Ο ΑΝΤΡΑΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ 2007

O Ραφαέλ Ναδάλ γεννήθηκε στις 3 Ιουνίου 1986 στη Μαγιόρκα της Ισπανίας. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο νούμερο δύο της παγκόσμιας κατάταξης του αντρικού τέννις. Tο 2007 κέρδισε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά το τρόπαιο του Ρολάν Γκαρός όπου και παραμένει αήτηττος μετά από 21 συνεχείς νίκες. Ο Ραφαέλ Ναδάλ είναι αυτή τη στιγμή ο πιο όμορφος άντρας στον πλανήτη.

ΟΙ ΕΠΙΛΑΧΟΝΤΕΣ ΤΟΥ 2007

Daniel Craig

Mehcad Brooks

Jonathan Rhys-Meyers και Henry Cavill (η φωτογραφία από την τηλεοπτική σειρά "Οι Τυδώρ")


Μilo Ventimiglia

ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΧΑΡΤΑΚΙ

Το πρώτο εισιτήριο που πουλήθηκε στην Ελλάδα για τη μεγάλη συναυλία της Κylie Minogue στις 22 Μαϊου (δες serial number No 0001 κάτω αριστερά ) αγοράστηκε σήμερα το πρωί από τον Yours Truly :-)

Κάνε Τουτάτι μου να μην ακυρωθεί please, please, please, please και υπόσχομαι να μην επιτεθώ ποτέ πια με τσεκούρι σε χριστουγεννιάτικο έλατο, να μην ξαναβάλω ποτέ μολότοφ σε φάτνη και να μην κολλήσω ποτέ πια στην πλάτη Άι-Βασίληδων χαρτάκι που να γράφει "PERVERT". Στο υπόσχομαι Τουτάτι μου άμα έρθει η Kylie θα περνάω κάθε Χριστούγεννα παρέα με τη μαμά μου πλάθοντας κουραμπιέδες και ακούγοντας Last Christmas (θα σταματάω το cd μόνο όταν μού ρχεται να αναγουλιάσω πάνω στους κουραμπιέδες). Επίσης θα στέλνω έξω τον αδελφό μου να ρίχνει αφρολέξ στα παράθυρα για να νομίζουμε ότι χιονίζει ακόμα και όταν καταργηθεί ο χειμώνας και γιορτάζουμε τη γέννηση του λεγάμενου στις παραλίες όπως κάνουν χρόνια τώρα στην Αστραλία η Θεά Κάιλι και οι θεότεκνοι ναυαγοσώστες συμπατριώτες της :-)

***********************************************

Προς όλους τους φίλους που αναρωτιούνται που είμαι και στέλνουν μηνύματα: Είμαι μια χαρά αλλά δεν νομίζω ότι θέλω να συνεχίσω με αυτό το μπλογκ. Τελικά δεν έχω ούτε το ταλέντο ούτε την υπομονή να το ανανεώνω τακτικά με υλικό της ποιότητας που θα ήθελα και πραγματικά ζηλεύω όσους τα διαθέτουν. Πιστεύω ότι μια σελίδα που δεν ανανεώνεται τακτικά δεν έχει λόγο ύπαρξης. Πέρα από αυτό, έχω αποφασίσει να ασχοληθώ λίγο περισσότερο με τη ζωή μου εκτός Ίντερνετ.

Να ξέρετε ότι συνεχίζω να σας διαβάζω όλους τακτικά, έστω κι αν σπάνια πια αφήνω σχόλια. Η μοναδική πηγή έμπνευσης αυτού του μπλογκ ήταν πάντα οι αναγνώστες του. Εύχομαι σε όλους ό,τι καλύτερο για το 2008 και ελπίζω να τα πούμε από κοντα στις 22 Μαϊου!

Kαι για να μην σας αφήσω παραπονεμένους: μια μικρή πρόγευση αυτού που θα δούμε και θα ακούσουμε σε πέντε μήνες στην Αθήνα: η Kylie τραγουδάει ζωντανά στην εκπομπή του Αλιάγα στη γαλλική τηλεόραση :-)

Ο ΨΑΡΙΑΝΟΣ ΒΡΩΜΑΕΙ ΑΠ' ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ

Aπό το καινούριο τεύχος του 10% επιλέγω σήμερα να αναδημοσιεύσω το editorial του Λύο Καλοβυρνά το οποίο απαντάει στις απαράδεκτα ρατσιστικές δηλώσεις του νεοεκλεγέντος βουλευτή του Συνασπισμού και ραδιοφωνικού παραγωγού του Best radio Γρηγόρη Ψαριανού.

" Για να πας μπροστά στην Ελλάδα πρέπει να τον παίρνεις.

Από φασιστόμουτρα τύπου Χριστόδουλου περιμένεις ν’ ακούσεις ρατσιστικά σχόλια για τους γκέι. Όταν όμως ακούς υποτίθεται προοδευτικούς ανθρώπους να παπαγαλίζουν τις αβασάνιστες στερεοτυπικές εικόνες για τους γκέι, όσο να ’ναι αγανακτείς περισσότερο.

«Αν δεν είσαι και λίγο γκέι, τον πούλο…» δήλωσε ο Γρηγόρης Ψαριανός, νεοεκλεγείς βουλευτής του Συνασπισμού. Και το πιστεύει. Εμπεδώνει τον μύθο ότι υπάρχει γκέι μαφία, που προωθεί μόνο τα δικά της παιδιά αναξιοκρατικά σε βάρος των κακόμοιρων στρέιτ που αγωνίζονται αλλά δεν προκόβουν επειδή δεν κάθονται να τους γαμήσουν οι γκέι.

Χμ, γι’ αυτό λοιπόν σχεδόν όλοι οι γκέι και οι λεσβίες που γνωρίζω εγώ κρύβονται στον χώρο εργασίας τους. Επειδή τρέμουν μην τους ανακαλύψει η γκέι μαφία και τους προωθήσει σε καλοπληρωμένες θέσεις. Γι’ αυτό όλοι οι γκέι δημοσιογράφοι, παρουσιαστές και λοιποί εργαζόμενοι στα ΜΜΕ κρύβουν την ομοφυλοφιλία τους. Επειδή αν δήλωναν με παρρησία ότι είναι ομοφυλόφιλοι θα σκαρφάλωναν πάρα πολύ γρήγορα στην ιεραρχία και θα ήταν αντιαισθητικό.

Στη γυάλα που ζει ο κ. Ψαριανός οι γκέι περνάμε τέλεια, έχουμε τις καλύτερες δουλειές, αλληλοβοηθιόμαστε (μη γελάτε, παρακαλώ) και απαυτώνουμε κι όποιον φουκαρά στρέιτ προσπαθεί να δει άσπρη μέρα με το σπαθί του. Κύριε Ψαριανέ, πού κάνω αίτηση για να μετοικήσω κι εγώ στη δική σας βερσιόν της πραγματικότητας;

Το ότι κάποιοι γκέι βοηθούν άλλους γκέι φυσικά ισχύει, όπως ισχύει ότι οι Μανιάτες βοηθούν άλλους Μανιάτες, οι Σερραίοι άλλους συντοπίτες τους, ο τάδε μάγκας την γκόμενά του, ο μπαμπάς τα παιδιά του, η θεία τ’ ανίψια της και ούτω καθεξής. Ο νεποτισμός είναι σήμα κατατεθέν όλης της Ελλάδας, όχι μόνο των γκέι.

Αν θελήσετε να ξυπνήσετε από τη φαντασίωσή σας, κύριε Ψαριανέ, θα δείτε ότι στους περισσότερους χώρους εργασίας μαύρο φίδι που σ’ έφαγε αν μαθευτεί ότι είσαι γκέι – ειδικά αν υπάρχουν κι άλλοι γκέι στον ίδιο χώρο. Ο λόγος; Όταν εννιά στους δέκα ομοφυλόφιλους είναι κρυφοί (ακόμα κι οι ξεφωνημένες), έτσι και κάποιος παραδεχτεί ότι είναι γκέι πέφτουν όλοι πάνω του να τον φάνε, επειδή τρέμουν μην αποκαλυφθούν κι εκείνοι.

Σε κάποιες άλλες χώρες ο κ. Ψαριανός θα βρισκόταν αντιμέτωπος με τη δικαιοσύνη για τα μισαλλόδοξα σχόλιά του. Στη χώρα μας, όπου όλα πάνε τέλεια και οι γκέι έχουμε τις πιο καλοπληρωμένες δουλειές έβερ, ποτέ δεν κινδυνεύουμε να απολυθούμε και στη δουλειά όλοι μας αγαπάνε γιατί έχουμε χιούμορ και ξέρουμε να συνταιριάζουμε τα χρώματα στα ρούχα μας, ο κ. Ψαριανός μπορεί να συνεχίσει να μυξοκλαίει που δεν είναι γκέι και δεν βλέπει προκοπή. Πόσο σας λυπάμαι για το δράμα σας, κύριε Ψαριανέ. "

Όλα τα παραπάνω μπορώ να τα επιβεβαιώσω από τη δική μου προσωπική εμπειρία. Αν και ο ίδιος δεν εργάζομαι στον κλάδο, γνωρίζω αρκετούς νεαρούς γκέι που δουλεύουν στους χώρους των media και του θεάματος. Στους περισσότερους το θέμα της αποκάλυψης των προτιμήσεων τους στο χώρο της εργασίας τους δημιουργεί τρόμο στα όρια της παράνοιας...

Για όσους δεν τις διαβάσατε οι επίμαχες δηλώσεις Ψαριανού είναι οι εξής:

«Είναι απόλυτο το δικαίωμα να διαλέγει ο καθένας με ποιον θα το κάνει. Δηλαδή προς Θεού. Αλλά όχι να μάς αυτώσουνε κιόλας. Υπάρχει ένας ρεβανσισμός. Μέσα στα μέσα, τηλεοράσεις κ.λπ., άμα δεν είσαι και λίγο γκέι, τον πούλο, σε κόβουνε».

Για την ιστορία πριν από λίγους μήνες το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης επέβαλλε στο ραδιοσταθμό Best ποινή διακοπής λειτουργίας επειδή ο Ψαριανός χρησιμοποίησε live on air στη μεσημεριανή εκπομπή του τις ακόλουθες λέξεις-εκφράσεις:

όξω μωρή βλάχα, μαλακισμένες, μωρή κότα, και η κότα και ο κότος, γάμα τα, κωλόβλαχοι, κωλομαλάκες, μαλάκα, γαμημένη, καθίκια του κερατά, γάμα το, γελοία υποκείμενα, μαλάκες (4 φορές), ρε πούστη μου (2 φορές), κωλοσυμφέροντα, οι γαμημένοι.

Η ποινή ακόμα δεν έχει εκτελεστεί, ο Best συνεχίζει να εκπέμπει κανονικά, ο Ψαριανός κέρδισε έδρα στη Βουλή ως ...θύμα λογοκρισίας και η υπόθεση βρίσκεται στο Συμβούλιο της Επικρατείας....

THE QUEEN IS BACK!

To τραγούδι απλά εθιστικό, το βίντεο εκθαμβωτικό, το κορίτσι μας πιο λαμπερό από ποτέ! Η Αλίκη στη χώρα του glam-rock ;-)

(δείτε την εδώ να κάνει η ίδια την εισαγωγή του βίντεο)

This is well worth the wait! Good Luck and all the best to our Kylie :-)

Η ΒΡΟΧΗ, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ

Η ΜΕΓΑΛΗ ΤΗΣ ΣΚΥΛΑΣ ΣΧΟΛΗ

Σήμερα θα γυρίσουμε πολλές δεκαετίες πίσω και θα απολαύσουμε ευλαβικά την πρώτη διδάξασα total uber bitch για να θυμούνται οι (πολύ) παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι που ενδιαφέρονται να ακολουθήσουν τα δοξασμένα χνάρια της. Το 1941 η Warner μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το θεατρικό έργο της Λίλιαν Χέλμαν Μικρές Αλεπούδες σε σκηνοθεσία Γούλιαμ Γουάιλερ (ο μετέπειτα σκηνοθέτης του Μπεν Χουρ) με πρωταγωνίστρια την Μπέτι Ντέιβις. Στην ταινία η Ντέιβις υποδύεται την Αυτής Μοχθηρότητα Ρετζίνα Γκίντενς που συνωμοτώντας με τα δυο της αδέλφια δεν θα αφήσει κανένα να σταθεί εμπόδιο στα όνειρά της για χρήμα και απόλυτη εξουσία.

Η ιστορία διαδραματίζεται σε μια πόλη του αμερικάνικου Νότου μετά τον εμφύλιο και το μεγάλο αγκάθι στη ζωή της Ρετζίνα είναι ο καρδιοπαθής άντρας της Οράτιος (τον οποίο υποδύεται ο Χέρμπερτ Μάρσαλ) που αρνείται να της δώσει τα κεφάλαια που χρειάζονται για να πραγματοποιήσει το μεγάλο κόλπο. Στο πρώτο μέρος της σκηνής , η Ρετζίνα έρχεται σε ρήξη με τον αδελφό της που απειλεί ότι θα προχωρήσουν χωρίς αυτήν αν δεν μπορέσει να βρει τα χρήματα. Στο 4:10 ξεκινάει ο απίστευτος διάλογος στη σκάλα της έπαυλης, με τη Ρετζίνα και τον αντρούλη της κυριολεκτικά να ξεσκίζουν τις σάρκες τους. Όπως πάντα βέβαια η γυναίκα που κάνει την Τασσώ Καββαδία να μοιάζει με σκυλίτσα σαλονιού έχει τον τελευταίο λόγο. Κάτω από το βιντεάκι μπορείτε να παρακολουθήσετε τους υπότιτλους :-)



Ηorace: It's a great day when you and Ben cross swords, I've been waiting for it for years. So they found out they don't need you. So you won't have your millions after all.

Regina: You hate to see anybody live now, dont you? You hate to think that I'm going to be alive and have what I want.

H: You think that was my reason?

R: Yes. Because you're going to die, and you know you're going to die.

H: Well, maybe it's easy for the dying to be honest. I'm sick of you, sick of this house, sick of my life with you. I'm sick of your brothers and their dirty tricks to make a dime. There must be better ways of getting rich than building sweatshops and pound them bones of a town to make dividends for you to spend. You'll rip the town you and your brothers. You'll rip the country you and your kind if they let you. But not me. I'll die my own way. And I'll do it without making the world any worse. I'll leave that to you.

R: I hope you die. I hope you die soon. I'll be waiting for you to die!

RICK AND STEVE: THE HAPPIEST GAY COUPLE IN THE WORLD

Η ολοκαίνουρια σειρά κινουμένων σχεδίων του γκέι καναλιού LOGO (θυγατρική του MTV) περιγράφει τις περιπέτειες του Ρικ και του Στιβ - το πιο ευτυχισμένο γκέι ζευγάρι στον κόσμο, πάντα σύμφωνα με τον τίτλο. Πρωταγωνιστές: ο Ρικ - 30 χρονών, η διάνοια της παρέας, καταγωγή από τις Φιλιππίνες, επάγγελμα οικιακά και αχόρταγος bottom -, ο Στιβ - 33 ετών, μανιακός με το γυμναστήριο, πετυχημένος μεσίτης και versatile/top με προτίμηση σε φάσεις τρίο -, η Κίρστεν -η καλύτερη φίλη του Ρικ και lipstick lesbian -, η Ντέινα - η μάτσο γκόμενα της Κίρστεν που δουλεύει στην οικοδομή, απεχθάνεται τους άντρες και κυρίως τον Στιβ με τον οποίο ανταλλάσει τις πιο δηλητηριώδεις ατάκες -, ο Τσακ - ο μεγαλύτερος της παρέας, οροθετικός και καθηλωμένος σε αναπηρική πολυθρόνα - και ο Έβαν -ένα αλαφρόμυαλο τεκνό ετών 19 που φροντίζει τον Τσακ και διατηρεί ανοιχτή σχέση μαζί του. Η ιστορία ξεκινάει όταν οι δύο κοπέλες απόφασίζουν να ζητήσουν από τον Ρικ να γίνει ο πατέρας του παιδιού τους. Μην φανταστείτε τίποτα στημένο και προπαγανδιστικό -η σειρά καταρρακώνει κάθε έννοια πολιτικής ορθότητας και καυτηριάζει τα στερεότυπα και τα κακώς κείμενα της γκέι κοινότητας με διάθεση ανατρεπτική και ιερόσυλη!

Στο επεισόδιο που ανέβασα η παρέα αποφασίζει να σαλπάρει για το Μεξικό σε μια γκέι κρουαζιέρα. 'Απαιχτη η σκηνή που τα γκεόπουλα κάνουν ουρά στην πλώρη για να ζήσουν την πιο διάσημη σκηνή του Τιτανικού ("Ι am the king of the world!"). Και αθάνατη ατάκα εκεί που ανακαλύπτουν μια γυναίκα λαθρεπιβάτη: "Just what this cruise needed. Another fag-hag!" :-)

ΚΑΤΙ ΒΡΩΜΑΕΙ ΣΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΗΣ ΤΖΑΜΑΧΙΡΙΑΣ

Οι άνθρωποι που βλέπετε στη φωτογραφία ίσως να μην βρίσκονται πια ανάμεσά μας.

Από τον περασμένο Μάιο οι αρχές της Τεχεράνης έχουν προχωρήσει σε 3.500 συλλήψεις με σκοπό να καθαρίσουν το Ιράν από όσους αποκαλούν "στοιχεία ανηθικότητας". Στο Ιράν η νομοθεσία δεν προβλέπει καμία διάκριση ανάμεσα στην αμαρτία και το ποινικό αδίκημα. Σύμφωνα με τον νομοθέτη, ο σοδομισμός ισοδυναμεί με βιασμό. Στις 20 Ιουλίου το υπουργείο Δικαιοσύνης ανακοίνωσε την προσεχή εκτέλεση 20 καταδικασθέντων με τις κατηγορίες -μεταξύ άλλων- του βιασμού, της μοιχείας και του "λαβάτ" (σοδομία). Ανάμεσά τους οι πέντε άντρες της φωτογραφίας τους οποίους οι αρχες αποκάλεσαν "σπείρα του Καφκάρ" και κατηγόρησαν για 47 βιασμούς που έλαβαν χώρα στο πάρκο Λαβιζάν, ανατολικά της πρωτεύουσας. Ανάμεσα στις 11 και στις 22 Ιουλίου οι αρχές της Τεχεράνης προχώρησαν στον απαγχονισμό 16 ατόμων. Ανακοινώνοντας τους απαγχονισμούς, οι αρχές αντικατέστησαν τη λέξη "λαβάτ" που υποδηλώνει σεξουαλική συνεύρεση μεταξύ αντρών (και η οποία υπήρχε στο αρχικό κατηγορητήριο) με τη λέξη "ονφφ" που υποδηλώνει ασελγεία σε βάρος ανηλίκου. Την 1η Αυγούστου στο Μασάντ, δέκα άντρες απαγχονίστηκαν για "ανήθικες πράξεις" στην κεντρική πλατεία της πόλης και η εκτέλεσή τους μεταδόθηκε ζωντανά από την ιρανική τηλεόραση.

Ζητάω συγγνώμη καθώς οι επόμενες εικόνες είναι εξαιρετικά δυσάρεστες, πλην όμως απολύτως απαραίτητες.

Στις 22 Αυγούστου, ο άνθρωπος που βλέπετε μαστιγώθηκε 80 φορές στην κεντρική πλατεία του Καζβίν μπροστά σε ένα κοινό χιλίων ατόμων. Δύο αστυνομικοί του κρατάνε τα πόδια και τα χέρια, ενώ δύο άλλοι με κουκούλες τον μαστιγώνουν εναλλάξ. Το θύμα είναι 25 ετών και τιμωρήθηκε με αυτό τον τρόπο για κατανάλωση αλκοόλ και σεξουαλικές σχέσεις εκτός γάμου.

Ο Φαρσάντ και ο Φαράμ είναι 26 και 24 χρονών αντίστοιχα. Πριν από πέντε χρόνια ο Φαρσάντ ξεκίνησε ένα μπλογκ με γκέι θεματολογία. Οι αρχές βρήκαν τη διεύθυνση μέσω του ΙΡ του κι τον συνέλαβαν. Καταδικάστηκε σε έξι μήνες φυλάκιση και 95 χτυπήματα με το μαστίγιο. Τον περασμένο χειμώνα γνώρισε τον Φαράμ σε ένα τσατ ρουμ και αποφάσισαν να γίνουν ζευγάρι. Κάλεσαν σπίτι μερικούς φίλους για να το γιορτάσουν. 15 λεπτά αφού ξεκίνησε το πάρτι, οι αρχές εισέβαλαν στο σπίτι και τους συνέλαβαν όλους. Οι διοργανωτές καταδικάστηκαν σε 80 χτυπήματα με το μαστίγιο, οι καλεσμένοι σε 60 ο καθένας. Η ποινή αφορούσε μόνο το πάρτι και όχι τη μεταξύ τους σχέση για την οποία παρέμενε το ενδεχόμενο να επιβληθεί η θανατική ποινή. Οι δύο νεαροί το έσκασαν από τη χώρα και σήμερα κρύβονται στην Τουρκία, έχοντας κάνει αίτηση για άσυλο σε διάφορες δυτικοευρωπαϊκές χώρες (Η Ελλάδα αλήθεια τι κάνει για το θέμα κ. Ρουσσόπουλε;)

Μόλις προχθες, μιλώντας στο πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης, ο πρόεδρος του Ιράν Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ δήλωσε ότι "στο Ιράν δεν υπάρχουν ομοφυλόφιλοι". Ζωντανοί εννοεί.

(Και επιτέλους κάτι αισόδοξο: οι αρχές της Γαλλίας αποφάσισαν τελικά να χορηγήσουν άσυλο στην 26χρονη Μύριαμ, τη συνέντευξη της οποίας είχα ανεβάσει στις 16 Δεκεμβρίου. Η συνέντευξη αυτή ήταν και το βασικό στοιχείο που έπεισε τους αρμόδιους να κάνουν δεκτή την αίτησή της)

DESTRΟY ATHENS: ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΠΙΕΝΑΛΕ

Την Δευτέρα 10 Σεπτεμβρίου, άνοιξε τις πύλες της στο κοινό η 1η Μπιενάλε της Αθήνας, με γενικό τίτλο "Destroy Athens". Η έκθεση παρουσιάζει ένα πανόραμα της σύγχρονης τέχνης μέσα από τα έργα 60 καλλιτεχνών από διάφορες χώρες του κόσμου. Η "Destroy Athens" φιλοξενείται στους χώρους της Τεχνόπολης στο Γκάζι, και θα διαρκέσει έως τις 18 Νοεμβρίου.

Την έκθεση επισκέφτηκα την Κυριακή και αποφάσισα να μοιραστώ με τους αγαπητούς αναγνώστες τις εντυπώσεις και το σχετικό φωτορεπορτάζ. 'Ετσι χάρη στον αγαπημένο σας gay super hero, στο επόμενο fabulous cocktail party που θα σας καλέσουν δεν θα λάμψετε μόνο για το καινούριο συνολάκι που παραγγείλατε στους Ντόλτσε και Γκαμπάνα ειδικά για την περίσταση αλλά και για τον αβυσσαλέο εικαστικό σας προβληματισμό. Πάμε λοιπόν!!

Να αρχίσω από την αρχή. Λίγο πριν μπούμε στην έκθεση, οι περίφημες αφίσες των Adbusters που δεν αφήνουν σε χλωρό κλαρί τους διαφημιστές και τη δικτατορία της καταναλωτικής ουτοπίας που έχουν επιβάλλει στον πλανήτη. Η απόλυτη ανατροπή: οι διαφημίσεις του Calvin Klein με τα σούπερ-γραμμωμένα, τέλεια αποτριχωμένα και βαθιά μαυρισμένα αντρικά κορμιά δίνουν τη θέση τους στο Reality, τη γυμνή, δασύτριχη, παχύσαρκη πραγματικότητα που είναι ο κανόνας για τους περισσότερους άντρες.

Θεωρώ ότι η έκθεση υπήρξε ιδιαίτερα επιτυχημένη όχι μόνο γιατί τα περισσότερα έργα ήταν πολύ πάνω του μετρίου, αλλά κυρίως γιατί έριξε φως στους βασικούς άξονες γύρω από τους οποίους περιστρέφεται ο προβληματισμός των σύγχρονων καλλιτεχνών. Θα έλεγα ότι οι τρεις βασικοί άξονες είναι η βία, η πολιτική και η εξουσία και ό,τι έχει να κάνει με το σώμα, το φύλο και τον ιδιωτικό χώρο. Στην αρχή ήθελα να παρουσιάσω αντιπροσωπευτικά έργα από τους τρεις αυτούς άξονες. Νομίζω όμως ότι το ενδιαφέρον στοιχείο είναι πως οι τρεις άξονες τελικά περιπλέκονται και συνδιαλέγονται μεταξύ τους στα περισσότερα έργα.

Να ξεκινήσουμε με ιδιαίτερα προσφιλές στους έλληνες καλλιτέχνες ζήτημα των ταμπού της ελληνικής κοινωνίας σε θέματα εθνικής ταυτότητας και θρησκείας. Πολλοί βέβαια θα σπέυσουν να τους κατηγορήσουν ότι εσκεμμένα επιδιώκουν την πρόκληση για λόγους διαφήμισης. Θεωρώ όμως ότι η ύπαρξη και μόνο αυτών των ταμπού (σε συνδυασμό με τα πρόσφατα περιστατικά λογοκρισίας στην εκπαίδευση, την τέχνη και αλλού) είναι λογικό να ερεθίζει τους καλλιτέχνες που προσπαθούν με αυτό τον τρόπο να δοκιμάσουν τα όρια της ελευθερίας της έκφρασης.

Σίγουρα από τα πιο πετυχημένα και αστεία στιγμιότυπα της έκθεσης προέρχονται από το βίντεο του Βίλχελμ όπου ένας μαύρος ντυμένος τσολιάς ξεκινάει την παρέλαση με το χαρακτηριστικό βηματισμό εν μέσω ενός βορειοευρωπαϊκού gay pride για να καταλήξει σε μια χορογραφία τύπου vogueing :-)

Γύρω από το ίδιο θέμα περιστρέφεται και το βίντεο της Στεφανή που παραλληλίζει την "εκπόρνευση" του Παρθενώνα ως συμβόλου από την κυρίαρχη "πατριωτική" ιδεολογία με την πραγματική εκπόρνευση που υφίσταται η γυναικεία αθωότητα από το ίδιο σύστημα ("ήμουνα μικρή, όμως ποτέ αθώα"ακούγεται να λέει η ίδια). Και πραγματικά έβγαλα το καπέλο στον Τσιβόπουλο: στο δικό του βίντεο τα μακρόσυρτα πλάνα με την αγωνία των εκφωνητών και των καμεραμέν της χουντικής τηλεόρασης λίγο πριν την έναρξη του δελτίου και τα επίκαιρα με τις γιορτές της χούντας στο Παναθηναϊκό Στάδιο δεν μπορούν παρά να φέρουν στο νου τη σημερινή πραγματικότητα της χειραγώγησης των πολιτών από τα μέσα. Μπορεί στη θέση του χαμηλού θρανίου με τα ταπεινά λαμπατέρ να έχουμε τιτάνιο και υπερσύγχρονα high tech γραφικά και αντί για πορτοκαλί στυλούς μπικ να έχουμε Mont Blanc, η αίσθηση της πλύσης εγκεφάλου όμως παραμένει εξίσου ανατριχιαστική.

Επίσης εύφημος μνεία στον Φαϊτάκη που παρουσιάζει τις κοινωνικές και πλανητικές συγκρούσεις και την θηριώδη έλλειψη ανεκτικότητας που βιώνουμε παγκοσμίως σε μια μνημειώδη τοιχογραφία νεοβυζαντινής τεχνοτροπίας με τίτλο "Ο Σωκράτης πίνει το κώνειο".

Aκόμα πιο ανατριχιαστικό το βίντεο του Σνάιντερ με τα λευκά κελιά του Γκουαντάναμο. Η μινιμαλιστική αισθητική τους και οι άψογες γεωμετρικές και χρωματικές αρμονίες σε κάνουν να πιστεύεις ότι δεν βλέπεις κολαστήριο αλλά ένα σούπερ-μοντέρνο σπα σχεδιασμένο από κάποιον διεθνούς φήμης αρχιτέκτονα!

Δεν θα μπορούσαν να λείψουν βέβαια και οι φεμινιστικές εξάρσεις όπως αυτό το γκράφιτι της Κόστε που μετατρέπει το Μοtherfucker σε Fatherfucker :-)

Από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές της έκθεσης, για μένα τουλάχιστον, το Βίντεο της Λουντ Domestic Violence όπου η αφηγήτρια απαριθμεί με εξονυχιστική λεπτομέρεια και χαρακτηριστική απάθεια τους δεκάδες τρόπους που κάποιος μπορεί να τραυματιστεί σοβαρά ή να βρεί φριχτό θάνατο μέσα στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού του. 'Η πως η φαντασίωση της ανασφάλειας και της φρίκης στοιχειώνει τη βολεμένη θαλπωρή του σύγχρονου δυτικού νοικοκυριού.

Οι δύο έσονται εις σάρκα μίαν σε αυτό το γλυπτό του Γκόμπερ.


Το υπέροχα γοτθικό installation του Μπαρεϊκις αδικείται φριχτά από οποιαδήποτε φωτογράφιση.



Οι AVAF παρουσιάζουν υποδειγματικά το Anxious Feeling ενός επίδοξου παρενδυσία (κοινώς τραβεστί) αιωρούμενου ανάμεσα στην επιθυμία για θηλυκότητα και την παραμόρφωση. Λεπτομέρεια που σκοτώνει τα κουρελιασμένα και πεταμένα στο έδαφος φορέματα. Αν τέχνη είναι η προσέγγιση της πραγματικότητας μέσα από φαινομενικά άσχετους συνειρμούς, τότε το αυτοσχέδιο συντριβανάκι με τις καρύδες παίρνει άριστα δέκα.

Οποιαδήποτε απόπειρα για εξέγερση και χειραφέτηση δεν μπορεί παρά να τραφεί από τους σωρούς των απορριμμάτων της καταναλωτικής κοινωνίας που είναι και το βάθρο της σε αυτή την απασιόδοξη εγκατάσταση της Κλαρκ.

Η αγωνία του φύλου και της ταυτότητας για ακόμα μια φορά. Ο Κοχ χρησιμοποίησε το σώμα του ως εκμαγείο. Η περιοχή των γεννητικών οργάνων μοιάζει σαν να έχει καταστραφεί από χειροβομβίδα ή να έχει διαβρωθεί από καποιο σαρκοβόρο μικρόβιο.

Απίστευτο installation από τους Temporary Services που παρουσιάζουν το σωφρονιστικό σύστημα της Αμερικής καλύτερα από οποιοδήποτε ντοκιμαντέρ, μέσα από τις αυτοσχέδιες εφευρέσεις-κατασκευές με τις οποίες οι κρατούμενοι προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τις αμέτρητες στερήσεις της φυλακής (και οι οποίες συνοδεύονται από λεπτομερείς οδηγίες κατασκευής). Εδώ μια σκακιέρα από χαρτοκιβώτιο και πιόνια από πεπιεσμένο χαρτί υγείας.

Για την αντιμετώπιση της σεξουαλικής στέρησης δυο σακούλες γεμάτες με νερό δεμένες μεταξύ τους με συγκεκριμένο τρόπο και τρεις κουβέρτες διπλωμένες κατάλληλα προσφέρουν την απαραίτητη εκτόνωση, αρκεί να μην σπάσουν οι σακούλες και το καφτό σεξ μετατραπεί σε δροσερό μπουγέλωμα! Τώρα αν όντως στις φυλακές υπάρχει τέτοια έλλειψη σε τουρλωτά οπίσθια θα σας γελάσω.

Στο οστεοφυλάκιο του Μακλέι αντί για οστά βρίσκεις κατάλευκα ακουστικά τηλεφώνων.

Η παραπάνω ανθολόγηση δεν είναι παρά ενδεικτική και έγινε με καθαρά προσωπικά κριτήρια. Αυτά που έχω παραλείψει είναι πολλά και εξαιρετικά. Για πρακτικούς λόγους ήταν πολύ δύσκολο να σας παρουσιάσω στιγμιότυπα από εκπληκτικά βίντεο όπως εκείνο της Μυλωνά με το πνιγμένο πρόβατο ή του Νικολάι με το εγκαταλελειμένο σπίτι του γλύπτη Ροδάκη στην Αίγινα. Αν θέλετε να τα απολαύσετε σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να επισκεφτείτε την έκθεση!

C'EST SO PARIS!

20 χώρες λαμβάνουν μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Ράγκμπι που φιλοξενεί φέτος η Γαλλία από τις 7 Σεπτεμβρίου έως τις 20 Οκτωβρίου του 2007. Δείτε πως η περιφερειακή αυτοδιοίκηση της γαλλικής πρωτεύουσας αποφάσισε να διαφημίσει τη διοργάνωση σε μια διαφημιστική καμπάνια με τίτλο C'est so Paris! και σύνθημα "Απολαύστε το ράγκμπι στην Πρωτεύουσα του 'Ερωτα".

Εδώ σας έχω και το σχετικό βιντεάκι για να το μελετήσετε : -)

Οι τύποι που χαμουρεύουνται στη φωτογραφία αντί να έχουν στο νου τους στο αυγουλωτό αντικείμενο δεν είναι ηθοποιοί αλλά πραγματικοί παίκτες της γκέι ομάδας Les Gaillards (σε ελεύθερη μετάφραση " οι Νταβραντισμένοι"). 'Οπως δήλωσε εκπρόσωπος της επιτροπής τουρισμού της γαλλικής πρωτεύουσας "θέλουμε αυτή η αφίσα να συζητηθεί, θέλουμε να επιβεβαιώσουμε την εικόνα της Γαλλίας ως ενός προορισμού φιλόξενου για όλους."

( Κάτι μου λέει ότι ο κ. Σπηλιωτόπουλος μάλλον δεν θα θελήσει να μιμηθεί τους ομολόγους του στη Γαλλία. Σου λέει μην μας πιάσουν στο στόμα τους οι κακές οι γλώσσες. )

Ψάχνοντας να κατεβάσω τη διαφήμιση του ράγκμπι έπεσα πάνω και σε μία άλλη πολύ έξυπνη αφίσα από την ίδια καμπάνια. "Στις Βερσαλλίες σας φερόμαστε σαν βασιλιάδες": οι αποκεφαλισμένοι διασκεδάζουν μέχρι τελικής πτώσεως στην αίθουσα χορού των ανακτόρων. Lol :-)

ΚΟΥ-ΠΕ-ΠΕ

Στις 7 Απριλίου του 2006 ο Έντουιν και ο Ρομπέρ έγιναν οι περήφανοι γονείς του Γιαν και της Γιούνα (από επιλογή ονομάτων δεν σκίζουν, αλλά τέλος πάντων). Στη φωτό οι δυο μπαμπάδες καμαρώνουν τα αγγελούδια τους που διασκεδάζουν στην μπανιέρα.

Το ζευγάρι χρησιμοποίησε το ωάριο μιας φίλης τους και τη μήτρα μιας παρένθετης μητέρας. Ο Ρομπέρ έχει ήδη ένα γιο ηλικίας 14 ετών. "Γνωρίζουμε ότι τα παιδιά μας θα αντιμετωπίσουν στη ζωή τους την ομοφοβία όπως άλλοι αντιμετωπίζουν τον ρατσισμό" λέει ο 'Εντουιν. "Είναι δική μας ευθύνη να βοηθήσουμε την κοινωνία να αλλάξει και ευθύνη της κοινωνίας να γίνει πιο δεκτική."


"Η απουσία μητέρας είναι ένα θέμα που μπορεί να τεθεί." λέει ο Ρομπέρ. "Αλλά πιστεύω πραγματικά ότι τα παιδιά έχουν ανάγκη να αγαπηθούν όποιο και αν είναι το φύλο αυτών που τα φροντίζουν και ότι είναι καλύτερο να μεγαλώνεις με δύο γονείς παρά με έναν. Πάντως τα παιδιά μας έχουν στον περίγυρό τους περισσότερες γυναίκες παρά άντρες!"

Εμένα πάντως μου φαίνονται ευτυχισμένα, τι λέτε;

Και μια σχετική φώτο που ψάρεψα από το Ίντερνετ. Τέσσερις γκέι μπαμπάδες με τα παιδιά τους σε ένα συνδυασμό ροζ-φούξια και μιλιτέρ αποχρώσεων. Δεν είναι γλύκα; :-)

(Οι υπόλοιπες φωτογραφίες είναι από το γαλλικό περιοδικό Tetu)

ΣΠΑΡΤΑΡΑΕΙ ΛΕΜΕ

Ο αγαπητός Cookie Basher ήταν αυτός που μου έδωσε την ιδέα να ασχοληθώ σήμερα με μία από τις πιο αγαπημένες στο γκέι κοινό ταινίες όλων των εποχών. Οι δύο πιο λαμπερές σταρ και uber - bitches της χρυσής εποχής του Χόλιγουντ Μπέτι Ντέιβις και Τζόαν Κρώφορντ (τρία όσκαρ συνολικά) χρειάστηκε να περιμένουν δύο δεκαετίες για να πρωταγωνιστήσουν μαζί σε μία ταινία, το περίφημο Τι απέγινε η Μπέιμπι Τζέην του 1962. Στην ταινία η Τζόαν Κρώφορντ υποδύεται την Μπλανς Χάτσον, μια αγαπημένη σταρ του παλιού σινεμά που έχει καθηλωθεί σε αναπηρικό καροτσάκι μετά από ένα περίεργο ατύχημα. Τη "στοργική" της φροντίδα έχει αναλάβει η παρηκμασμένη και αλκοολική αδελφή της Μπέιμπι Τζέην Χάτσον (Μπέτι Ντέιβις) που ξεκίνησε ως παιδί-θαύμα η ίδια πριν την επισκιάσει το λαμπερό άστρο της Μπλάνς. Φαντασιώνεται ότι μπορεί να την εκδικηθεί αναβιώνοντας την πεθαμένη καριέρα της, και εν τω μεταξύ κρατάει την Μπλανς ουσιαστικά φυλακισμένη στην έπαυλή τους στο Χόλιγουντ, ρημάζοντας τον τραπεζικό της λογαριασμό και υποβάλλοντάς την σε ανυπόφορα βασανιστήρια πριν η σχέση τους καταλήξει σε ένα τραγικό αλλά ανατρεπτικό τέλος. Πολλά έχουν γραφτεί για τη "σατανική" ερμηνεία της Μπέτι Ντέιβις (η οποία ήταν και υποψήφια για όσκαρ εκείνη τη χρονιά), εμένα όμως μου βγάζει λίγο καρικατούρα. Στον αντίποδα η Τζόαν Κρώφορντ πραγματικά συγκλονίζει με μία ερμηνεία - ρεσιτάλ μαζοχιστικής αξιοπρέπειας!

Στη σκηνή που θα παρακολουθήσετε η Μπέιμπι Τζέην σκασμένη που η ανάπηρη αδελφή της μοιάζει ανόρεχτη, προσπαθεί να την καλοπιάσει με ένα γκουρμέ γεύμα πολλών αστέρων. Σημειωτέον ότι αυτή τη στιγμή που μιλάμε ετοιμάζω το μεσημεριανό μου. ;-) Καμιά καλή σαλτσούλα για το έδεσμα ξέρει κανείς;

Η ΦΥΣΗ ΘΑ ΤΙΜΩΡΗΣΕΙ ΤΟΥΣ ΕΜΠΡΗΣΤΕΣ

Ή πως να περάσει η ώρα στο γραφείο άμα σκυλοβαριέσαι :-)

ΟΤΑΝ Ο ΤΑΜΤΑΚΟΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΟΝ ΤΣΑΚΙ ΤΣΑΝ

Μια κωμωδία και δύο καράτε παρακαλώ.

ΟΥΤΙΣ ΕΜΟΙ Γ' ΟΝΟΜΑ *

Με την καλοκαιριάτικη όμως ξηρασία

Έφυγα γιατί ήμουν Στήλη Φωτιάς, ήμουν Καταστροφή

Ακόρεστη, σαρκωμένη, και ροδοπόρφυρη.

...................................................................................

Πήρα το δρόμο που ήθελα -

Μα είναι μακρύς ο τρομερός δρόμος του Αίματος

Που άλλοτε φάνταζε μόνο ένα μέρος του από την κοκκινίλα του καλοκαιριού

Απλώνεται ατελείωτος και χωρίς στροφές

παρεκτός από φωτιά, εκμηδένιση, πυρκαγιά:

Θαρρούσα πως ο δρόμος του Αίματος ποτέ δεν θα κούραζε

Μα τώρα μόνο το κόκκινο τριφύλλι

στέκει πάνω από την ανάσα του λιονταριού και το στόμα του εραστή

Και πράσινο τρέχει της Λήθης το ποτάμι

ώ Λήθη μακρύ ποτάμι

Πάνω από τα Γόμορα και τη φωτιά...

(Ήντιθ Σίτγουελ Πράσινο Τρέχει το Ποτάμι της Λήθης

μετ. Κλείτος Κύρου)

Εννέα εκατομμύρια οκτακόσιοι είκοσι τέσσερις χιλιάδες διακόσιοι είκοσι τρεις εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι, σαράντα υπουργοί και υφυπουργοί, τριακόσιοι αντιπρόσωποι, διακόσια εκατομμύρια ευρώ που θα δαπανηθούν για αφίσες - φυλλάδια και τηλεοπτική διαφήμιση, ένας πρωθυπουργός, τρεις χιλιάδες πυρκαγιές, δύο εκατομμύρια εξακόσιες ογδόντα τρεις χιλιάδες στρέμματα καμμένη γη, τέσσερις χιλιάδες διακόσια σπίτια κατεστραμμένα, εξήντα τέσσερις άνθρωποι που τους κατάπιε η στάχτη, ουδεμία συντριβή, ούτε μία παραίτηση, απολύτως καμία συγγνώμη.

* («Κανένα με φωνάζουνε»: η απάντηση του Οδυσσέα στον Κύκλωπα Πολύφημο από τη θ’ ραψωδία της Οδύσσειας - και του Καραμανλή στο ερώτημα ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο)

H ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΑΥΤΟΚΤΟΝΕΙ

Με το άψογο timing που με χαρακτηρίζει αποφάσισα να ανεβάσω το παρακάτω κωμικό (;) ποστ χωρίς να γνωρίζω ότι την ίδια στιγμή δεκαέξι άνθρωποι παρέδιδαν το πνεύμα σε έναν καλοκαιρινό παράδεισο που έγινε κόλαση. Μετά τα δέντρα και τα ελάφια, οι άνθρωποι. Ό,τι και να θέλω να γράψω δεν έχει καμία σημασία. Τέτοιες στιγμές μας προδίδουν οι λέξεις.

Μ' ΕΧΕΙΣ, ΟΜΩΣ, ΘΡΕΨΕΙ ΚΑΛΑ

Mέχρι τώρα σας είχα συνηθίσει σε πιο multimedia καταστάσεις, αλλά τώρα που πέφτει το σούρουπο και είναι μια ώρα δύσκολη, ήρθε η ώρα να πούμε ένα ποιηματάκι :-) Πάμε λοιπόν.

Όταν ήρθες ήσουν σαν το κόκκινο κρασί με το μέλι

Κι η γεύση σου φλόγιζε με τη γλύκα της το στόμα μου.

Τώρα είσαι σαν το πρωινό ψωμί,

Τραγανό κι ευχάριστο.

Χόρτασα πια με τη γεύση σου, με δυσκολία σε δοκιμάζω

Μ’έχεις, όμως, θρέψει καλά.


Το ποίημα αυτό έγραψε η Αμερικανίδα ποιήτρια Άμυ Λόουελ για τα δέκα χρόνια γνωριμίας με την ερωμένη της Άντα Ράσελ. Η μετάφραση είναι του Τάσου Κόρφη. Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όσους το παλεύουν. Και στις γυναίκες αναγνώστριες αυτού του μπλογκ. Κυρίες μου, χαίρομαι πολύ να διαβάζω τα σχόλιά σας :-)

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΥΣΦΗΜΙΣΗ

Οι μοναχοί θα φάνε σήμερα ελάφι στα κάρβουνα.

Διάβαζα χθες στην "Καθημερινή" ότι οι πολιτικοί σπέυδουν να υποβάλλουν τα σέβη τους στον αρχιεπίσκοπο και να ζητιανέψουν τα ψηφουλάκια της εκκλησίας, οι πιστοί της οποίας αποτελούν λέει "την πιο συμπαγή ομάδα πολιτών με αναφορές και επιρροή σε όλη τη διαστρωμάτωση της κοινωνίας" (μην ξεράσω). Στην επόμενη σελίδα διαβάζω τον κατάλογο με τους καταπατητές των καμμένων της Πεντέλης - ανάμεσά τους η Μονή Πεντέλης (βεβαίως - βεβαίως) και 28 (ναι διάβασες καλά είκοσι οκτώ) οικοδομικοί συνεταιρισμοί με ονόματα όπως "Βασίλισσα Φρειδερίκη" (!!!!!), "Δικηγόροι Πειραιώς" (που μάλλον βαρέθηκαν τη θάλασσα και είπαν να πιάσουν βουνό), "Άγιος Σπυρίδων", "Άγιος Τιμόθεος" και ένα σωρό άλλοι "άγιοι" που επιδιώκουν τον αποχαρακτηρισμό της δασικής έκτασης. Γιατί στην τελική αυτοί οι ψηφοφόροι έχουν τους πολιτικούς που τους αξίζουν.


[ Αναρωτιέμαι πως ήταν οι τελευταίες στιγμές του καθώς βούταγε στο κενό για να μη γίνει το επόμενο θύμα της ζαρντινιέρας. 'Αραγε του ήρθε στα ρουθούνια η μυρωδιά της βροχής όταν πιτσιρικάς έπαιζε μπάλα στην πατρίδα και τον πιτσιλούσαν τα βρωμόνερα; Θυμήθηκε το χαμόγελο της μάνας του, τό 'νιωσε πάλι άραγε το γρατζούνισμα στην κοιλιά του από τότε που παράβγαινε στο σκαρφάλωμα μικρός και εκείνο το άλλο το γρατζούνισμα που χρόνια μετά σκάλιζε με την καρδιά του στους ίδιους κορμούς; Πως νά 'ταν η τελευταία λιακάδα, πρόλαβε από κει πάνω να χαιρετήσει για τελευταία φορά τη θάλασσα, το πρόλαβε το σάστισμα των ανθρώπων στα μπαλκόνια, το σάστισμα του ζευγαριού απ'το τραπέζι της γωνίας -οι τελευταίοι του πελάτες-, πριν κοκκινίσουν όλα, πριν γύρω από το θρυμματισμένο του κεφάλι πέσουν βροχή τα θρύψαλλα από τις λαϊκοπόπ επιτυχίες και τα χορευτικά σουξέ; ]

ΟΧΙ ΡΕ Π@#$%* ΜΟΥ !!!!!!

Ημέρα εθνικού πένθους η σημερινή. Μόλις ανακάλυψα ένα βιντεάκι όπου ο κορυφαίος πορνοστάρ όλων των εποχών Φρανσουά Σαγκάτ δηλώνει ερωτευμένος και μάλιστα με έναν στρέητ (όχι και τόσο στρέητ, το έχουν κάνει δυο φορές, αλλά Φρανσουά είναι αυτός πως να του αντισταθείς;). 'Οπως θα δείτε και στο βιντεάκι το παιδί είναι ακόμα πιο κούκλος και σέξυ στο χαλαρό από ό,τι στις ταινίες του. Enjoy it, εγώ πάω να πνίξω τον πόνο μου στα χάπια και το αλκοόλ.

MH ΜΕ ΖΑΛΙΖΕΙΣ ΜΕ ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ ΣΟΥ ΛΕΩ

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα που έγινε (που αλλού;) στην Αμερική:


το 83% των λεσβιών και

το 61% των γκέι αντρών .........έχουν κατοικίδιο

Συγκεριμένα

το 59% των λεσβιών και

το 38% των γκέι..........................έχουν σκύλο


το 51% των λεσβιών και

το 28% των γκέι............έχουν γάτα (νιάου)


το 65% των λεσβιών και

το 46% των τοιούτων.......συζούν με το έτερον ήμισυ


το 20% των λεσβιών και

το 5% των γκέι............έχουν ανήλικα παιδιά (μάλλον τα γκεόνια δεν τα πάνε και τόσο καλά με τις πάνες)


Tα τρία πιο συνηθισμένα επαγγέλματα των γκέι:


1) Ιατρικός κλάδος

2) Εκπαίδευση

3) Λογιστικά / Χρηματοοικονομικά


Τα τρία πιο συνηθισμένα επαγγέλματα των λεσβιών:


1) Ιατρικός κλάδος

2) Εκπαίδευση

3) Νομικά / Δημόσιο


Και τώρα το καλύτερο................Ταρατατάμ........................


Ο μέσος γκέης βγάζει $83.000 το χρόνο


(περίπου €63.846 σε κανονικά λεφτά)


Η μέση λέσμπω βγάζει $80.000 το χρόνο


(περίπου €61.538 σε κανονικά λεφτά)


Ο μέσος στρέητ βγάζει (κρατηθείτε) .....................$46.326 το χρόνο !!!!!!

(περίπου €35.635 σε φραγκοδίφραγκα)


Looooooooooooooooooooooooooooooooool:-)

OI XAΥΛΙΟΔΟΝΤΕΣ ΤΗΣ ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑΣ

Kαι τώρα τί λένε; Δύσκολο όταν έχεις μάθει να μιλάς μέσα από το στόμα των άλλων. Αλλά δύσκολα αφήνεις και αυτό το τσαντίρι που έχεις στήσει εδώ, το πρώην χακί-λάδοπράσινο με τα δήθεν κλαδάκια και τα φυλλαράκια και τις φτέρες της ψευτορομαντικής ευαισθησίας που τώρα τό βαψες γαλάζιο με μπουρμπουλήθρες. Αυτό που παρακαλάς να το ανακαλύψουν οι αστρονόμοι που οργώνουν καβάλα στα τηλεσκόπια τα έτη φωτός και τις μαύρες τρύπες του κυβερνοχώρου και να το βάλουν στο χάρτη. ‘Ενας ακόμα που παίρνει σειρά για το απέραντο μπλογκοταφείο όπου λάμπουν στον ήλιο τα κόκκαλα τόσων επίδοξων Νόμπελ. Οι χαυλιόδοντες της ματαιοδοξίας.

Και τί κάνω εδώ; Μέχρι τώρα μετέφραζα, κείμενα που ήθελα να υπάρχουν στα ελληνικά. Αυτά θα μείνουν εδώ. Και άμα βρώ κάποιο κειμενάκι που να με ενδιαφέρει θα το ξανακάνω. Οι μεταφράσεις είναι για μένα μια ευχάριστη πνευματική άσκηση, όπως είναι για άλλους τα σταυρόλεξα ή το σκάκι. Μπορώ με τις ώρες να βάζω τις λέξεις στη ζυγαριά ακριβείας, να τις πιάνω προσεκτικά από τις άκρες με το τσιμπίδι και να τις τοποθετώ αργά και προσεκτικά στην κατάλληλη θέση. Να βάζω τους άλλους να μιλάνε με τις δικές μου λέξεις. Τώρα που το σκέφτομαι μοιάζει λιγότερο με σταυρόλεξο και περισσότερο με ντόμινο ή παζλ, παιχνίδια που σιχαίνομαι ακόμα περισσότερο και από τα σταυρόλεξα. Απλά ψάχνω να βρω τις παρομοιώσεις που είναι απαραίτητες για να αποκτήσει το ιστολόγιο την καλή έξωθεν λογοτεχνική μαρτυρία (sorry για την καθαρεύουσα αλλά σιχαίνομαι τη λέξη blog. Μου θυμίζει μπλονκ ή ζονκ ή κάτι τέτοιο. Δεν έχω πρόβλημα με το weblog). Παρομοιώσεις, μεταφορές και καλολογικά στοιχεία που μας λέγανε και στο γυμνάσιο οι εκθεσατζούδες. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι οι μεταφράσεις μπορεί να μου θυμίζουν παιχνίδια που σιχαίνομαι, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μου προκαλούν την ίδια απέχθεια.

Μέχρι τώρα λοιπόν ήμουνα εδώ μέσα σαν αυτούς που επεξεργάζονται πολύτιμους λίθους σκυμένοι με ένα μικροσκόπιο στο μάτι και με το κοπίδι τους κόβουν, σμιλεύουν, λειαίνουν εκατομμύρια μικροσκοπικές επιφάνειες πάνω στις πέτρες για να βρίσκει το φως και να αντανακλάται από όσο το δυνατόν περισσότερες διαφορετικές πλευρές. Από δω και στο εξής θέλω να γίνω ένας μουντζούρης με μια αξίνα στα σκοτεινά έγκατα που ξεκοιλιάζει από το χώμα την ακατέργαστη πρώτη ύλη.

Όχι πως θα προβάλει κανένα περίεργο πλάσμα άμα σπάσει το κουκούλι του υψιπετούς μπλογκο-μεταφραστή. Η πιο κοινή και συνηθισμένη κατσαριδο-πεταλούδα. Τα πόδια και οι κεραίες της κατσαρίδας και τα φτερά της πεταλούδας. Κι εγώ όπως όλοι, κάπου-κάπου πετάω ψηλά με πολύχρωμα φτερά. Και άλλες φορές είμαι γυρισμένος ανάσκελα στο πάτωμα της κουζίνας και χαρχαλεύω την ατμόσφαιρα με τα γλοιώδη και σιχαμένα ποδαράκια μου. Το ίδιο φρικαλέος και θαυμάσιος όσο εσύ, κι εσύ και η άλλη. Καινούρια γραμματοσειρά, same old me. Ένας άντρας εκεί, γύρω στα τριάντα που μένει στο κέντρο πάνω από έναν μικρό πεζόδρομο που τον αγαπάει. Ο άντρας αγαπάει τον πεζόδρομο ή ο πεζόδρομος τον άντρα; Δύσκολο να αποφανθεί η επιστήμη, το αίσθημα ήταν αμοιβαίο και κεραυνοβόλο. Που ζει μόνος και αγκαλιάζει τη μοναξιά του, αυτή τη γριά και πνιγηρή ερωμένη που τον πασπατεύει. Την μονόχνωτη. Που αποστρέφεται τη συνάφεια του κόσμου την πολλή. Ευτυχώς για την ψωροπερηφάνια του, η ζωή του δεν είναι για αυτολύπηση αλλά απόφθεγμα καβαφικής σοφίας. Αναστεναγμός ανακούφισης.

Same old me, καινούριες φιλοδοξίες. Που ξέρεις, μπορεί να μάθω και να κατεβάζω φωτογραφίες ή να βάζω μέσα στο κείμενο παραπομπές και links. Ή είναι όλο αυτό μια καλοκαιρινή παραφορά, ένας καθαρός παραλογισμός, προϊόν της αυγουστιάτικης ραστώνης. Όνειρο θερινής νυχτός. Γράφει και διαβάζει αυτό που έγραψε. Σιχαίνεται τους στόμφους του στην αρχή, το στυλάκι του το δήθεν. Μετά αυτό με τα διαμάντια και τα ορυχεία, στο μυαλό του έμοιαζε πολύ καλύτερο αλλά στην οθόνη δεν τον πείθει και τόσο. Και μετά η κατσαριδο-πεταλούδα και η πνιγηρή γριά. Χαμόγελο ικανοποίησης. Κατέβα κάτω, είναι δικός μου αυτός ο χαυλιόδοντας.

ΠΕΡΗΦΑΝΟΙ, ΒΟΛΕΜΕΝΟΙ, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΡΧΕΣ

Πριν από λίγα χρόνια, η Παρέλαση της γκέι Περηφάνιας πέρασε έξω από το σπίτι των Simpsons στο Σπρίνγκφιλντ. «Είμαστε εδώ, είμαστε λούγκρες, χωνέψτε το!» φώναζαν οι διαδηλωτές. «Τό 'χουμε χωνέψει», απάντάει η μικρή Λίζα Σίμσον. «Κάθε χρόνο τα ίδια κάνετε». Ως συνήθως η διάσημη σειρά κινουμένων σχεδίων ήταν μπροστά από την εποχή της, αλλά μόνο για λίγα χρόνια. Πρόσφατα μεγάλη εφημερίδα της Νέας Υόρκης δημοσίευσε ένα άρθρο για όλους εκείνους τους γκέι που θεωρούν ότι το Pride δεν έχει νόημα πια, αφού οι μεγάλες μάχες έχουν ήδη κερδηθεί. 'Ενας από αυτούς σχολιάζει: «Ζω στη Νέα Υόρκη και κάθε μέρα είναι σαν γκέι παρέλαση. Δεν χρειάζομαι μια συγκεκριμένη μέρα του χρόνου για να ξεμυτίσω από το καβούκι μου.»

Ίσως δεν αποτελεί έκπληξη ότι οι ομοφυλόφιλοι βρίσκουν φιλόξενη μια σύγχρονη μητρόπολη όπως είναι η Νέα Υόρκη. Δύο διαφορετικές στατιστικές έρευνες όμως αποδεικνύουν ότι και η υπόλοιπη Αμερική γίνεται όλο και περισσότερο ανεκτική απέναντί τους. Καταρχάς οι δημοσκοπήσεις, σύμφωνα με τις οποίες η ομοφοβία υποχωρεί πιο γρήγορα και από την τα μαλλιά του Χόμερ Σίμσον. Το 1982, μόνο το 34% των αμερικανών θεωρούσε την ομοφυλοφιλία αποδεκτό τρόπο ζωής. Σήμερα το ίδιο ποσοστό έχει φτάσει στο 57%. Καθώς οι νεαρότερες ηλικίες τείνουν να είναι πολύ πιο χαλαρές απέναντι στην ομοφυλοφιλία σε σχέση με τους μεγαλύτερούς τους αυτή η τάση αναμένεται να συνεχιστεί (στην ίδια έρευνα τα τρία τέταρτα της ηλικιακής ομάδας 18-34 θεωρεί κοινωνικά αποδεκτή την ομοφυλοφιλία, σε αντίθεση με το 50% των άνω των 55 που συνεχίζει να την απορρίπτει). Φέτος για πρώτη φορά από τότε που η εταιρεία Γκάλοπ άρχισε να τηρεί σχετικά στοιχεία, η πλειοψηφία των αμερικανών δήλωσε ότι δεν θεωρεί την ομοφυλοφιλία ανήθικη. Επιπλέον, ένα συντριπτικό 89% υποστηρίζει ότι οι ομοφυλόφιλοι δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζουν διακρίσεις στο χώρο εργασίας. Αν αυτό δεν σας κάνει εντύπωση, θυμηθείτε ότι μέχρι το 1975 στο αμερικάνικο Δημόσιο απαγορευόταν η πρόσληψη ομοφυλοφίλων.

Αλλά και τα δημογραφικά στοιχεία αποκαλύπτουν του λόγου το αληθές. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, ο αριθμός των ζευγαριών του ίδιου φύλου που συμβιώνουν ανοιχτά αυξάνεται πέντε φορές πιο γρήγορα από τον υπόλοιπο πληθυσμό. Κατά την τελευταία απογραφή, μετρήθηκαν σε όλη τη χώρα 600.000 ζευγάρια του ίδιου φύλου κάτω από την ίδια στέγη. Πέντε χρόνια μετά, υπολογίζεται ότι ο αριθμός τους έχει αυξηθεί κατά 30% στις 777.000. Το μεγαλύτερο μέρος της αύξησης οφείλεται στο γεγονός ότι καθώς η κοινωνία γίνεται περισσότερο ανεκτική, περισσότερα ζευγάρια τολμούν να δηλώσουν την ύπαρξή τους στις απογραφές.

Η μεγαλύτερη αύξηση εντοπίζεται στις μεσοδυτικές πολιτείες όπως το Γουϊσκόνσιν όπου φτάνει το 81%, η Μινεσότα, η Νεμπράσκα και το Κάνσας. Δημογραφικά η γκέι Αμερική αρχίζει να πλησιάζει όλο και περισσότερο την υπόλοιπη Αμερική. Το στερεότυπο του λευκού γκέι άντρα που ζει σε κάποια μεγαλούπολη αρχίζει να υποχωρεί. Τα ζευγάρια του ίδιου φύλου κατοικούν σε μεγάλα αστικά κέντρα σε μεγαλύτερο ποσοστό από ότι τα αντρόγυνα, αλλά το χάσμα είναι μικρότερο από ότι φαντάζεται κανείς και βαίνει μειούμενο. Το 1990 το 92% των γκέι ζευγαριών ζούσε σε μεγάλα αστικά κέντρα έναντι 77% για το σύνολο του πληθυσμού. Το 2000 τα αντίστοιχα ποσοστά έχουν συγκλίνει σε 84% και 80% αντίστοιχα.

Σχεδόν κανονικοί

Το Σαν Φρανσίσκο είναι φοβερό αν είσαι νέος, αδέσμευτος και θες να περάσεις καλά. Αν θες όμως να κατασταλάξεις με το σύντροφό σου η επαρχία και τα προάστια φαίνονται πιο ελκυστικά. Οι ομοφυλόφιλοι γονείς – το ένα τέταρτο των γκέι ζευγαριών στην Αμερική έχει παιδιά- μετακινούνται προς τα εκεί για τους ίδιους λόγους που μετακινούνται και οι υπόλοιπες οικογένειες: καλύτερα σχολεία, πράσινο, ησυχία, ασφάλεια. Ο Μαρκ Στράσερ ζει με το σύντροφό του και τα δυο τους παιδιά στο Κολόμπους του Οχάϊο. Λέει ότι δεν αντιμετωπίζει καμία εχθρότητα όταν τρώει έξω με τον σύντροφό του ή όταν μαζεύουν τα παιδιά από το σχολείο. Πρέπει να ανατρέξει στο μακρινό παρελθόν για να θυμηθεί την τελευταία φορά που κάποιος τον πρόσβαλλε ή τον έβρισε: «κατά τα τέλη της δεκαετίας του 80 αν θυμάμαι καλά». Ο εργοδότης του, ένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο, προσφέρει την ίδια ασφαλιστική κάλυψη με τα παντρεμένα αντρόγυνα για τον ίδιο και τον σύντροφό του (για πρώτη φορά φέτος το ίδιο ισχύει για όλες τις εταιρείες στη λίστα των 500 μεγαλύτερων του περιοδικού Fortune).

Βεβαίως όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι ο Μαρκ δεν έχει έγνοιες. Το Οχάϊο είναι μία από τις 26 πολιτείες που έχουν απαγορεύσει τον γάμο ατόμων του ίδιου φύλου με συνταγματική τροποποίηση. Ο Μαρκ αναρωτιέται αν το δημόσιο σχολείο θα αναγνωρίσει ότι τα παιδιά του έχουν δύο πατεράδες ή αν το νοσοκομείο θα επιτρέπει και στους δύο να τα επισκέπτονται σε περίπτωση που αρρωστήσουν. Πρόκειται για ένα πολύ σοβαρό ζήτημα. Ο γάμος ζευγαριών του ίδιου φύλου επιτρέπεται μόνο στη Μασσαχουσέτη, αν και έξι άλλες πολιτείες τους έχουν παραχωρήσει κάποια δικαιώματα μέσω του ειδικού καθεστώτος της «πολιτικής ένωσης», ενώ στις 19 Ιουνίου το νομοθετικό σώμα της Νέας Υόρκης ενέκρινε τη νέα νομοθεσία που παραχωρεί και εκεί το δικαίωμα του γάμου. Οι περισσότεροι αμερικανοί δεν αισθάνονται άνετα με την ιδέα του γάμου, αν και τα ποσοστά υποστήριξης έχουν αυξηθεί σύμφωνα με της δημοσκοπήσεις από 27% το 1996 σε 46% σήμερα.

Κατά ένα μεγάλο μέρος, η εκστρατεία για τη νομιμοποίηση του γκέι γάμου έχει να κάνει με τη μάστιγα του AIDS. Η επιδημία έριξε βαριά τη σκιά της στο κλίμα σεξουαλικής ελευθεριότητας και και υπογράμισε τα οφέλη των σταθερών, μακροχρόνιων σχέσεων. Αν και οι τελευταίοι νόμοι που ποινικοποιούσαν τη σοδομία καταργήθηκαν (με δικαστική απόφαση) μόλις το 2003, η σεξουαλική απελευθέρωση πλέον θεωρείται δεδομένη. Ο συγγραφέας Πωλ Βαρνέλ γράφει σχετικά: «Από ριζοσπάστικοί και επαναστάτες έχουμε καταντήσει συντηρητικοί μικροαστοί. Υπάρχει τίποτα πιο μικροαστικό από το να θες να παντρευτείς και να υπηρετήσεις στο στρατό;»

Η μερίδα εκείνη των ακτιβιστών που θεωρεί ότι δεν είσαι γνήσιος γκέι αν δεν πηγαίνεις ενάντια στο κοινωνικό ρεύμα βρίσκουν απωθητική την ιδέα μιας τέτοιας αφομοίωσης. Το ίδιο και η θρησκευτική άκρα δεξιά. Πρόσφατα, ένας μαύρος ιεροκήρυκας δημοσίευσε το νέο του βιβλίο με τίτλο «Ο βιασμός του αντιρατσιστικού κινήματος: Πως οι σοδομιστές χρησιμοποιούν την αντιρατσιστική επιχειρηματολογία για να προωθήσουν τις ανώμαλες ορέξεις τους». Αλλά τα γεγονότα μοιάζουν να τον έχουν ξεπεράσει.

ΕΛΛΑΔΑ, ΑΥΣΤΡΙΑ ΚΑΙ ΙΡΛΑΝΔΙΑ ΟΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ

Οι οργανώσεις τις αποκαλούν «τα μαύρα πρόβατα» της Ευρώπης. Έχουν μείνει πίσω ακόμα και σε σχέση με νέα μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπως η Τσεχία και η Ουγγαρία. Έχουν υιοθετήσει το ευρώ, συμμετέχουν στις συζητήσεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, στέλνουν επιτρόπους στο Στρασβούργο και οι οικονομίες τους έχουν επωφεληθεί εντυπωσιακά από την ένταξη στους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Παρόλα αυτά σε ό,τι έχει να κάνει με τα δικαιώματα των ζευγαριών ίδιου φύλου τίποτα δεν έχει αλλάξει, καθώς το οικογενειακό τους δίκαιο παραμένει απαράλλακτο εδώ και δεκαετίες. Η Ιρλανδία, που έγινε μέλος της Ε.Ε. το 1973, η Ελλάδα (το 1981) και η Αυστρία (μέλος από το 1995) αγνοούν επιδεικτικά όλα τα ευρωπαϊκά ψηφίσματα που κάνουν έκκληση για την αναγνώριση των ζευγαριών του ίδιου φύλου.

Πως μπορεί μια χώρα να συμμετέχει ενεργά στη διαμόρφωση των ευρωπαϊκών θεσμών εδώ και δεκαετίες και να κωφεύει απέναντι στις κοινωνικές αλλαγές που αποτελούν πραγματικότητα σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη, από την Ισπανία μέχρι τη Φινλανδία; Ο Γιούρις Λάβρικοφς που ως εκπρόσωπος της οργάνωσης Ilga Europe έχει αναλάβει την όχι πάντα εύκολη αποστολή της πολιτικής πίεσης προς τις Βρυξέλλες για λογαριασμό των σεξουαλικών μειονοτήτων μας εξηγεί: «Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να επέμβει άμεσα σε θέματα που παραμένουν στη δικαιοδοσία των κρατών-μελών. Οι οδηγίες και τα ψηφίσματα ενθαρρύνουν αλλά δεν επιβάλλουν την αναγνώριση των ζευγαριών ίδιου φύλου». Με άλλα λόγια αυτές οι τρεις χώρες στο περιθώριο της Ένωσης μπορεί να δέχονται πιέσεις από το εξωτερικό, αυτό όμως δεν τις υποχρεώνει να ξεκινήσουν τον σχετικό διάλογο στο εσωτερικό της χώρας...

Όπως προσθέτει ο Κρίστιαν Χεγκλ, πρόεδρος της αυστριακής γκέι οργάνωσης Χόζι Βιν, «ο σχετικός διάλογος ποτέ δεν ξεκίνησε σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Σε όλες τις περιπτώσεις, υπήρξαν γεγονότα στο εσωτερικό της κάθε χώρας που βοήθησαν να αλλάξουν οι νοοτροπίες. Δυστυχώς σε αυτές τις τρεις χώρες το νερό δεν φαίνεται να έχει μπει στο αυλάκι.» Η Καθολική Εκκλησία παραμένει ισχυρή στην Ιρλανδία και την Αυστρία, ενώ οι υψηλοί ρυθμοί οικονομικής ανάπτυξης δεν φαίνεται να έχουν κλονίσει ακόμα το πατριαρχικό μοντέλο της ελληνικής οικογένειας. Η θρησκευτική ομοιογένεια που επικρατεί στην Ελλάδα -όπου το 97% του πληθυσμού πρεσβεύει το ορθόδοξο δόγμα - και η μακρόχρονη πολιτική κυριαρχία συντηρητικών κυβερνήσεων -πάνω από 20 χρόνια στην περίπτωση της Αυστρίας- είναι άλλοι επιβαρυντικοί παράγοντες. Οι στενές σχέσεις των συντηρητικών πολιτικών δυνάμεων με τις εκκλησιαστικές αρχές αποτελούν κοινό μυστικό σε αυτές τις τρεις χώρες, ενώ ο διαχωρισμός της εκκλησίας από το κράτος παραμένει αφηρημένη έννοια.

Η ίδια σύμπλευση αντιδραστικών δυνάμεων παρατηρείται και σε ορισμένα νέα μέλη της Ένωσης όπως η Πολωνία, η Σλοβακία και η Λεττονία, όπου ένα κλίμα επιθετικής ομοφοβίας έχει κυριαρχήσει στο δημόσιο διάλογο. «Βλέπουμε ότι η συμμαχία του πολιτικού συντηρητισμού με τον θρησκευτικό σκοταδισμό δεν αποτελεί προνόμιο της Ανατολικής Ευρώπης. Είναι όμως σκάνδαλο να επικρατούν παρόμοιες συνθήκες σε χώρες σχετικά εύπορες όπου οι δημοκρατικοί θεσμοί έχουν παγιωθεί εδώ και δεκαετίες», υπογραμμίζει ο Γιούρις. Η συμμετοχή στην ευρωπαϊκή οικογένεια επιβάλλει και την υποχρέωση της καταπολέμησης κάθε μορφής διακρίσεων. Γι’αυτό τον λόγο άλλωστε δημιουργήθηκε στο Στρασβούργο το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων. «Θα πρέπει ιδιώτες να αναλάβουν την πρωτοβουλία και να σύρουν την Ελλάδα, την Αυστρία και την Ιρλανδία τόσο στα εθνικά δικαστήρια όσο και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Είναι ένα εργαλείο στη διάθεση των ομοφυλόφιλων και πρέπει να το εκμεταλλευτούμε». Ήδη η Αυστρία, χώρα που γέννησε το ακροδεξιό κόμμα του Χάιντερ, έχει σε βάρος της σωρεία καταδικαστικών αποφάσεων. Αποφάσεις που μπορεί να περνούν απαρατήρητες, δημιουργούν όμως δεδικασμένο. Και στην Ιρλανδία το υπουργείο Δικαιοσύνης αποφάσισε να εξετάσει νομικά το ενδεχόμενο αναγνώρισης των ζευγαριών του ίδιου φύλου όταν δύο γυναίκες προσέφυγαν στο Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας ζητώντας να αναγνωριστεί ο γάμος τον οποίο είχαν τελέσει στον Καναδά.

Η περίπτωση της Ιταλίας

Ο οδυνηρός τοκετός του ιταλικού Συμφώνου Συμβίωσης φαίνεται ότι παρατείνεται, παρά το γεγονός ότι τον Φεβρουάριο το υπουργικό συμβούλιο του Ρομάνο Πρόντι ενέκρινε νομοσχέδιο που αναγνωρίζει την συμβίωση ομοφυλόφιλων και ετεροφυλόφιλων ζευγαριών εκτός γάμου. Το Dico, όπως αποκαλείται το σχετικό νομοσχέδιο (από τις πρώτες συλλαβές των λέξεων diritti που σημαίνει δικαιώματα και conviventi που σημαίνει συμβίοι), ωχριά σε σχέση με τις αντίστοιχες νομοθεσίες γειτονικών ευρωπαϊκών κρατών. Η νομική αναγνώριση που παρέχει στα ζευγάρια έχει περισσότερο συμβολικό χαρακτήρα, κάτι που ικανοποιεί την πάντα ευαίσθητη στα κελεύσματα του Βατικανού φιλο-καθολική πτέρυγα της κεντροαριστερής παράταξης που βρίσκεται σήμερα στην εξουσία. Αφού μπήκε στις καλένδες λόγω της κυβερνητικής κρίσης στα τέλη Φεβρουαρίου, το Dico θα τεθεί στο Κοινοβούλιο προς συζήτηση χωρίς την υποχρέωση της κομματικής πειθαρχίας. Πράγμα που σημαίνει ότι οι βουλευτές θα κληθούν να ψηφίσουν κατά συνείδηση. Και χωρίς την σαφή στήριξη της κυβέρνησης, κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι θα γίνει τελικά νόμος του ιταλικού κράτους.