν μπορούμε να σκεφτούμε χιλιάδες. Παρόλα αυτά θα μας φαινόταν αδιανόητο να απαγορεύσουμε εκ των προτέρων την τεκνοποίηση σε συγκεκριμένα άτομα, ακόμα και με βάση κάποια πραγματικά επιβαρυντικά στοιχεία όπως π.χ. το ποινικό μητρώο ή η κατάχρηση ουσιών. Η αδυναμία των παιδιών να επιλέξουν τα χαρακτηριστικά των γονιών τους δεν δίνει το δικαίωμα σε κάποιους ενήλικους να επιλέγουν πριν από αυτά για αυτά με βάση μια δική τους λίστα με αυθαίρετα κριτήρια. Πόσο μάλλον αν αυτά τα παιδιά δεν θα υπήρχαν καν ή δεν θα έβρισκαν σπίτι αν κάποιο ομόφυλο ζευγάρι δεν έπαιρνε την απόφαση να δημιουργήσει οικογένεια.

2) Το να φοβάσαι μήπως οι γκέι γονείς «κολλήσουν» την ομοφυλοφιλία στο παιδί τους είναι από μόνο του ένα ομοφοβικό επιχείρημα.

Προφανώς και υπάρχουν ένα σωρό έρευνες που αποδεικνύουν ότι η πιθανότητα τα παιδιά ενός ομόφυλου ζευγαριού να γίνουν και αυτά ομοφυλόφιλοι όταν μεγαλώσουν είναι η ίδια με τα παιδιά των ετερόφυλων ζευγαριών. Άλλωστε αν η σεξουαλικότητα του κάθε ατόμου ήταν απλώς ζήτημα μίμησης εκείνης των γονέων του, δεν θα υπήρχαν καν ομοφυλόφιλοι. Όμως από μόνο του το γεγονός ότι χρειάζεται να κάνουμε μια τέτοια συζήτηση και να επικαλούμαστε σχετικές έρευνες υποδηλώνει πως η ομοφυλοφιλία δεν είναι κάτι ουδέτερο, αλλά ένα αρνητικό χαρακτηριστικό που δεν θα πρέπει να διαιωνίζεται. Το να μη θέλουμε ομόφυλους γονείς επειδή δεν θέλουμε ομοφυλόφιλα παιδιά είναι από μόνο του ένα ομοφοβικό επιχείρημα. Για αυτό και δεν θα πρέπει απλώς να αντικρούεται με επιστημονικά στοιχεία, αλλά και να επισημαίνεται η προκατάληψη από την οποία πηγάζει.

3) Κανένας επιστήμονας δεν μέτρησε ποτέ την «καταλληλότητα» των ετερόφυλων γονέων

Προφανώς και υπάρχουν ένα σωρό άλλες έρευνες που τεκμηριώνουν ότι τα παιδιά των ομόφυλων ζευγαριών σε τίποτα δεν υστερούν στην κοινωνική και ψυχολογική τους ανάπτυξη σε σχέση με τα υπόλοιπα παιδιά. Όμως ας μπούμε στη θέση του οποιουδήποτε γονέα: Πως θα του φαινόταν αν κάποιοι ερευνητές αναλάμβαναν να μετρήσουν με δείκτες και στατιστικά πόσο καλός γονιός υπήρξε συγκριτικά με τους γονείς άλλων παιδιών; Δεν θα μας φαινόταν αδιανόητο αν π.χ. η διεύθυνση ενός σχολείου αποφάσιζε να κατατάξει τους γονείς των παιδιών σε μια συγκριτική κλίμακα από τον πλέον ως τον λιγότερο κατάλληλο; Και όμως δεν μας φαίνεται καθόλου αδιανόητο να κάνουμε ακριβώς αυτό με τους ομόφυλους γονείς. Πόσο μάλλον που από τις ίδιες έρευνες δεν μαθαίνουμε καθόλου πόσοι ετερόφυλοι γονείς πέρασαν τη βάση και πόσοι βγήκαν παντελώς ακατάλληλοι. Φτάνει να σκεφτούμε πόσες αντιδράσεις θα υπήρχαν αν κάποιος ερευνητής μετρούσε με τον ίδιο τρόπο τη γονεϊκή καταλληλότητα κάποια άλλης μειονότητας όπως π.χ. των Ρομά στην Ελλάδα ή των μαύρων στην Αμερική.

4) Κανείς δεν ζήτησε να απαγορευτούν π.χ. τα διαζύγια για χάρη των παιδιών

Πολλοί ισχυρίζονται πως δεν υπάρχουν μόνο τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων αλλά και τα «δικαιώματα των παιδιών» τα οποία οι ίδιοι έχουν αναλάβει να υπερασπιστούν. Όμως «δικαίωμα» να μεγαλώνει ένα παιδί με δύο γονείς διαφορετικού φύλου δεν υφίσταται πουθενά. Για αυτό άλλωστε και δεν απαγορεύουμε ούτε τις μονογονεϊκές οικογένειες, ούτε τα διαζύγια ζευγαριών που έχουν κάνει παιδιά. Και αυτό παρά το γεγονός ότι υπάρχει επιστημονική τεκμηρίωση για τις αρνητικές συναισθηματικές επιπτώσεις ενός διαζυγίου στα παιδιά (οι οποίες βέβαια εξαρτώνται από πολλούς παράγοντες). Βλέπουμε λοιπόν πως οι υποστηρικτές των «δικαιωμάτων των παιδιών» σε τίποτα δεν αμφισβητούν τα αυτονόητα δικαιώματα των ετεροφυλόφιλων να πάρουν τις δικές τους αποφάσεις για την οικογενειακή τους ζωή, είτε μιλάμε για τις μονογονεϊκές οικογένειες, είτε για το δικαίωμα στο διαζύγιο ή τις αμβλώσεις. Τα «δικαιώματα των παιδιών» τα θυμούνται ξαφνικά μόνο όταν πρόκειται για τις αποφάσεις των ομοφυλόφιλων για τη δική τους οικογενειακή ζωή.

5) Η επίκληση μιας προκατάληψης δεν μπορεί να χρησιμοποιείται για να τη διαιωνίζει

Οι αυτόκλητοι υπερασπιστές των «δικαιωμάτων των παιδιών» κατηγορούν τους ομοφυλόφιλους που θέλουν να γίνουν γονείς για «εγωισμό» γιατί θέλουν να εκθέσουν τα παιδιά τους στην κοινωνική προκατάληψη που βιώνουν οι ίδιοι. Όμως δεν μπορούμε να επικαλούμαστε μια προκατάληψη προκειμένου να τη διαιωνίζουμε, καταδικάζοντας τα θύματά της για πάντα σε μία λειψή ζωή με λιγότερες ευκαιρίες και δυνατότητες σε σχέση με τους υπόλοιπους. Γιατί σε αυτή την περίπτωση τελικά συμμετέχουμε ενεργά σε έναν φαύλο κύκλο όπου η έλλειψη ορατότητας και δικαιωμάτων οδηγεί με τη σειρά της σε ακόμα περισσότερη άγνοια και προκατάληψη. Άλλωστε πολλές κοινωνικές ομάδες και μειονότητες μπορεί να βιώνουν ρατσιστικές προκαταλήψεις. Κανείς δεν διανοήθηκε να κατηγορήσει τα μέλη τους για «εγωισμό» επειδή θέλουν να κάνουν παιδιά.

6) Είναι τρελό να υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να γίνουν γονείς και να τους στερείς αυτή τη δυνατότητα

Ειδικά σε χώρες όπως η Ιταλία και η Ελλάδα όπου η υπογεννητικότητα κάνει θραύση λόγω οικονομικών προβλημάτων, τρόπου ζωής και έλλειψης βοήθειας προς τους γονείς, όπου οι άνθρωποι αναβάλλουν να κάνουν παιδιά ή τα υποκαθιστούν με κατοικίδια, το να στερούμε από κάποιους που θέλουν να μεγαλώσουν παιδιά αυτή τη δυνατότητα δεν μπορεί παρά να φαντάζει εντελώς παράλογο. Είτε μέσω της υιοθεσίας, είτε μέσω της παρένθετης μητρότητας ή της δωρεάς σπέρματος σε ζευγάρια γυναικών, οι παιδικές χαρές στις γειτονιές μας θα στοιχειώνονται από χιλιάδες παιδικά χαμόγελα τα οποία δεν θα δουν ποτέ το φως της μέρας. Πόσο περίεργο αυτοί που υποτίθεται πως υπερασπίζονται τα «δικαιώματα των παιδιών» να φροντίζουν ώστε να υπάρχουν γύρω μας λιγότεροι γονείς, και κυρίως, λιγότερα παιδιά...

ΤΟ ΙΣΛΑΜ ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΩΝ

Μπορούν να συνυπάρξουν;

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε και τα σχετικά σχόλια.]

«Τσούλες, θα πρέπει να σας λιθοβολήσουν.» Όταν άκουσαν αυτή τη φράση, η Γιασμίν και η Ελίζα, δύο τρανς γυναίκες από τη Γερμανία ήξεραν ότι έπρεπε να τρέξουν για τη ζωή τους. Ήταν Σάββατο βράδυ έξω από τον σιδηροδρομικό σταθμό του Ντόρτμουντ όταν τρεις νεαροί βορειοαφρικανικής καταγωγής τις πλησίασαν για να τις παρενοχλήσουν σεξουαλικά. Όταν κατάλαβαν πως είχαν να κάνουν με τρανς, άρχισαν να τις βρίζουν και να τους τραβάνε τα μαλλιά και το στήθος. Και όταν οι δύο γυναίκες προσπάθησαν να ξεφύγουν, τις πήραν στο κυνήγι πετώντας τους πέτρες από ένα κοντινό παρτέρι. Τελικά οι τρεις νεαροί συνελήφθησαν από την αστυνομία αλλά τα θύματα δύσκολα θα ξεχάσουν το σοκ που πέρασαν: «Να μιλάνε για λιθοβολισμό! Στη Γερμανία το 2016!»

Λίγες ημέρες νωρίτερα, στην Μπανταλόνα της Ισπανίας μία εντελώς διαφορετική εικόνα. Η Φατιμά Ταλέμπ, βορειοαφρικάνικης καταγωγής κι αυτή, είναι η πρώτη μουσουλμάνα που εκλέχτηκε στο δημοτικό συμβούλιο της πόλης. Φορώντας την παραδοσιακή μαντήλα ποζάρει χαμογελαστή για τις κάμερες μαζί με ένα ζευγάρι ανδρών τους οποίους έχει μόλις παντρέψει όπως ορίζει η ισπανική νομοθεσία. Η φωτογραφία διαδίδεται αστραπιαία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης:  Μια εικόνα-σύμβολο ανεκτικότητας και ειρηνικής συνύπαρξης που η Ευρώπη έχει τόση ανάγκη αυτή τη στιγμή. Και όμως μόλις 4 μήνες νωρίτερα, μια μουσουλμάνα αντιδήμαρχος στη Μασσαλία καταδικαζόταν σε 5μηνη φυλάκιση με αναστολή. Εκείνη είχε αρνηθεί να παντρέψει ένα ζευγάρι γυναικών - για θρησκευτικούς λόγους...

Για να ξαναγυρίσουμε στην επίθεση κατά των δύο τρανς γυναικών στο Ντόρτμουντ, πολλά μέσα ενημέρωσης εντός και εκτός Γερμανίας δημοσίευσαν την είδηση χωρίς να αναφερθούν στην καταγωγή και το θρησκευτικό κίνητρο των δραστών. Ο φόβος να μην στοχοποιηθούν οι εκατοντάδες χιλιάδες μουσουλμάνοι πρόσφυγες που έχουν καταφύγει στην Ευρώπη επηρεάζει τον τρόπο που τα ΜΜΕ καλύπτουν τις σχετικές καταγγελίες και αυτό με τη σειρά του προκαλεί αντιδράσεις. Στη Γερμανία, το κρατικό κανάλι ZDF έκανε 4 μέρες να αναφερθεί στις μαζικές σεξουαλικές επιθέσεις που έγιναν την Πρωτοχρονιά στην Κολωνία. Αστυνομικοί αποκάλυψαν στην Die Welt ότι η διοίκηση του σώματος είχε από την πρώτη στιγμή στοιχεία για την ταυτότητα των δραστών, αλλά απέφυγε να τα δημοσιεύσει. Αντίστοιχη επιχείρηση συγκάλυψης καταγγέλλεται και στην περίπτωση μαζικών επιθέσεων σε ένα μουσικό φεστιβάλ στη Σουηδία. Και στο Ρόδερχαμ της Αγγλίας, σπείρα πακιστανών μαστροπών εκπόρνευαν για χρόνια ανήλικα λευκά κορίτσια, καθώς αρχές και ΜΜΕ έκαναν τα στραβά μάτια για να μην κατηγορηθούν για «ρατσισμό».

Αυτή η περίεργη «ομερτά» έχει το αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα αφού μάλλον ενισχύει τα κύματα ξενοφοβίας αντί να τα αναχαιτίζει. Ακόμα λιγότερη δημοσιότητα σε σχέση με τις επιθέσεις κατά γυναικών λαμβάνουν οι επιθέσεις κατά ομοφυλόφιλων προσφύγων με δράστες κατά κύριο λόγο άλλους πρόσφυγες. Σύμφωνα με την Washington Post, οι αρχές σε πόλεις όπως το Μόναχο και η Δρέσδη αποφάσισαν να μεταφέρουν τους γκέι πρόσφυγες σε άλλες εγκαταστάσεις για να γλιτώσουν από τις επιθέσεις των συμπατριωτών τους στα κέντρα φιλοξενίας. Σε μία περίπτωση, οι δράστες αποπειράθηκαν να βάλουν φωτιά σε έναν νεαρό σύρο την ώρα που κοιμόταν. Όπως λέει ένας φίλος του, «νομίζαμε πως είχαμε ξεφύγει από όλα αυτά, αλλά στα κέντρα φιλοξενίας ήταν σαν να έχουμε γυρίσει στη Συρία.» Στο Βερολίνο οι σχετικές οργανώσεις μετράνε 95 τέτοιες επιθέσεις μέσα σε έξι μήνες. Αίσθηση προκαλεί το γεγονός ότι σε αυτή την πιο φιλελεύθερη από τις γερμανικές πόλεις, την αρωγή των γκέι προσφύγων έχει αναλάβει η ...καθολική αρχιεπισκοπή! Το πρόβλημα έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις που οι αρχές σε Γερμανία και Αυστρία άρχισαν να μοιράζουν εικονογραφημένα φυλλάδια στους πρόσφυγες όπου τους ενημερώνουν πως η βία κατά των γυναικών απαγορεύεται και ότι οι ομοφυλόφιλοι έχουν δικαιώματα που προστατεύονται από τον νόμο...

Για πολλά χρόνια οι ευρωπαϊκές ελίτ πρόβαλλαν την άποψη πως η μετανάστευση μπορεί να λύσει το πρόβλημα της δημογραφικής γήρανσης στην Ευρώπη. Σήμερα όμως, τις μεγαλύτερες ανησυχίες προκαλεί ακριβώς αυτή η αντίθεση ανάμεσα στα νεαρά ηλικιακά στρωμάτα που μετακινούνται μαζικά από της χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής και τον δημογραφικά γερασμένο ντόπιο πληθυσμό. Όπως συμβαίνει με όλους τους ευρωπαίους, το ζήτημα διχάζει και τους ομοφυλόφιλους. Υπάρχουν εκείνοι που θεωρούν πως η πολυ-πολιτισμικότητα είναι κάτι εξ ορισμού θετικό αφού αυξάνει την έκθεση της κοινωνίας στο διαφορετικό, γεγονός το οποίο ωφελεί και τους ίδιους. Αυτή την άποψη πρεσβεύουν οι περισσότεροι ακτιβιστές και ΜΚΟ που ασχολούνται με τα ΛΟΑΔ δικαιώματα. Από την άλλη, υπάρχουν εκείνοι που φοβούνται ότι οι ελευθερίες τους απειλούνται σε μία ήπειρο όπου το μουσουλμανικό στοιχείο ενισχύεται μέσω της μετανάστευσης και της υψηλής γεννητικότητας. Δεν είναι τυχαίο ότι ομοφυλόφιλοι έχουν βρεθεί επικεφαλής κομμάτων της λαϊκίστικης δεξιάς που αντιδρούν έντονα στη μετανάστευση από μουσουλμανικές χώρες. Πολιτικοί όπως ο μακαρίτης Γιοργκ Χάιντερ στην Αυστρία, ο δολοφονημένος Πιμ Φορτάουν στην Ολλανδία και ο αντιπρόεδρος του γαλλικού Εθνικού Μετώπου Φλοριάν Φιλιπό.

Αν ορίσουμε ως πολυ-πολιτισμικότητα την ύπαρξη διακριτών εθνικών και θρησκευτικών κοινοτήτων εντός του ίδιου κράτους, το δίλημμα μπορεί να τεθεί με σαφήνεια. Τελικά αν χρειαστεί να επιλέξει ανάμεσα στην πολυ-πολιτισμικότητα και τις ατομικές ελευθερίες, τι θα πράξει η προοδευτική Ευρώπη; Το ερώτημα απασχόλησε τον μεγάλο γάλλο συγγραφέα Μισέλ Ουελμπέκ στο τελευταίο βιβλίο του με τίτλο «Υποταγή». Ένα βιβλίο που συζητήθηκε ιδιαίτερα αφού συνέπεσε με τις επιθέσεις των τζιχαντιστών στο Παρίσι. Στο βιβλίο η γαλλική κοινωνία, διχασμένη και κουρασμένη, εκλέγει έναν ισλαμιστή πρόεδρο τον οποίο υποστηρίζει και η Αριστερά για να φράξει τον δρόμο στη Μαρίν Λεπέν. Η πατριαρχία επιστρέφει, η ανεργία μειώνεται λόγω της εξόδου των γυναικών από την αγορά εργασίας και οι πετυχημένοι άνδρες ασπάζονται το Ισλάμ και χαίρονται τα «αγαθά» της πολυγαμίας. Εφιαλτική δυστοπία ή δυσάρεστη προφητεία; Όπως και νά 'χει, είναι ένα ερώτημα στο οποίο η Ευρώπη θα κληθεί να απαντήσει μέσα στο 2016. 

NETFLIX: ΛΕΣΒΙΕΣ ΣΕ ΚΙΝΔΥΝΟ

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε και τα σχετικά σχόλια.]

Θα φιμώσει η παγκοσμιοποίηση το «Orange is the new black»;

H είδηση πως το Netflix -ο αμερικάνικος κολοσσός που διανέμει πρωτότυπο τηλεοπτικό υλικό μέσω του διαδικτύου- θα είναι πλέον διαθέσιμο μέσω συνδρομής σε 190 χώρες του κόσμου, σκόρπισε ενθουσιασμό στους ανά τον κόσμο φαν του «Ηouse of cards» και όχι μόνο. Ταυτόχρονα όμως προκαλεί εύλογες ανησυχίες σχετικά με το κατά πόσο μπορεί να επηρεαστεί από την παγκοσμιοποίηση το περιεχόμενο αγαπημένων σειρών της συγκεκριμένης πλατφόρμας, όπως το «Orange is the new black».

Η πολυβραβευμένη σειρά, που είναι η πλέον δημοφιλής του Netflix σύμφωνα με τις μετρήσεις, παρακολουθεί τις ζωές των τροφίμων μιας γυναικείας φυλακής στα περίχωρα της Νέας Υόρκης. Και έγινε γνωστή όχι μόνο για το σενάριο της (που στηρίζεται στα απομνημονεύματα μιας πρώην τροφίμου) και το εκπληκτικό καστ, αλλά και για την χωρίς περιστροφές αντιμετώπιση της γυναικείας σεξουαλικότητας και των ομοφυλοφιλικών σχέσεων εντός της φυλακής. Γεγονός που μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα, αν σκεφτεί κανείς ότι πλέον το Netflix θα είναι διαθέσιμο σε χώρες όπου η ομοφυλοφιλία τιμωρείται από τον νόμο (όπως η Σαουδική Αραβία, η Νιγηρία και η Ινδία) και άλλες όπου παραμένει ταμπού (όπως η Ρωσία, η Τουρκία και η Ινδονησία).

Σε σχετικές ερωτήσεις τα στελέχη του Netflix προτίμησαν να απαντήσουν με υπεκφυγές, δηλώνοντας ότι «θα λάβουν υπόψη τους» τις προτιμήσεις των συνδρομητών τους σε διάφορες χώρες του κόσμου και αφήνοντας να εννοηθεί ότι υλικό που θα θεωρείται «ακατάλληλο» θα ξεκλειδώνεται μόνο με ειδικό κωδικό. Άλλωστε σε πολλές χώρες όπως η Ελλάδα, η σειρά δεν είναι ακόμα διαθέσιμη μέσω internet, αφού τα δικαιώματα έχουν δοθεί προς το παρόν σε συνδρομητικά κανάλια. Οι δηλώσεις αυτές δεν καθησυχάζουν τους φαν της σειράς αφού -όπως είχαμε δει και εδώ- είναι γνωστά τα δύο μέτρα και δύο σταθμά του Χόλιγουντ σε σχέση με τους ΛΟΑΔ χαρακτήρες. Ανύπαρκτοι στις μεγάλες κινηματογραφικές παραγωγές που βγάζουν τα έξοδά τους στις αγορές των αναπτυσσόμενων χωρών, σε αντίθεση με τις «ανοιχτόμυαλες» τηλεοπτικές σειρές που απευθύνονται όμως κυρίως στην εσωτερική αγορά. Κάνοντας πολλούς να αναρωτιούνται τι θα συμβεί αν οι δημιουργικές αποφάσεις του Netflix αρχίζουν να λαμβάνονται με γνώμονα τις προτιμήσεις των θεατών στη Μόσχα, το Πεκίνο ή το Ριάντ...

Πέρα όμως από την απεικόνιση της γυναικείας σεξουαλικότητας σε όλες της τις εκφάνσεις (ετερό, αμφί, λεσβιακή και τρανς), η σειρά πηγαίνει κόντρα σε όλα τα στερεότυπα που ισχύουν για τις πρωταγωνίστριες του Χόλιγουντ. Την ίδια στιγμή που για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά δεν υπάρχει ούτε ένας έγχρωμος ηθοποιός στις υποψηφιότητες των Όσκαρ, οι δημιουργοί της σειράς δημιούργησαν ρόλους-αποκάλυψη για γυναίκες κάθε ηλικίας, εμφάνισης και φυλετικής καταγωγής. Λευκές, μελαψές και μαύρες, σέξι «γατούλες», τσαμπουκαλεμένα αγοροκόριτσα και γκλαμουράτες τρανς, αδύνατες και παχουλές, νεαρές, ώριμες και ηλικιωμένες. Ρόλοι για ηθοποιούς που δύσκολα θα έβρισκαν δουλειά αλλού - δεν είναι τυχαίο ότι πολλές σκέφτονταν να εγκαταλείψουν την υποκριτική πριν ξεκινήσει η σειρά. Βλέποντάς τες να δημιουργούν μερικούς από τους πιο αξιομνημόνευτους γυναικείους χαρακτήρες στην ιστορία της τηλεόρασης, συνειδητοποιούμε πόσα ταλέντα πηγαίνουν χαμένα εξαιτίας της εμμονής του Χόλιγουντ στα εμπορικά στερεότυπα...

Παρακάτω θα θυμηθούμε μερικές μόνο από αυτές, ιδιαίτερα αγαπητές στο λεσβιακό κοινό ανά τον κόσμο.

Η Λόρα Πρέπον στον ρόλο της Άλεξ Βοζ

Η ψαγμένη. Δύσκολα ξεφεύγεις από τα δίκτυα της γοητευτικής μελαχρινής με το απίστευτο βλέμμα. Στο πι και φι σε έχει τυλίξει στα δίκτυα της και σε στέλνει πακέτο στη φυλακή, όπως έκανε με την πρώην της για να γλιτώσει η ίδια μερικά χρονάκια στην ψειρού. Γυναίκα που δεν «παρασύρθηκε» αλλά επέλεξε συνειδητά το έγκλημα για να ζήσει τη μεγάλη ζωή, είναι ζωντανή απόδειξη πως ακόμα και προσωπικότητες που πατούν τόσο γερά στα πόδια τους μπορεί να «φλιπάρουν» όταν η ζωή τους τα φέρει ανάποδα. Το απόλυτο λεσβιακό ίνδαλμα, και δικαίως.

Η Τέιλορ Σίλινγκ στον ρόλο της Πάιπερ Τσάπμαν

Η κακομαθημένη. Γεννημένη στα πούπουλα, είχε όλες τις ευκαιρίες αλλά δεν μπόρεσε ποτέ να πάρει τις σωστές αποφάσεις. Λόγω της προνομιούχου καταγωγής της, είναι αυτή που σοκάρεται περισσότερο από τη ζωή στη φυλακή - δεν είναι και λίγο να σε καρφώνει η πρώην όταν ετοιμάζεσαι να παντρευτείς έναν βαρετό τύπο των προαστίων, πιστεύοντας πως επιτέλους κατάφερες να φέρεις βόλτα τη ζωή σου. Η Πάιπερ είναι ο τύπος του ανθρώπου που δεν θα ωριμάσει μέχρι να τα βρει σκούρα στη ζωή της. Και το σύμπαν φρόντισε ακριβώς για αυτό.

Η Ούζο Αντούμπα στον ρόλο της Σουζάν Γουόρεν («Crazy Eyes»)

H «πειραγμένη». O ρόλος που έχει μαζέψει τα περισσότερα τηλεοπτικά βραβεία και όχι άδικα. Μεγαλωμένη από μία οικογένεια λευκών που δεν μπόρεσαν να διαχειριστούν τη διαφορετικότητά της, ούτε να την κάνουν να αισθανθεί λιγότερο «παρείσακτη». Η εύθραυστη ψυχική της κατάσταση έχει σαν αποτέλεσμα να χειραγωγείται εύκολα και την κάνει να γίνεται ικανή τόσο για το καλύτερο όσο και για το χειρότερο. Αν και άπειρη ερωτικά, θα γίνει διάσημη στη φυλακή ως συγγραφέας πορνογραφημάτων. Μετά από πολλές απόπειρες, θα καταφέρει τελικά να βρει στη φυλακή τον έρωτα της ζωής της;

Η Λία Ντελάρια στον ρόλο της Κάρι Μπλακ («Big Boo»)

Η μαχητική λεσβία. Δύσκολα θα γλιτώσεις από την οργή της, όμως για τα φιλαράκια είναι «βράχος». Στο σεξ λειτουργεί σαν άντρας, κάνοντας συλλογή από παρσίματα και παραβγαίνοντας για το πόσα θηλυκά μπορεί να ρίξει στο κρεβάτι της. Έχοντας βιώσει στο έπακρο την ομοφοβία λόγω του παρουσιαστικού της, αρνείται να απολογηθεί για αυτό που είναι και υψώνει το μεσαίο δάχτυλο σε όσους τη χλευάζουν. Και όπως συμβαίνει συχνά, ο υπερβολικός τσαμπουκάς της Big Boo κρύβει από πίσω του την απόρριψη από τους πιο δικούς της ανθρώπους.

Η Σαμίρα Γουάιλι στον ρόλο της Πουσέ Ουάσιγκτον

Το αγοροκόριτσο. Οι τηλεθεατές που την έχουν συνηθίσει με την πορτοκαλί στολή της φυλακής (στην οποία παραπέμπει ο τίτλος της σειράς) , δύσκολα μπορούν να φανταστούν πόσο γκλαμουράτη εμφανίζεται στις πασαρέλες και τα εξώφυλλα των περιοδικών. Ήρεμη δύναμη που δεν διστάζει να τα βάλει με τους νταήδες των φυλακών, λυγίζει κάτω από το βάρος της μοναξιάς όταν η κολλητή της αρνείται τον έρωτά της. Ούτε τα φιλαράκια, ούτε τα βιβλία που καταβροχθίζει, ούτε το αλκοόλ που παράγει μόνη της στη ζούλα μπορούν να γεμίσουν το κενό...

Η Νατάσα Λιόν στον ρόλο της Νίκι Νίκολς

Η αυτοκαταστροφική. Πλουσιοκόριτσο που έμπλεξε με τα σκληρά ναρκωτικά, αλλά κατάφερε να καθαρίσει και πλέον είναι γνωστή στη φυλακή για το ...έντονο ερωτικό της ταμπεραμέντο. Όταν όμως ο πειρασμός της χτυπήσει ξανά την πόρτα, θα μπλεχτεί και πάλι σε έναν κυκεώνα από τον οποίο πίστευε πως είχε ξεφύγει.

Η Ρούμπι Ρόουζ στον ρόλο της Στέλα Κάρλιν

Η νέα Αντζελίνα Τζολί. Κούκλα και μοιραία, με κοντοκουρεμένο μαλλί, σέξι προφορά και γεμάτη τατουάζ που τα χτυπάει μόνη της με αυτοσχέδια βελόνα. Έρχεται στη φυλακή για να πουλήσει έρωτα, όμως μοναδική της ατζέντα είναι η δική της επιβίωση. To συνθηματικό της είναι «Μην εμπιστεύεσαι καμία σκύλα».

(Οι φωτογραφίσεις είναι από τα περιοδικά Rolling Stone και Entertainment Weekly. Ο 4ος κύκλος του «Orange is the new black» κάνει πρεμιέρα στις 17 Ιουνίου.)

ΤΟ ΣΤΑΡΙΛΙΚΙ ΤΟΥ ΜΙΣΟΥΣ

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε και τα σχετικά σχόλια.]

Γιατί οι ομοφοβικοί ιεράρχες γίνονται σταρ των media;

Ακόμα κι αν κάποιος δεν το είχε προσέξει τα προηγούμενα χρόνια, τον τελευταίο μήνα πλέον έγινε και επίσημο: Ο μοναδικός τρόπος για να γίνει ένας μητροπολίτης γνωστός στο πανελλήνιο και να τον κυνηγάνε οι κάμερες και τα μικρόφωνα για δηλώσεις, είναι να εκφραστεί με προσβλητικό και χλευαστικό τρόπο για τους ομοφυλόφιλους. Τα ράσα κυριολεκτικά πήραν φωτιά κατά τη συζήτηση του συμφώνου συμβίωσης στη Βουλή, που μας έδωσε την ευκαιρία να μάθουμε τα ονόματα πολλών ιεραρχών που αγνοούσαμε και που προφανώς ζήλεψαν τη δόξα των αδιαμφισβήτητων «μετρ» του είδους όπως ο Θεσσαλονίκης Άνθιμος, ο Πειραιώς Σεραφείμ και ο Καλαβρύτων Αμβρόσιος. Η λίστα με τους «αγίους» που διεκδίκησαν και αυτοί τα δικά τους 15 λεπτά δημοσιότητας με αφορμή το τρισκατάρατο σύμφωνο συμβίωσης είναι μεγάλη: Ιεράρχες όπως οι μητροπολίτες Κονίτσης, Κορίνθου, Λαρίσης, Μεσογαίας και τόσοι ακόμη...

Η εξέλιξη αυτή δεν αποτελεί έκπληξη αν σκεφτεί κανείς ότι όλα τα προηγούμενα χρόνια όποτε το συγκεκριμένο θέμα ερχόταν στο προσκήνιο της δημοσιότητας, κανάλια και δημοσιογράφοι διαγκωνίζονταν για το ποιος θα προλάβει κάποια δήλωση του Σεραφείμ ή του Άνθιμου. Είναι άλλωστε το μοναδικό θέμα για το οποίο τα κανάλια τους θεωρούσαν ...«ειδικούς» αν σκεφτεί κανείς ότι σχεδόν για κανένα άλλα ζήτημα δεν απασχόλησε ποτέ τα ΜΜΕ η άποψη κάποιου μητροπολίτη. Τι πιο λογικό λοιπόν από το να διεκδικήσουν και άλλοι ιεράρχες ένα κομμάτι από την πίτα της δημοσιότητας στο μοναδικό ζήτημα όπου η γνώμη τους φαίνεται να έχει κάποια ...πέραση.

Ποιοι είναι όμως οι πραγματικοί λόγοι που οι ομοφοβικές δηλώσεις των μητροπολιτών πουλάνε «σαν ζεστά ψωμάκια» στην αγορά της ενημέρωσης; Κατά την άποψή μου, οι βασικοί λόγοι είναι τρεις:

Ο πρώτος και πιο προφανής λόγος είναι ότι οι πιο ακραίες φωνές βοηθούν την ηγεσία της εκκλησίας να κρατάει ικανοποιημένες τις «θεούσες» και το πιο σκληροπυρηνικό κομμάτι της κοινωνίας. Αυτό είναι και ο λόγος που η εκκλησία ποτέ δεν τραβάει το αφτί κάποιου ιεράρχη ακόμα και για τις πλέον απαράδεκτες δηλώσεις. Και παρά το γεγονός ότι οι επίσημοι εκπρόσωποί της φάνηκαν πολύ πιο μετριοπαθείς κατά τη διάρκεια της συζήτησης του συμφώνου στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής. Αυτή η «μετριοπάθεια» πάντως δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη: Μόλις τον περασμένο Οκτώβριο και με αφορμή το σύμφωνο συμβίωσης ο ίδιος ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος είχε μιλήσει για «ξεθεμελίωμα της οικογένειας» και «επιβολή της διαστροφής από τους εχθρούς της πατρίδας». Δηλώσεις που δεν έτυχαν όμως ιδιαίτερης προσοχής από τα μέσα ενημέρωσης. Προφανώς γιατί εντός της Εκκλησίας κάποιοι αναλαμβάνουν τον ρόλο των «μετριοπαθών» και κάποιοι άλλοι των «ακραίων». Κάτι σαν τον καλό μπάτσο και τον κακό μπάτσο....

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι η συνεχής αναπαραγωγή τέτοιων δηλώσεων είναι χρήσιμη για τον πολιτικό και τον δημοσιογραφικό κόσμο της χώρας, ειδικά σε ένα θέμα όπως το σύμφωνο συμβίωσης όπου στην πραγματικότητα οι κοινωνικές αντιδράσεις ήταν από ελάχιστες έως ανύπαρκτες. Η ψευδαίσθηση που δημιουργείται ότι δήθεν υπάρχει κάποιο πανίσχυρο ρεύμα αντίδρασης είναι ιδιαίτερα χρήσιμη ώστε να περιοριστεί η συζήτηση στο θέμα του συμφώνου συμβίωσης (που οι πάντες γνωρίζουν ότι αποτελεί μία απλή γραφειοκρατική διευθέτηση) και να μην επεκταθεί σε ουσιαστικά ζητήματα ισονομίας όπως ο πολιτικός γάμος για όλους. Αυτός είναι και ο λόγος που οι δηλώσεις των ιεραρχών επιστρατεύονται αποκλειστικά και μόνο για το συγκεκριμένο ζήτημα.

Όμως ο τρίτος και σημαντικότερος λόγος που αυτές οι δηλώσεις «πουλάνε» τόσο δεν θα πρέπει να αναζητηθεί εντός της Εκκλησίας αλλά στην αντίπερα όχθη. Πρόκειται για τα πολυπληθή νεανικά και όχι μόνο κοινά, τόσο μεταξύ των αριστερών όσο και των φιλελεύθερων, που αντιπαθούν σφοδρά την Εκκλησία και τους παπάδες , την ταυτίζουν απόλυτα με την έννοια του σκοταδισμού και της χρεώνουν κάθε οπισθοδρόμηση που μαστίζει την ελληνική κοινωνία. Είναι αυτοί που διακινούν περισσότερο τις δηλώσεις μίσους των ιεραρχών στα social media, συνοδεύοντάς τες με οργισμένα σχόλια για τη μισανθρωπία και την προδοσία των αρχών της χριστιανικής αγάπης την οποία χρεώνουν στους εν λόγω ιεράρχες. Και που με αφορμή αυτές τις δηλώσεις ζητούν επιτακτικά τον άμεσο διαχωρισμό της εκκλησίας και την καθιέρωση ενός πλήρως κοσμικού κράτους.

Πρόκειται για ένα αντικληρικό/κοσμικό ρεύμα που ενισχύεται όλο και περισσότερο στους κόλπους της ελληνικής κοινωνίας αν και έφτασε εδώ πολύ καθυστερημένα σε σχέση με άλλες χώρες. Μέχρι τώρα πιστεύαμε πως η ελληνική ιστορία δεν γνώρισε τον αντικληρικαλισμό που υπήρξε διαδεδομένος π.χ. στις καθολικές χώρες · τα τελευταία χρόνια αυτή η εκτίμηση ίσως πρέπει να τροποποιηθεί. Αν και θα περίμενε κανείς ότι σε περίοδο βαθιάς οικονομικής κρίσης η Εκκλησία θα αύξανε την απήχησή της, η πραγματικότητα είναι ότι σε καμία άλλη περίοδο δεν έχουν ακουστεί τόσες φωνές εναντίον της για ζητήματα όπως η εκκλησιαστική περιουσία ή η αποτέφρωση των νεκρών. Βεβαίως ο αντικληρικαλισμός των ελλήνων τείνει να είναι ιδιόμορφος αφού συνδυάζει την κάθετη αμφισβήτηση με τον πλέον ασφυκτικό κομφορμισμό: Οι έλληνες θέλουν να βαφτίζουν τα παιδιά τους (γιατί «τι θα πει ο κόσμος») αλλά ταυτόχρονα ζητάνε απαλλαγή από το μάθημα των θρησκευτικών με συνοπτικές διαδικασίες. Θέλουν θρησκευτική κηδεία (γιατί «πως θα πας αδιάβαστος»), αλλά ταυτόχρονα προτιμούν την αποτέφρωση των νεκρών για να αποφύγουν τη μακάβρια διαδικασία της εκταφής.

Ως προς τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων βέβαια, η πεποίθηση ότι μόνο ένα κοσμικό κράτος μπορεί να τα προστατεύσει είναι λανθασμένη. Σε προτεσταντικές μοναρχίες όπως η Μεγάλη Βρετανία, η Δανία ή η Νορβηγία η εθνική εκκλησία παραμένει δημόσια υπηρεσία με επικεφαλής τον εκάστοτε μονάρχη, αλλά αυτό δεν εμπόδισε τις χώρες αυτές να καθιερώσουν τον γάμο ομοφύλων. Αντίθετα σε μία χώρα-οχυρό του απόλυτα κοσμικού κράτους όπως είναι η Γαλλία, η υπόθεση του γάμου ομοφύλων συνάντησε τεράστιες αντιδράσεις ακριβώς επειδή οι αντίπαλοι αναγκάστηκαν να προβάλλουν επιχειρήματα που δεν ήταν χρωματισμένα από κηρύγματα θρησκευτικού μίσους. Το κοσμικό κράτος λοιπόν ίσως να μην είναι και τόσο απαραίτητο όσο νομίζουμε, όμως η απήχηση του αντικληρικού/κοσμικού ρεύματος σε μεγάλα στρώματα της κοινωνίας σίγουρα αποτελεί όχημα για να προωθηθούν τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων, όπως έδειξε η ιστορική εμπειρία τόσο στην Ισπανία όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Για να επιστρέψουμε στα δικά μας, μπορεί οι δηλώσεις των ιεραρχών να υπερπροβάλλονται αδικαιολόγητα, θα πρέπει όμως να προβληματίσει την ηγεσία της Εκκλησίας το γεγονός ότι πλέον καυτηριάζονται ως ακραίες και ανάρμοστες ακόμα και από τους πλέον συμβατικούς διαμορφωτές της κοινής γνώμης όπως είναι π.χ. οι παρουσιαστές των μεσημεριανάδικων. Ή ότι οδηγούν σε έμπρακτη αποδοκιμασία από τους πολιτικούς όπως έγινε στον Πειραιά κατά την τελετή των Θεοφανίων. Αντί να εκτίθεται για άρνηση των αρχών της χριστιανικής αγάπης, η Εκκλησία της Ελλάδος ίσως θα έπρεπε να παραδειγματιστεί από τον πάπα Φραγκίσκο ο οποίος -αν και δεν έχει μετακινηθεί ούτε ένα χιλιοστό από την κάθετη αντίθεση της Εκκλησίας στον γάμο ομοφύλων- προσπαθεί με κάθε τρόπο να αλλάξει τη συζήτηση τονίζοντας την αγάπη της εκκλησίας για όλους τους «αμαρτωλούς». Όσο το συγκεκριμένο ύφος κυριαρχεί, η Εκκλησία έχει τεράστιο πρόβλημα στη δημόσια εικόνα της το οποίο δεν δείχνει καν να συνειδητοποιεί. Κι αν δεν το συνειδητοποιήσει σύντομα, το σύμφωνο συμβίωσης θα είναι το μικρότερο από τα προβλήματά της...