RICK AND STEVE: THE HAPPIEST GAY COUPLE IN THE WORLD

Η ολοκαίνουρια σειρά κινουμένων σχεδίων του γκέι καναλιού LOGO (θυγατρική του MTV) περιγράφει τις περιπέτειες του Ρικ και του Στιβ - το πιο ευτυχισμένο γκέι ζευγάρι στον κόσμο, πάντα σύμφωνα με τον τίτλο. Πρωταγωνιστές: ο Ρικ - 30 χρονών, η διάνοια της παρέας, καταγωγή από τις Φιλιππίνες, επάγγελμα οικιακά και αχόρταγος bottom -, ο Στιβ - 33 ετών, μανιακός με το γυμναστήριο, πετυχημένος μεσίτης και versatile/top με προτίμηση σε φάσεις τρίο -, η Κίρστεν -η καλύτερη φίλη του Ρικ και lipstick lesbian -, η Ντέινα - η μάτσο γκόμενα της Κίρστεν που δουλεύει στην οικοδομή, απεχθάνεται τους άντρες και κυρίως τον Στιβ με τον οποίο ανταλλάσει τις πιο δηλητηριώδεις ατάκες -, ο Τσακ - ο μεγαλύτερος της παρέας, οροθετικός και καθηλωμένος σε αναπηρική πολυθρόνα - και ο Έβαν -ένα αλαφρόμυαλο τεκνό ετών 19 που φροντίζει τον Τσακ και διατηρεί ανοιχτή σχέση μαζί του. Η ιστορία ξεκινάει όταν οι δύο κοπέλες απόφασίζουν να ζητήσουν από τον Ρικ να γίνει ο πατέρας του παιδιού τους. Μην φανταστείτε τίποτα στημένο και προπαγανδιστικό -η σειρά καταρρακώνει κάθε έννοια πολιτικής ορθότητας και καυτηριάζει τα στερεότυπα και τα κακώς κείμενα της γκέι κοινότητας με διάθεση ανατρεπτική και ιερόσυλη!

Στο επεισόδιο που ανέβασα η παρέα αποφασίζει να σαλπάρει για το Μεξικό σε μια γκέι κρουαζιέρα. 'Απαιχτη η σκηνή που τα γκεόπουλα κάνουν ουρά στην πλώρη για να ζήσουν την πιο διάσημη σκηνή του Τιτανικού ("Ι am the king of the world!"). Και αθάνατη ατάκα εκεί που ανακαλύπτουν μια γυναίκα λαθρεπιβάτη: "Just what this cruise needed. Another fag-hag!" :-)

ΚΑΤΙ ΒΡΩΜΑΕΙ ΣΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΗΣ ΤΖΑΜΑΧΙΡΙΑΣ

Οι άνθρωποι που βλέπετε στη φωτογραφία ίσως να μην βρίσκονται πια ανάμεσά μας.

Από τον περασμένο Μάιο οι αρχές της Τεχεράνης έχουν προχωρήσει σε 3.500 συλλήψεις με σκοπό να καθαρίσουν το Ιράν από όσους αποκαλούν "στοιχεία ανηθικότητας". Στο Ιράν η νομοθεσία δεν προβλέπει καμία διάκριση ανάμεσα στην αμαρτία και το ποινικό αδίκημα. Σύμφωνα με τον νομοθέτη, ο σοδομισμός ισοδυναμεί με βιασμό. Στις 20 Ιουλίου το υπουργείο Δικαιοσύνης ανακοίνωσε την προσεχή εκτέλεση 20 καταδικασθέντων με τις κατηγορίες -μεταξύ άλλων- του βιασμού, της μοιχείας και του "λαβάτ" (σοδομία). Ανάμεσά τους οι πέντε άντρες της φωτογραφίας τους οποίους οι αρχες αποκάλεσαν "σπείρα του Καφκάρ" και κατηγόρησαν για 47 βιασμούς που έλαβαν χώρα στο πάρκο Λαβιζάν, ανατολικά της πρωτεύουσας. Ανάμεσα στις 11 και στις 22 Ιουλίου οι αρχές της Τεχεράνης προχώρησαν στον απαγχονισμό 16 ατόμων. Ανακοινώνοντας τους απαγχονισμούς, οι αρχές αντικατέστησαν τη λέξη "λαβάτ" που υποδηλώνει σεξουαλική συνεύρεση μεταξύ αντρών (και η οποία υπήρχε στο αρχικό κατηγορητήριο) με τη λέξη "ονφφ" που υποδηλώνει ασελγεία σε βάρος ανηλίκου. Την 1η Αυγούστου στο Μασάντ, δέκα άντρες απαγχονίστηκαν για "ανήθικες πράξεις" στην κεντρική πλατεία της πόλης και η εκτέλεσή τους μεταδόθηκε ζωντανά από την ιρανική τηλεόραση.

Ζητάω συγγνώμη καθώς οι επόμενες εικόνες είναι εξαιρετικά δυσάρεστες, πλην όμως απολύτως απαραίτητες.

Στις 22 Αυγούστου, ο άνθρωπος που βλέπετε μαστιγώθηκε 80 φορές στην κεντρική πλατεία του Καζβίν μπροστά σε ένα κοινό χιλίων ατόμων. Δύο αστυνομικοί του κρατάνε τα πόδια και τα χέρια, ενώ δύο άλλοι με κουκούλες τον μαστιγώνουν εναλλάξ. Το θύμα είναι 25 ετών και τιμωρήθηκε με αυτό τον τρόπο για κατανάλωση αλκοόλ και σεξουαλικές σχέσεις εκτός γάμου.

Ο Φαρσάντ και ο Φαράμ είναι 26 και 24 χρονών αντίστοιχα. Πριν από πέντε χρόνια ο Φαρσάντ ξεκίνησε ένα μπλογκ με γκέι θεματολογία. Οι αρχές βρήκαν τη διεύθυνση μέσω του ΙΡ του κι τον συνέλαβαν. Καταδικάστηκε σε έξι μήνες φυλάκιση και 95 χτυπήματα με το μαστίγιο. Τον περασμένο χειμώνα γνώρισε τον Φαράμ σε ένα τσατ ρουμ και αποφάσισαν να γίνουν ζευγάρι. Κάλεσαν σπίτι μερικούς φίλους για να το γιορτάσουν. 15 λεπτά αφού ξεκίνησε το πάρτι, οι αρχές εισέβαλαν στο σπίτι και τους συνέλαβαν όλους. Οι διοργανωτές καταδικάστηκαν σε 80 χτυπήματα με το μαστίγιο, οι καλεσμένοι σε 60 ο καθένας. Η ποινή αφορούσε μόνο το πάρτι και όχι τη μεταξύ τους σχέση για την οποία παρέμενε το ενδεχόμενο να επιβληθεί η θανατική ποινή. Οι δύο νεαροί το έσκασαν από τη χώρα και σήμερα κρύβονται στην Τουρκία, έχοντας κάνει αίτηση για άσυλο σε διάφορες δυτικοευρωπαϊκές χώρες (Η Ελλάδα αλήθεια τι κάνει για το θέμα κ. Ρουσσόπουλε;)

Μόλις προχθες, μιλώντας στο πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης, ο πρόεδρος του Ιράν Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ δήλωσε ότι "στο Ιράν δεν υπάρχουν ομοφυλόφιλοι". Ζωντανοί εννοεί.

(Και επιτέλους κάτι αισόδοξο: οι αρχές της Γαλλίας αποφάσισαν τελικά να χορηγήσουν άσυλο στην 26χρονη Μύριαμ, τη συνέντευξη της οποίας είχα ανεβάσει στις 16 Δεκεμβρίου. Η συνέντευξη αυτή ήταν και το βασικό στοιχείο που έπεισε τους αρμόδιους να κάνουν δεκτή την αίτησή της)

DESTRΟY ATHENS: ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΠΙΕΝΑΛΕ

Την Δευτέρα 10 Σεπτεμβρίου, άνοιξε τις πύλες της στο κοινό η 1η Μπιενάλε της Αθήνας, με γενικό τίτλο "Destroy Athens". Η έκθεση παρουσιάζει ένα πανόραμα της σύγχρονης τέχνης μέσα από τα έργα 60 καλλιτεχνών από διάφορες χώρες του κόσμου. Η "Destroy Athens" φιλοξενείται στους χώρους της Τεχνόπολης στο Γκάζι, και θα διαρκέσει έως τις 18 Νοεμβρίου.

Την έκθεση επισκέφτηκα την Κυριακή και αποφάσισα να μοιραστώ με τους αγαπητούς αναγνώστες τις εντυπώσεις και το σχετικό φωτορεπορτάζ. 'Ετσι χάρη στον αγαπημένο σας gay super hero, στο επόμενο fabulous cocktail party που θα σας καλέσουν δεν θα λάμψετε μόνο για το καινούριο συνολάκι που παραγγείλατε στους Ντόλτσε και Γκαμπάνα ειδικά για την περίσταση αλλά και για τον αβυσσαλέο εικαστικό σας προβληματισμό. Πάμε λοιπόν!!

Να αρχίσω από την αρχή. Λίγο πριν μπούμε στην έκθεση, οι περίφημες αφίσες των Adbusters που δεν αφήνουν σε χλωρό κλαρί τους διαφημιστές και τη δικτατορία της καταναλωτικής ουτοπίας που έχουν επιβάλλει στον πλανήτη. Η απόλυτη ανατροπή: οι διαφημίσεις του Calvin Klein με τα σούπερ-γραμμωμένα, τέλεια αποτριχωμένα και βαθιά μαυρισμένα αντρικά κορμιά δίνουν τη θέση τους στο Reality, τη γυμνή, δασύτριχη, παχύσαρκη πραγματικότητα που είναι ο κανόνας για τους περισσότερους άντρες.

Θεωρώ ότι η έκθεση υπήρξε ιδιαίτερα επιτυχημένη όχι μόνο γιατί τα περισσότερα έργα ήταν πολύ πάνω του μετρίου, αλλά κυρίως γιατί έριξε φως στους βασικούς άξονες γύρω από τους οποίους περιστρέφεται ο προβληματισμός των σύγχρονων καλλιτεχνών. Θα έλεγα ότι οι τρεις βασικοί άξονες είναι η βία, η πολιτική και η εξουσία και ό,τι έχει να κάνει με το σώμα, το φύλο και τον ιδιωτικό χώρο. Στην αρχή ήθελα να παρουσιάσω αντιπροσωπευτικά έργα από τους τρεις αυτούς άξονες. Νομίζω όμως ότι το ενδιαφέρον στοιχείο είναι πως οι τρεις άξονες τελικά περιπλέκονται και συνδιαλέγονται μεταξύ τους στα περισσότερα έργα.

Να ξεκινήσουμε με ιδιαίτερα προσφιλές στους έλληνες καλλιτέχνες ζήτημα των ταμπού της ελληνικής κοινωνίας σε θέματα εθνικής ταυτότητας και θρησκείας. Πολλοί βέβαια θα σπέυσουν να τους κατηγορήσουν ότι εσκεμμένα επιδιώκουν την πρόκληση για λόγους διαφήμισης. Θεωρώ όμως ότι η ύπαρξη και μόνο αυτών των ταμπού (σε συνδυασμό με τα πρόσφατα περιστατικά λογοκρισίας στην εκπαίδευση, την τέχνη και αλλού) είναι λογικό να ερεθίζει τους καλλιτέχνες που προσπαθούν με αυτό τον τρόπο να δοκιμάσουν τα όρια της ελευθερίας της έκφρασης.

Σίγουρα από τα πιο πετυχημένα και αστεία στιγμιότυπα της έκθεσης προέρχονται από το βίντεο του Βίλχελμ όπου ένας μαύρος ντυμένος τσολιάς ξεκινάει την παρέλαση με το χαρακτηριστικό βηματισμό εν μέσω ενός βορειοευρωπαϊκού gay pride για να καταλήξει σε μια χορογραφία τύπου vogueing :-)

Γύρω από το ίδιο θέμα περιστρέφεται και το βίντεο της Στεφανή που παραλληλίζει την "εκπόρνευση" του Παρθενώνα ως συμβόλου από την κυρίαρχη "πατριωτική" ιδεολογία με την πραγματική εκπόρνευση που υφίσταται η γυναικεία αθωότητα από το ίδιο σύστημα ("ήμουνα μικρή, όμως ποτέ αθώα"ακούγεται να λέει η ίδια). Και πραγματικά έβγαλα το καπέλο στον Τσιβόπουλο: στο δικό του βίντεο τα μακρόσυρτα πλάνα με την αγωνία των εκφωνητών και των καμεραμέν της χουντικής τηλεόρασης λίγο πριν την έναρξη του δελτίου και τα επίκαιρα με τις γιορτές της χούντας στο Παναθηναϊκό Στάδιο δεν μπορούν παρά να φέρουν στο νου τη σημερινή πραγματικότητα της χειραγώγησης των πολιτών από τα μέσα. Μπορεί στη θέση του χαμηλού θρανίου με τα ταπεινά λαμπατέρ να έχουμε τιτάνιο και υπερσύγχρονα high tech γραφικά και αντί για πορτοκαλί στυλούς μπικ να έχουμε Mont Blanc, η αίσθηση της πλύσης εγκεφάλου όμως παραμένει εξίσου ανατριχιαστική.

Επίσης εύφημος μνεία στον Φαϊτάκη που παρουσιάζει τις κοινωνικές και πλανητικές συγκρούσεις και την θηριώδη έλλειψη ανεκτικότητας που βιώνουμε παγκοσμίως σε μια μνημειώδη τοιχογραφία νεοβυζαντινής τεχνοτροπίας με τίτλο "Ο Σωκράτης πίνει το κώνειο".

Aκόμα πιο ανατριχιαστικό το βίντεο του Σνάιντερ με τα λευκά κελιά του Γκουαντάναμο. Η μινιμαλιστική αισθητική τους και οι άψογες γεωμετρικές και χρωματικές αρμονίες σε κάνουν να πιστεύεις ότι δεν βλέπεις κολαστήριο αλλά ένα σούπερ-μοντέρνο σπα σχεδιασμένο από κάποιον διεθνούς φήμης αρχιτέκτονα!

Δεν θα μπορούσαν να λείψουν βέβαια και οι φεμινιστικές εξάρσεις όπως αυτό το γκράφιτι της Κόστε που μετατρέπει το Μοtherfucker σε Fatherfucker :-)

Από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές της έκθεσης, για μένα τουλάχιστον, το Βίντεο της Λουντ Domestic Violence όπου η αφηγήτρια απαριθμεί με εξονυχιστική λεπτομέρεια και χαρακτηριστική απάθεια τους δεκάδες τρόπους που κάποιος μπορεί να τραυματιστεί σοβαρά ή να βρεί φριχτό θάνατο μέσα στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού του. 'Η πως η φαντασίωση της ανασφάλειας και της φρίκης στοιχειώνει τη βολεμένη θαλπωρή του σύγχρονου δυτικού νοικοκυριού.

Οι δύο έσονται εις σάρκα μίαν σε αυτό το γλυπτό του Γκόμπερ.


Το υπέροχα γοτθικό installation του Μπαρεϊκις αδικείται φριχτά από οποιαδήποτε φωτογράφιση.



Οι AVAF παρουσιάζουν υποδειγματικά το Anxious Feeling ενός επίδοξου παρενδυσία (κοινώς τραβεστί) αιωρούμενου ανάμεσα στην επιθυμία για θηλυκότητα και την παραμόρφωση. Λεπτομέρεια που σκοτώνει τα κουρελιασμένα και πεταμένα στο έδαφος φορέματα. Αν τέχνη είναι η προσέγγιση της πραγματικότητας μέσα από φαινομενικά άσχετους συνειρμούς, τότε το αυτοσχέδιο συντριβανάκι με τις καρύδες παίρνει άριστα δέκα.

Οποιαδήποτε απόπειρα για εξέγερση και χειραφέτηση δεν μπορεί παρά να τραφεί από τους σωρούς των απορριμμάτων της καταναλωτικής κοινωνίας που είναι και το βάθρο της σε αυτή την απασιόδοξη εγκατάσταση της Κλαρκ.

Η αγωνία του φύλου και της ταυτότητας για ακόμα μια φορά. Ο Κοχ χρησιμοποίησε το σώμα του ως εκμαγείο. Η περιοχή των γεννητικών οργάνων μοιάζει σαν να έχει καταστραφεί από χειροβομβίδα ή να έχει διαβρωθεί από καποιο σαρκοβόρο μικρόβιο.

Απίστευτο installation από τους Temporary Services που παρουσιάζουν το σωφρονιστικό σύστημα της Αμερικής καλύτερα από οποιοδήποτε ντοκιμαντέρ, μέσα από τις αυτοσχέδιες εφευρέσεις-κατασκευές με τις οποίες οι κρατούμενοι προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τις αμέτρητες στερήσεις της φυλακής (και οι οποίες συνοδεύονται από λεπτομερείς οδηγίες κατασκευής). Εδώ μια σκακιέρα από χαρτοκιβώτιο και πιόνια από πεπιεσμένο χαρτί υγείας.

Για την αντιμετώπιση της σεξουαλικής στέρησης δυο σακούλες γεμάτες με νερό δεμένες μεταξύ τους με συγκεκριμένο τρόπο και τρεις κουβέρτες διπλωμένες κατάλληλα προσφέρουν την απαραίτητη εκτόνωση, αρκεί να μην σπάσουν οι σακούλες και το καφτό σεξ μετατραπεί σε δροσερό μπουγέλωμα! Τώρα αν όντως στις φυλακές υπάρχει τέτοια έλλειψη σε τουρλωτά οπίσθια θα σας γελάσω.

Στο οστεοφυλάκιο του Μακλέι αντί για οστά βρίσκεις κατάλευκα ακουστικά τηλεφώνων.

Η παραπάνω ανθολόγηση δεν είναι παρά ενδεικτική και έγινε με καθαρά προσωπικά κριτήρια. Αυτά που έχω παραλείψει είναι πολλά και εξαιρετικά. Για πρακτικούς λόγους ήταν πολύ δύσκολο να σας παρουσιάσω στιγμιότυπα από εκπληκτικά βίντεο όπως εκείνο της Μυλωνά με το πνιγμένο πρόβατο ή του Νικολάι με το εγκαταλελειμένο σπίτι του γλύπτη Ροδάκη στην Αίγινα. Αν θέλετε να τα απολαύσετε σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να επισκεφτείτε την έκθεση!

C'EST SO PARIS!

20 χώρες λαμβάνουν μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Ράγκμπι που φιλοξενεί φέτος η Γαλλία από τις 7 Σεπτεμβρίου έως τις 20 Οκτωβρίου του 2007. Δείτε πως η περιφερειακή αυτοδιοίκηση της γαλλικής πρωτεύουσας αποφάσισε να διαφημίσει τη διοργάνωση σε μια διαφημιστική καμπάνια με τίτλο C'est so Paris! και σύνθημα "Απολαύστε το ράγκμπι στην Πρωτεύουσα του 'Ερωτα".

Εδώ σας έχω και το σχετικό βιντεάκι για να το μελετήσετε : -)

Οι τύποι που χαμουρεύουνται στη φωτογραφία αντί να έχουν στο νου τους στο αυγουλωτό αντικείμενο δεν είναι ηθοποιοί αλλά πραγματικοί παίκτες της γκέι ομάδας Les Gaillards (σε ελεύθερη μετάφραση " οι Νταβραντισμένοι"). 'Οπως δήλωσε εκπρόσωπος της επιτροπής τουρισμού της γαλλικής πρωτεύουσας "θέλουμε αυτή η αφίσα να συζητηθεί, θέλουμε να επιβεβαιώσουμε την εικόνα της Γαλλίας ως ενός προορισμού φιλόξενου για όλους."

( Κάτι μου λέει ότι ο κ. Σπηλιωτόπουλος μάλλον δεν θα θελήσει να μιμηθεί τους ομολόγους του στη Γαλλία. Σου λέει μην μας πιάσουν στο στόμα τους οι κακές οι γλώσσες. )

Ψάχνοντας να κατεβάσω τη διαφήμιση του ράγκμπι έπεσα πάνω και σε μία άλλη πολύ έξυπνη αφίσα από την ίδια καμπάνια. "Στις Βερσαλλίες σας φερόμαστε σαν βασιλιάδες": οι αποκεφαλισμένοι διασκεδάζουν μέχρι τελικής πτώσεως στην αίθουσα χορού των ανακτόρων. Lol :-)

ΚΟΥ-ΠΕ-ΠΕ

Στις 7 Απριλίου του 2006 ο Έντουιν και ο Ρομπέρ έγιναν οι περήφανοι γονείς του Γιαν και της Γιούνα (από επιλογή ονομάτων δεν σκίζουν, αλλά τέλος πάντων). Στη φωτό οι δυο μπαμπάδες καμαρώνουν τα αγγελούδια τους που διασκεδάζουν στην μπανιέρα.

Το ζευγάρι χρησιμοποίησε το ωάριο μιας φίλης τους και τη μήτρα μιας παρένθετης μητέρας. Ο Ρομπέρ έχει ήδη ένα γιο ηλικίας 14 ετών. "Γνωρίζουμε ότι τα παιδιά μας θα αντιμετωπίσουν στη ζωή τους την ομοφοβία όπως άλλοι αντιμετωπίζουν τον ρατσισμό" λέει ο 'Εντουιν. "Είναι δική μας ευθύνη να βοηθήσουμε την κοινωνία να αλλάξει και ευθύνη της κοινωνίας να γίνει πιο δεκτική."


"Η απουσία μητέρας είναι ένα θέμα που μπορεί να τεθεί." λέει ο Ρομπέρ. "Αλλά πιστεύω πραγματικά ότι τα παιδιά έχουν ανάγκη να αγαπηθούν όποιο και αν είναι το φύλο αυτών που τα φροντίζουν και ότι είναι καλύτερο να μεγαλώνεις με δύο γονείς παρά με έναν. Πάντως τα παιδιά μας έχουν στον περίγυρό τους περισσότερες γυναίκες παρά άντρες!"

Εμένα πάντως μου φαίνονται ευτυχισμένα, τι λέτε;

Και μια σχετική φώτο που ψάρεψα από το Ίντερνετ. Τέσσερις γκέι μπαμπάδες με τα παιδιά τους σε ένα συνδυασμό ροζ-φούξια και μιλιτέρ αποχρώσεων. Δεν είναι γλύκα; :-)

(Οι υπόλοιπες φωτογραφίες είναι από το γαλλικό περιοδικό Tetu)

ΣΠΑΡΤΑΡΑΕΙ ΛΕΜΕ

Ο αγαπητός Cookie Basher ήταν αυτός που μου έδωσε την ιδέα να ασχοληθώ σήμερα με μία από τις πιο αγαπημένες στο γκέι κοινό ταινίες όλων των εποχών. Οι δύο πιο λαμπερές σταρ και uber - bitches της χρυσής εποχής του Χόλιγουντ Μπέτι Ντέιβις και Τζόαν Κρώφορντ (τρία όσκαρ συνολικά) χρειάστηκε να περιμένουν δύο δεκαετίες για να πρωταγωνιστήσουν μαζί σε μία ταινία, το περίφημο Τι απέγινε η Μπέιμπι Τζέην του 1962. Στην ταινία η Τζόαν Κρώφορντ υποδύεται την Μπλανς Χάτσον, μια αγαπημένη σταρ του παλιού σινεμά που έχει καθηλωθεί σε αναπηρικό καροτσάκι μετά από ένα περίεργο ατύχημα. Τη "στοργική" της φροντίδα έχει αναλάβει η παρηκμασμένη και αλκοολική αδελφή της Μπέιμπι Τζέην Χάτσον (Μπέτι Ντέιβις) που ξεκίνησε ως παιδί-θαύμα η ίδια πριν την επισκιάσει το λαμπερό άστρο της Μπλάνς. Φαντασιώνεται ότι μπορεί να την εκδικηθεί αναβιώνοντας την πεθαμένη καριέρα της, και εν τω μεταξύ κρατάει την Μπλανς ουσιαστικά φυλακισμένη στην έπαυλή τους στο Χόλιγουντ, ρημάζοντας τον τραπεζικό της λογαριασμό και υποβάλλοντάς την σε ανυπόφορα βασανιστήρια πριν η σχέση τους καταλήξει σε ένα τραγικό αλλά ανατρεπτικό τέλος. Πολλά έχουν γραφτεί για τη "σατανική" ερμηνεία της Μπέτι Ντέιβις (η οποία ήταν και υποψήφια για όσκαρ εκείνη τη χρονιά), εμένα όμως μου βγάζει λίγο καρικατούρα. Στον αντίποδα η Τζόαν Κρώφορντ πραγματικά συγκλονίζει με μία ερμηνεία - ρεσιτάλ μαζοχιστικής αξιοπρέπειας!

Στη σκηνή που θα παρακολουθήσετε η Μπέιμπι Τζέην σκασμένη που η ανάπηρη αδελφή της μοιάζει ανόρεχτη, προσπαθεί να την καλοπιάσει με ένα γκουρμέ γεύμα πολλών αστέρων. Σημειωτέον ότι αυτή τη στιγμή που μιλάμε ετοιμάζω το μεσημεριανό μου. ;-) Καμιά καλή σαλτσούλα για το έδεσμα ξέρει κανείς;

Η ΦΥΣΗ ΘΑ ΤΙΜΩΡΗΣΕΙ ΤΟΥΣ ΕΜΠΡΗΣΤΕΣ

Ή πως να περάσει η ώρα στο γραφείο άμα σκυλοβαριέσαι :-)

ΟΤΑΝ Ο ΤΑΜΤΑΚΟΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΟΝ ΤΣΑΚΙ ΤΣΑΝ

Μια κωμωδία και δύο καράτε παρακαλώ.

ΟΥΤΙΣ ΕΜΟΙ Γ' ΟΝΟΜΑ *

Με την καλοκαιριάτικη όμως ξηρασία

Έφυγα γιατί ήμουν Στήλη Φωτιάς, ήμουν Καταστροφή

Ακόρεστη, σαρκωμένη, και ροδοπόρφυρη.

...................................................................................

Πήρα το δρόμο που ήθελα -

Μα είναι μακρύς ο τρομερός δρόμος του Αίματος

Που άλλοτε φάνταζε μόνο ένα μέρος του από την κοκκινίλα του καλοκαιριού

Απλώνεται ατελείωτος και χωρίς στροφές

παρεκτός από φωτιά, εκμηδένιση, πυρκαγιά:

Θαρρούσα πως ο δρόμος του Αίματος ποτέ δεν θα κούραζε

Μα τώρα μόνο το κόκκινο τριφύλλι

στέκει πάνω από την ανάσα του λιονταριού και το στόμα του εραστή

Και πράσινο τρέχει της Λήθης το ποτάμι

ώ Λήθη μακρύ ποτάμι

Πάνω από τα Γόμορα και τη φωτιά...

(Ήντιθ Σίτγουελ Πράσινο Τρέχει το Ποτάμι της Λήθης

μετ. Κλείτος Κύρου)

Εννέα εκατομμύρια οκτακόσιοι είκοσι τέσσερις χιλιάδες διακόσιοι είκοσι τρεις εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι, σαράντα υπουργοί και υφυπουργοί, τριακόσιοι αντιπρόσωποι, διακόσια εκατομμύρια ευρώ που θα δαπανηθούν για αφίσες - φυλλάδια και τηλεοπτική διαφήμιση, ένας πρωθυπουργός, τρεις χιλιάδες πυρκαγιές, δύο εκατομμύρια εξακόσιες ογδόντα τρεις χιλιάδες στρέμματα καμμένη γη, τέσσερις χιλιάδες διακόσια σπίτια κατεστραμμένα, εξήντα τέσσερις άνθρωποι που τους κατάπιε η στάχτη, ουδεμία συντριβή, ούτε μία παραίτηση, απολύτως καμία συγγνώμη.

* («Κανένα με φωνάζουνε»: η απάντηση του Οδυσσέα στον Κύκλωπα Πολύφημο από τη θ’ ραψωδία της Οδύσσειας - και του Καραμανλή στο ερώτημα ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο)

H ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΑΥΤΟΚΤΟΝΕΙ

Με το άψογο timing που με χαρακτηρίζει αποφάσισα να ανεβάσω το παρακάτω κωμικό (;) ποστ χωρίς να γνωρίζω ότι την ίδια στιγμή δεκαέξι άνθρωποι παρέδιδαν το πνεύμα σε έναν καλοκαιρινό παράδεισο που έγινε κόλαση. Μετά τα δέντρα και τα ελάφια, οι άνθρωποι. Ό,τι και να θέλω να γράψω δεν έχει καμία σημασία. Τέτοιες στιγμές μας προδίδουν οι λέξεις.

Μ' ΕΧΕΙΣ, ΟΜΩΣ, ΘΡΕΨΕΙ ΚΑΛΑ

Mέχρι τώρα σας είχα συνηθίσει σε πιο multimedia καταστάσεις, αλλά τώρα που πέφτει το σούρουπο και είναι μια ώρα δύσκολη, ήρθε η ώρα να πούμε ένα ποιηματάκι :-) Πάμε λοιπόν.

Όταν ήρθες ήσουν σαν το κόκκινο κρασί με το μέλι

Κι η γεύση σου φλόγιζε με τη γλύκα της το στόμα μου.

Τώρα είσαι σαν το πρωινό ψωμί,

Τραγανό κι ευχάριστο.

Χόρτασα πια με τη γεύση σου, με δυσκολία σε δοκιμάζω

Μ’έχεις, όμως, θρέψει καλά.


Το ποίημα αυτό έγραψε η Αμερικανίδα ποιήτρια Άμυ Λόουελ για τα δέκα χρόνια γνωριμίας με την ερωμένη της Άντα Ράσελ. Η μετάφραση είναι του Τάσου Κόρφη. Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όσους το παλεύουν. Και στις γυναίκες αναγνώστριες αυτού του μπλογκ. Κυρίες μου, χαίρομαι πολύ να διαβάζω τα σχόλιά σας :-)

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΥΣΦΗΜΙΣΗ

Οι μοναχοί θα φάνε σήμερα ελάφι στα κάρβουνα.

Διάβαζα χθες στην "Καθημερινή" ότι οι πολιτικοί σπέυδουν να υποβάλλουν τα σέβη τους στον αρχιεπίσκοπο και να ζητιανέψουν τα ψηφουλάκια της εκκλησίας, οι πιστοί της οποίας αποτελούν λέει "την πιο συμπαγή ομάδα πολιτών με αναφορές και επιρροή σε όλη τη διαστρωμάτωση της κοινωνίας" (μην ξεράσω). Στην επόμενη σελίδα διαβάζω τον κατάλογο με τους καταπατητές των καμμένων της Πεντέλης - ανάμεσά τους η Μονή Πεντέλης (βεβαίως - βεβαίως) και 28 (ναι διάβασες καλά είκοσι οκτώ) οικοδομικοί συνεταιρισμοί με ονόματα όπως "Βασίλισσα Φρειδερίκη" (!!!!!), "Δικηγόροι Πειραιώς" (που μάλλον βαρέθηκαν τη θάλασσα και είπαν να πιάσουν βουνό), "Άγιος Σπυρίδων", "Άγιος Τιμόθεος" και ένα σωρό άλλοι "άγιοι" που επιδιώκουν τον αποχαρακτηρισμό της δασικής έκτασης. Γιατί στην τελική αυτοί οι ψηφοφόροι έχουν τους πολιτικούς που τους αξίζουν.


[ Αναρωτιέμαι πως ήταν οι τελευταίες στιγμές του καθώς βούταγε στο κενό για να μη γίνει το επόμενο θύμα της ζαρντινιέρας. 'Αραγε του ήρθε στα ρουθούνια η μυρωδιά της βροχής όταν πιτσιρικάς έπαιζε μπάλα στην πατρίδα και τον πιτσιλούσαν τα βρωμόνερα; Θυμήθηκε το χαμόγελο της μάνας του, τό 'νιωσε πάλι άραγε το γρατζούνισμα στην κοιλιά του από τότε που παράβγαινε στο σκαρφάλωμα μικρός και εκείνο το άλλο το γρατζούνισμα που χρόνια μετά σκάλιζε με την καρδιά του στους ίδιους κορμούς; Πως νά 'ταν η τελευταία λιακάδα, πρόλαβε από κει πάνω να χαιρετήσει για τελευταία φορά τη θάλασσα, το πρόλαβε το σάστισμα των ανθρώπων στα μπαλκόνια, το σάστισμα του ζευγαριού απ'το τραπέζι της γωνίας -οι τελευταίοι του πελάτες-, πριν κοκκινίσουν όλα, πριν γύρω από το θρυμματισμένο του κεφάλι πέσουν βροχή τα θρύψαλλα από τις λαϊκοπόπ επιτυχίες και τα χορευτικά σουξέ; ]

ΟΧΙ ΡΕ Π@#$%* ΜΟΥ !!!!!!

Ημέρα εθνικού πένθους η σημερινή. Μόλις ανακάλυψα ένα βιντεάκι όπου ο κορυφαίος πορνοστάρ όλων των εποχών Φρανσουά Σαγκάτ δηλώνει ερωτευμένος και μάλιστα με έναν στρέητ (όχι και τόσο στρέητ, το έχουν κάνει δυο φορές, αλλά Φρανσουά είναι αυτός πως να του αντισταθείς;). 'Οπως θα δείτε και στο βιντεάκι το παιδί είναι ακόμα πιο κούκλος και σέξυ στο χαλαρό από ό,τι στις ταινίες του. Enjoy it, εγώ πάω να πνίξω τον πόνο μου στα χάπια και το αλκοόλ.

MH ΜΕ ΖΑΛΙΖΕΙΣ ΜΕ ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ ΣΟΥ ΛΕΩ

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα που έγινε (που αλλού;) στην Αμερική:


το 83% των λεσβιών και

το 61% των γκέι αντρών .........έχουν κατοικίδιο

Συγκεριμένα

το 59% των λεσβιών και

το 38% των γκέι..........................έχουν σκύλο


το 51% των λεσβιών και

το 28% των γκέι............έχουν γάτα (νιάου)


το 65% των λεσβιών και

το 46% των τοιούτων.......συζούν με το έτερον ήμισυ


το 20% των λεσβιών και

το 5% των γκέι............έχουν ανήλικα παιδιά (μάλλον τα γκεόνια δεν τα πάνε και τόσο καλά με τις πάνες)


Tα τρία πιο συνηθισμένα επαγγέλματα των γκέι:


1) Ιατρικός κλάδος

2) Εκπαίδευση

3) Λογιστικά / Χρηματοοικονομικά


Τα τρία πιο συνηθισμένα επαγγέλματα των λεσβιών:


1) Ιατρικός κλάδος

2) Εκπαίδευση

3) Νομικά / Δημόσιο


Και τώρα το καλύτερο................Ταρατατάμ........................


Ο μέσος γκέης βγάζει $83.000 το χρόνο


(περίπου €63.846 σε κανονικά λεφτά)


Η μέση λέσμπω βγάζει $80.000 το χρόνο


(περίπου €61.538 σε κανονικά λεφτά)


Ο μέσος στρέητ βγάζει (κρατηθείτε) .....................$46.326 το χρόνο !!!!!!

(περίπου €35.635 σε φραγκοδίφραγκα)


Looooooooooooooooooooooooooooooooool:-)

OI XAΥΛΙΟΔΟΝΤΕΣ ΤΗΣ ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑΣ

Kαι τώρα τί λένε; Δύσκολο όταν έχεις μάθει να μιλάς μέσα από το στόμα των άλλων. Αλλά δύσκολα αφήνεις και αυτό το τσαντίρι που έχεις στήσει εδώ, το πρώην χακί-λάδοπράσινο με τα δήθεν κλαδάκια και τα φυλλαράκια και τις φτέρες της ψευτορομαντικής ευαισθησίας που τώρα τό βαψες γαλάζιο με μπουρμπουλήθρες. Αυτό που παρακαλάς να το ανακαλύψουν οι αστρονόμοι που οργώνουν καβάλα στα τηλεσκόπια τα έτη φωτός και τις μαύρες τρύπες του κυβερνοχώρου και να το βάλουν στο χάρτη. ‘Ενας ακόμα που παίρνει σειρά για το απέραντο μπλογκοταφείο όπου λάμπουν στον ήλιο τα κόκκαλα τόσων επίδοξων Νόμπελ. Οι χαυλιόδοντες της ματαιοδοξίας.

Και τί κάνω εδώ; Μέχρι τώρα μετέφραζα, κείμενα που ήθελα να υπάρχουν στα ελληνικά. Αυτά θα μείνουν εδώ. Και άμα βρώ κάποιο κειμενάκι που να με ενδιαφέρει θα το ξανακάνω. Οι μεταφράσεις είναι για μένα μια ευχάριστη πνευματική άσκηση, όπως είναι για άλλους τα σταυρόλεξα ή το σκάκι. Μπορώ με τις ώρες να βάζω τις λέξεις στη ζυγαριά ακριβείας, να τις πιάνω προσεκτικά από τις άκρες με το τσιμπίδι και να τις τοποθετώ αργά και προσεκτικά στην κατάλληλη θέση. Να βάζω τους άλλους να μιλάνε με τις δικές μου λέξεις. Τώρα που το σκέφτομαι μοιάζει λιγότερο με σταυρόλεξο και περισσότερο με ντόμινο ή παζλ, παιχνίδια που σιχαίνομαι ακόμα περισσότερο και από τα σταυρόλεξα. Απλά ψάχνω να βρω τις παρομοιώσεις που είναι απαραίτητες για να αποκτήσει το ιστολόγιο την καλή έξωθεν λογοτεχνική μαρτυρία (sorry για την καθαρεύουσα αλλά σιχαίνομαι τη λέξη blog. Μου θυμίζει μπλονκ ή ζονκ ή κάτι τέτοιο. Δεν έχω πρόβλημα με το weblog). Παρομοιώσεις, μεταφορές και καλολογικά στοιχεία που μας λέγανε και στο γυμνάσιο οι εκθεσατζούδες. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι οι μεταφράσεις μπορεί να μου θυμίζουν παιχνίδια που σιχαίνομαι, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μου προκαλούν την ίδια απέχθεια.

Μέχρι τώρα λοιπόν ήμουνα εδώ μέσα σαν αυτούς που επεξεργάζονται πολύτιμους λίθους σκυμένοι με ένα μικροσκόπιο στο μάτι και με το κοπίδι τους κόβουν, σμιλεύουν, λειαίνουν εκατομμύρια μικροσκοπικές επιφάνειες πάνω στις πέτρες για να βρίσκει το φως και να αντανακλάται από όσο το δυνατόν περισσότερες διαφορετικές πλευρές. Από δω και στο εξής θέλω να γίνω ένας μουντζούρης με μια αξίνα στα σκοτεινά έγκατα που ξεκοιλιάζει από το χώμα την ακατέργαστη πρώτη ύλη.

Όχι πως θα προβάλει κανένα περίεργο πλάσμα άμα σπάσει το κουκούλι του υψιπετούς μπλογκο-μεταφραστή. Η πιο κοινή και συνηθισμένη κατσαριδο-πεταλούδα. Τα πόδια και οι κεραίες της κατσαρίδας και τα φτερά της πεταλούδας. Κι εγώ όπως όλοι, κάπου-κάπου πετάω ψηλά με πολύχρωμα φτερά. Και άλλες φορές είμαι γυρισμένος ανάσκελα στο πάτωμα της κουζίνας και χαρχαλεύω την ατμόσφαιρα με τα γλοιώδη και σιχαμένα ποδαράκια μου. Το ίδιο φρικαλέος και θαυμάσιος όσο εσύ, κι εσύ και η άλλη. Καινούρια γραμματοσειρά, same old me. Ένας άντρας εκεί, γύρω στα τριάντα που μένει στο κέντρο πάνω από έναν μικρό πεζόδρομο που τον αγαπάει. Ο άντρας αγαπάει τον πεζόδρομο ή ο πεζόδρομος τον άντρα; Δύσκολο να αποφανθεί η επιστήμη, το αίσθημα ήταν αμοιβαίο και κεραυνοβόλο. Που ζει μόνος και αγκαλιάζει τη μοναξιά του, αυτή τη γριά και πνιγηρή ερωμένη που τον πασπατεύει. Την μονόχνωτη. Που αποστρέφεται τη συνάφεια του κόσμου την πολλή. Ευτυχώς για την ψωροπερηφάνια του, η ζωή του δεν είναι για αυτολύπηση αλλά απόφθεγμα καβαφικής σοφίας. Αναστεναγμός ανακούφισης.

Same old me, καινούριες φιλοδοξίες. Που ξέρεις, μπορεί να μάθω και να κατεβάζω φωτογραφίες ή να βάζω μέσα στο κείμενο παραπομπές και links. Ή είναι όλο αυτό μια καλοκαιρινή παραφορά, ένας καθαρός παραλογισμός, προϊόν της αυγουστιάτικης ραστώνης. Όνειρο θερινής νυχτός. Γράφει και διαβάζει αυτό που έγραψε. Σιχαίνεται τους στόμφους του στην αρχή, το στυλάκι του το δήθεν. Μετά αυτό με τα διαμάντια και τα ορυχεία, στο μυαλό του έμοιαζε πολύ καλύτερο αλλά στην οθόνη δεν τον πείθει και τόσο. Και μετά η κατσαριδο-πεταλούδα και η πνιγηρή γριά. Χαμόγελο ικανοποίησης. Κατέβα κάτω, είναι δικός μου αυτός ο χαυλιόδοντας.

ΠΕΡΗΦΑΝΟΙ, ΒΟΛΕΜΕΝΟΙ, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΡΧΕΣ

Πριν από λίγα χρόνια, η Παρέλαση της γκέι Περηφάνιας πέρασε έξω από το σπίτι των Simpsons στο Σπρίνγκφιλντ. «Είμαστε εδώ, είμαστε λούγκρες, χωνέψτε το!» φώναζαν οι διαδηλωτές. «Τό 'χουμε χωνέψει», απάντάει η μικρή Λίζα Σίμσον. «Κάθε χρόνο τα ίδια κάνετε». Ως συνήθως η διάσημη σειρά κινουμένων σχεδίων ήταν μπροστά από την εποχή της, αλλά μόνο για λίγα χρόνια. Πρόσφατα μεγάλη εφημερίδα της Νέας Υόρκης δημοσίευσε ένα άρθρο για όλους εκείνους τους γκέι που θεωρούν ότι το Pride δεν έχει νόημα πια, αφού οι μεγάλες μάχες έχουν ήδη κερδηθεί. 'Ενας από αυτούς σχολιάζει: «Ζω στη Νέα Υόρκη και κάθε μέρα είναι σαν γκέι παρέλαση. Δεν χρειάζομαι μια συγκεκριμένη μέρα του χρόνου για να ξεμυτίσω από το καβούκι μου.»

Ίσως δεν αποτελεί έκπληξη ότι οι ομοφυλόφιλοι βρίσκουν φιλόξενη μια σύγχρονη μητρόπολη όπως είναι η Νέα Υόρκη. Δύο διαφορετικές στατιστικές έρευνες όμως αποδεικνύουν ότι και η υπόλοιπη Αμερική γίνεται όλο και περισσότερο ανεκτική απέναντί τους. Καταρχάς οι δημοσκοπήσεις, σύμφωνα με τις οποίες η ομοφοβία υποχωρεί πιο γρήγορα και από την τα μαλλιά του Χόμερ Σίμσον. Το 1982, μόνο το 34% των αμερικανών θεωρούσε την ομοφυλοφιλία αποδεκτό τρόπο ζωής. Σήμερα το ίδιο ποσοστό έχει φτάσει στο 57%. Καθώς οι νεαρότερες ηλικίες τείνουν να είναι πολύ πιο χαλαρές απέναντι στην ομοφυλοφιλία σε σχέση με τους μεγαλύτερούς τους αυτή η τάση αναμένεται να συνεχιστεί (στην ίδια έρευνα τα τρία τέταρτα της ηλικιακής ομάδας 18-34 θεωρεί κοινωνικά αποδεκτή την ομοφυλοφιλία, σε αντίθεση με το 50% των άνω των 55 που συνεχίζει να την απορρίπτει). Φέτος για πρώτη φορά από τότε που η εταιρεία Γκάλοπ άρχισε να τηρεί σχετικά στοιχεία, η πλειοψηφία των αμερικανών δήλωσε ότι δεν θεωρεί την ομοφυλοφιλία ανήθικη. Επιπλέον, ένα συντριπτικό 89% υποστηρίζει ότι οι ομοφυλόφιλοι δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζουν διακρίσεις στο χώρο εργασίας. Αν αυτό δεν σας κάνει εντύπωση, θυμηθείτε ότι μέχρι το 1975 στο αμερικάνικο Δημόσιο απαγορευόταν η πρόσληψη ομοφυλοφίλων.

Αλλά και τα δημογραφικά στοιχεία αποκαλύπτουν του λόγου το αληθές. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, ο αριθμός των ζευγαριών του ίδιου φύλου που συμβιώνουν ανοιχτά αυξάνεται πέντε φορές πιο γρήγορα από τον υπόλοιπο πληθυσμό. Κατά την τελευταία απογραφή, μετρήθηκαν σε όλη τη χώρα 600.000 ζευγάρια του ίδιου φύλου κάτω από την ίδια στέγη. Πέντε χρόνια μετά, υπολογίζεται ότι ο αριθμός τους έχει αυξηθεί κατά 30% στις 777.000. Το μεγαλύτερο μέρος της αύξησης οφείλεται στο γεγονός ότι καθώς η κοινωνία γίνεται περισσότερο ανεκτική, περισσότερα ζευγάρια τολμούν να δηλώσουν την ύπαρξή τους στις απογραφές.

Η μεγαλύτερη αύξηση εντοπίζεται στις μεσοδυτικές πολιτείες όπως το Γουϊσκόνσιν όπου φτάνει το 81%, η Μινεσότα, η Νεμπράσκα και το Κάνσας. Δημογραφικά η γκέι Αμερική αρχίζει να πλησιάζει όλο και περισσότερο την υπόλοιπη Αμερική. Το στερεότυπο του λευκού γκέι άντρα που ζει σε κάποια μεγαλούπολη αρχίζει να υποχωρεί. Τα ζευγάρια του ίδιου φύλου κατοικούν σε μεγάλα αστικά κέντρα σε μεγαλύτερο ποσοστό από ότι τα αντρόγυνα, αλλά το χάσμα είναι μικρότερο από ότι φαντάζεται κανείς και βαίνει μειούμενο. Το 1990 το 92% των γκέι ζευγαριών ζούσε σε μεγάλα αστικά κέντρα έναντι 77% για το σύνολο του πληθυσμού. Το 2000 τα αντίστοιχα ποσοστά έχουν συγκλίνει σε 84% και 80% αντίστοιχα.

Σχεδόν κανονικοί

Το Σαν Φρανσίσκο είναι φοβερό αν είσαι νέος, αδέσμευτος και θες να περάσεις καλά. Αν θες όμως να κατασταλάξεις με το σύντροφό σου η επαρχία και τα προάστια φαίνονται πιο ελκυστικά. Οι ομοφυλόφιλοι γονείς – το ένα τέταρτο των γκέι ζευγαριών στην Αμερική έχει παιδιά- μετακινούνται προς τα εκεί για τους ίδιους λόγους που μετακινούνται και οι υπόλοιπες οικογένειες: καλύτερα σχολεία, πράσινο, ησυχία, ασφάλεια. Ο Μαρκ Στράσερ ζει με το σύντροφό του και τα δυο τους παιδιά στο Κολόμπους του Οχάϊο. Λέει ότι δεν αντιμετωπίζει καμία εχθρότητα όταν τρώει έξω με τον σύντροφό του ή όταν μαζεύουν τα παιδιά από το σχολείο. Πρέπει να ανατρέξει στο μακρινό παρελθόν για να θυμηθεί την τελευταία φορά που κάποιος τον πρόσβαλλε ή τον έβρισε: «κατά τα τέλη της δεκαετίας του 80 αν θυμάμαι καλά». Ο εργοδότης του, ένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο, προσφέρει την ίδια ασφαλιστική κάλυψη με τα παντρεμένα αντρόγυνα για τον ίδιο και τον σύντροφό του (για πρώτη φορά φέτος το ίδιο ισχύει για όλες τις εταιρείες στη λίστα των 500 μεγαλύτερων του περιοδικού Fortune).

Βεβαίως όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι ο Μαρκ δεν έχει έγνοιες. Το Οχάϊο είναι μία από τις 26 πολιτείες που έχουν απαγορεύσει τον γάμο ατόμων του ίδιου φύλου με συνταγματική τροποποίηση. Ο Μαρκ αναρωτιέται αν το δημόσιο σχολείο θα αναγνωρίσει ότι τα παιδιά του έχουν δύο πατεράδες ή αν το νοσοκομείο θα επιτρέπει και στους δύο να τα επισκέπτονται σε περίπτωση που αρρωστήσουν. Πρόκειται για ένα πολύ σοβαρό ζήτημα. Ο γάμος ζευγαριών του ίδιου φύλου επιτρέπεται μόνο στη Μασσαχουσέτη, αν και έξι άλλες πολιτείες τους έχουν παραχωρήσει κάποια δικαιώματα μέσω του ειδικού καθεστώτος της «πολιτικής ένωσης», ενώ στις 19 Ιουνίου το νομοθετικό σώμα της Νέας Υόρκης ενέκρινε τη νέα νομοθεσία που παραχωρεί και εκεί το δικαίωμα του γάμου. Οι περισσότεροι αμερικανοί δεν αισθάνονται άνετα με την ιδέα του γάμου, αν και τα ποσοστά υποστήριξης έχουν αυξηθεί σύμφωνα με της δημοσκοπήσεις από 27% το 1996 σε 46% σήμερα.

Κατά ένα μεγάλο μέρος, η εκστρατεία για τη νομιμοποίηση του γκέι γάμου έχει να κάνει με τη μάστιγα του AIDS. Η επιδημία έριξε βαριά τη σκιά της στο κλίμα σεξουαλικής ελευθεριότητας και και υπογράμισε τα οφέλη των σταθερών, μακροχρόνιων σχέσεων. Αν και οι τελευταίοι νόμοι που ποινικοποιούσαν τη σοδομία καταργήθηκαν (με δικαστική απόφαση) μόλις το 2003, η σεξουαλική απελευθέρωση πλέον θεωρείται δεδομένη. Ο συγγραφέας Πωλ Βαρνέλ γράφει σχετικά: «Από ριζοσπάστικοί και επαναστάτες έχουμε καταντήσει συντηρητικοί μικροαστοί. Υπάρχει τίποτα πιο μικροαστικό από το να θες να παντρευτείς και να υπηρετήσεις στο στρατό;»

Η μερίδα εκείνη των ακτιβιστών που θεωρεί ότι δεν είσαι γνήσιος γκέι αν δεν πηγαίνεις ενάντια στο κοινωνικό ρεύμα βρίσκουν απωθητική την ιδέα μιας τέτοιας αφομοίωσης. Το ίδιο και η θρησκευτική άκρα δεξιά. Πρόσφατα, ένας μαύρος ιεροκήρυκας δημοσίευσε το νέο του βιβλίο με τίτλο «Ο βιασμός του αντιρατσιστικού κινήματος: Πως οι σοδομιστές χρησιμοποιούν την αντιρατσιστική επιχειρηματολογία για να προωθήσουν τις ανώμαλες ορέξεις τους». Αλλά τα γεγονότα μοιάζουν να τον έχουν ξεπεράσει.

ΕΛΛΑΔΑ, ΑΥΣΤΡΙΑ ΚΑΙ ΙΡΛΑΝΔΙΑ ΟΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ

Οι οργανώσεις τις αποκαλούν «τα μαύρα πρόβατα» της Ευρώπης. Έχουν μείνει πίσω ακόμα και σε σχέση με νέα μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπως η Τσεχία και η Ουγγαρία. Έχουν υιοθετήσει το ευρώ, συμμετέχουν στις συζητήσεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, στέλνουν επιτρόπους στο Στρασβούργο και οι οικονομίες τους έχουν επωφεληθεί εντυπωσιακά από την ένταξη στους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Παρόλα αυτά σε ό,τι έχει να κάνει με τα δικαιώματα των ζευγαριών ίδιου φύλου τίποτα δεν έχει αλλάξει, καθώς το οικογενειακό τους δίκαιο παραμένει απαράλλακτο εδώ και δεκαετίες. Η Ιρλανδία, που έγινε μέλος της Ε.Ε. το 1973, η Ελλάδα (το 1981) και η Αυστρία (μέλος από το 1995) αγνοούν επιδεικτικά όλα τα ευρωπαϊκά ψηφίσματα που κάνουν έκκληση για την αναγνώριση των ζευγαριών του ίδιου φύλου.

Πως μπορεί μια χώρα να συμμετέχει ενεργά στη διαμόρφωση των ευρωπαϊκών θεσμών εδώ και δεκαετίες και να κωφεύει απέναντι στις κοινωνικές αλλαγές που αποτελούν πραγματικότητα σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη, από την Ισπανία μέχρι τη Φινλανδία; Ο Γιούρις Λάβρικοφς που ως εκπρόσωπος της οργάνωσης Ilga Europe έχει αναλάβει την όχι πάντα εύκολη αποστολή της πολιτικής πίεσης προς τις Βρυξέλλες για λογαριασμό των σεξουαλικών μειονοτήτων μας εξηγεί: «Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να επέμβει άμεσα σε θέματα που παραμένουν στη δικαιοδοσία των κρατών-μελών. Οι οδηγίες και τα ψηφίσματα ενθαρρύνουν αλλά δεν επιβάλλουν την αναγνώριση των ζευγαριών ίδιου φύλου». Με άλλα λόγια αυτές οι τρεις χώρες στο περιθώριο της Ένωσης μπορεί να δέχονται πιέσεις από το εξωτερικό, αυτό όμως δεν τις υποχρεώνει να ξεκινήσουν τον σχετικό διάλογο στο εσωτερικό της χώρας...

Όπως προσθέτει ο Κρίστιαν Χεγκλ, πρόεδρος της αυστριακής γκέι οργάνωσης Χόζι Βιν, «ο σχετικός διάλογος ποτέ δεν ξεκίνησε σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Σε όλες τις περιπτώσεις, υπήρξαν γεγονότα στο εσωτερικό της κάθε χώρας που βοήθησαν να αλλάξουν οι νοοτροπίες. Δυστυχώς σε αυτές τις τρεις χώρες το νερό δεν φαίνεται να έχει μπει στο αυλάκι.» Η Καθολική Εκκλησία παραμένει ισχυρή στην Ιρλανδία και την Αυστρία, ενώ οι υψηλοί ρυθμοί οικονομικής ανάπτυξης δεν φαίνεται να έχουν κλονίσει ακόμα το πατριαρχικό μοντέλο της ελληνικής οικογένειας. Η θρησκευτική ομοιογένεια που επικρατεί στην Ελλάδα -όπου το 97% του πληθυσμού πρεσβεύει το ορθόδοξο δόγμα - και η μακρόχρονη πολιτική κυριαρχία συντηρητικών κυβερνήσεων -πάνω από 20 χρόνια στην περίπτωση της Αυστρίας- είναι άλλοι επιβαρυντικοί παράγοντες. Οι στενές σχέσεις των συντηρητικών πολιτικών δυνάμεων με τις εκκλησιαστικές αρχές αποτελούν κοινό μυστικό σε αυτές τις τρεις χώρες, ενώ ο διαχωρισμός της εκκλησίας από το κράτος παραμένει αφηρημένη έννοια.

Η ίδια σύμπλευση αντιδραστικών δυνάμεων παρατηρείται και σε ορισμένα νέα μέλη της Ένωσης όπως η Πολωνία, η Σλοβακία και η Λεττονία, όπου ένα κλίμα επιθετικής ομοφοβίας έχει κυριαρχήσει στο δημόσιο διάλογο. «Βλέπουμε ότι η συμμαχία του πολιτικού συντηρητισμού με τον θρησκευτικό σκοταδισμό δεν αποτελεί προνόμιο της Ανατολικής Ευρώπης. Είναι όμως σκάνδαλο να επικρατούν παρόμοιες συνθήκες σε χώρες σχετικά εύπορες όπου οι δημοκρατικοί θεσμοί έχουν παγιωθεί εδώ και δεκαετίες», υπογραμμίζει ο Γιούρις. Η συμμετοχή στην ευρωπαϊκή οικογένεια επιβάλλει και την υποχρέωση της καταπολέμησης κάθε μορφής διακρίσεων. Γι’αυτό τον λόγο άλλωστε δημιουργήθηκε στο Στρασβούργο το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων. «Θα πρέπει ιδιώτες να αναλάβουν την πρωτοβουλία και να σύρουν την Ελλάδα, την Αυστρία και την Ιρλανδία τόσο στα εθνικά δικαστήρια όσο και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Είναι ένα εργαλείο στη διάθεση των ομοφυλόφιλων και πρέπει να το εκμεταλλευτούμε». Ήδη η Αυστρία, χώρα που γέννησε το ακροδεξιό κόμμα του Χάιντερ, έχει σε βάρος της σωρεία καταδικαστικών αποφάσεων. Αποφάσεις που μπορεί να περνούν απαρατήρητες, δημιουργούν όμως δεδικασμένο. Και στην Ιρλανδία το υπουργείο Δικαιοσύνης αποφάσισε να εξετάσει νομικά το ενδεχόμενο αναγνώρισης των ζευγαριών του ίδιου φύλου όταν δύο γυναίκες προσέφυγαν στο Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας ζητώντας να αναγνωριστεί ο γάμος τον οποίο είχαν τελέσει στον Καναδά.

Η περίπτωση της Ιταλίας

Ο οδυνηρός τοκετός του ιταλικού Συμφώνου Συμβίωσης φαίνεται ότι παρατείνεται, παρά το γεγονός ότι τον Φεβρουάριο το υπουργικό συμβούλιο του Ρομάνο Πρόντι ενέκρινε νομοσχέδιο που αναγνωρίζει την συμβίωση ομοφυλόφιλων και ετεροφυλόφιλων ζευγαριών εκτός γάμου. Το Dico, όπως αποκαλείται το σχετικό νομοσχέδιο (από τις πρώτες συλλαβές των λέξεων diritti που σημαίνει δικαιώματα και conviventi που σημαίνει συμβίοι), ωχριά σε σχέση με τις αντίστοιχες νομοθεσίες γειτονικών ευρωπαϊκών κρατών. Η νομική αναγνώριση που παρέχει στα ζευγάρια έχει περισσότερο συμβολικό χαρακτήρα, κάτι που ικανοποιεί την πάντα ευαίσθητη στα κελεύσματα του Βατικανού φιλο-καθολική πτέρυγα της κεντροαριστερής παράταξης που βρίσκεται σήμερα στην εξουσία. Αφού μπήκε στις καλένδες λόγω της κυβερνητικής κρίσης στα τέλη Φεβρουαρίου, το Dico θα τεθεί στο Κοινοβούλιο προς συζήτηση χωρίς την υποχρέωση της κομματικής πειθαρχίας. Πράγμα που σημαίνει ότι οι βουλευτές θα κληθούν να ψηφίσουν κατά συνείδηση. Και χωρίς την σαφή στήριξη της κυβέρνησης, κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι θα γίνει τελικά νόμος του ιταλικού κράτους.

ΕΝΑΣ ΙΡΑΝΙΚΟΣ ΕΦΙΑΛΤΗΣ

Η Μυριάμ, 25 χρονών, λεσβία από το Ιράν, εγκατέλειψε τη χώρα της πριν δύο χρόνια. Αν έμενε, την περίμενε ο θάνατος. Σήμερα ελπίζει να γίνει δεκτή η αίτησή της για άσυλο στη Γαλλία, ώστε να μπορέσει να ξαναρχίσει τη ζωή της. Τρομοκρατημένη για τη ζωή της και τη ζωή των δικών της ανθρώπων, η επιθυμία της είναι αυτή η μαρτυρία να παραμείνει ανώνυμη.

Ερ. Υπό ποιες συνθήκες ανακαλύψατε την ομοφυλοφιλία σας;

Ήμουνα μόλις 18 ετών. Προέρχομαι από μία μικρομεσαία οικογένεια και μελετούσα για το απολυτήριο του λυκείου. Δεν μου άρεσαν ιδιαίτερα τα αγόρια και ήμουνα πολύ μελετηρή. Περνούσα τον περισσότερο καιρό με την Αζά, την καλύτερή μου φίλη. Ήμασταν πάντα κολλημένες μαζί. Ανταλάσσαμε επιστολές γεμάτες πάθος, περπατούσαμε πιασμένες χέρι-χέρι και όλο αυτό με προβλημάτιζε. Μια μέρα ήμασταν σπίτι της και χωρίς να ξέρουμε τι κάνουμε, γδυθήκαμε και ξαπλώσαμε στο κρεβάτι της. Οι γονείς της μας έπιασαν στα πράσσα, και αυτό ήταν το πρώτο μου τράυμα. ΄Ενιωσα τέτοια ντροπή, μας πρόσβαλλαν τόσο πολύ! Μας κυνηγούσαν γυμνές μέσα στο διαμέρισμα. Στο Ιράν κανείς δεν μιλάει για το σεξ, είναι ένα θέμα ταμπού. Οι γονείς της τηλεφώνησαν στη μητέρα μου. Μαζί αποφάσισαν να ενημερώσουν το σχολείο. Δεν ήξεραν τί να κάνουν, τα γεγονότα τους είχαν ξεπεράσει. Νόμιζαν ότι το σχολείο μπορεί να μας ξαναφέρει στον ίσιο δρόμο. Ότι δεν έιμαστε παρά δύο παιδιά που έκαναν μία ανοησία.

Ερ. Ποια ήταν η αντίδραση των υπευθύνων του σχολείου σας;

Ήταν απαίσια. Οι γονείς μας νόμιζαν ότι έπρατταν το σωστό, αλλά το σχολείο αποφάσισε να μας αποβάλλει. Ένα μήνα πριν τις εξετάσεις για το απολυτήριο! Σαν να μην έφτανε αυτό, ο διευθυντής του σχολείου έδωσε τα στοιχεία μας στο Υπουργείο Παιδείας. Έτσι ήταν αδύνατο να γραφτούμε σε άλλο σχολείο. Για ένα κορίτσι στο Ιράν, η αποβολή από το σχολείο είναι ένα από τα χειρότερα πράγματα. Χάσαμε το έδαφος κάτω από τα πόδια μας και η μητέρα μου αισθάνθηκε προδομένη. Τρομοκρατήθηκε στην ιδέα ότι ο πατέρας μου θα μάθαινε τους λόγους της αποβολής. Πλήρωσε για να με πάρουν σε μια σχολή πληροφορικής και βρήκα δουλειά σαν γραμματέας σε ένα εργοστάσιο αυτοκινήτων.

Ερ. Τι απέγινε η Αζά;

Οι γονείς της της απαγόρευσαν να με ξαναδεί, αλλά συνεχίσαμε να συναντιόμαστε στα κρυφά. Η παρανομία δυνάμωσε τον έρωτά μας. Περίμενα λίγους μήνες για να κερδίσω την εμπιστοσύνη των προϊσταμένων μου στην εταιρεία και τελικά κατάφερα να τους πείσω να την προσλάβουν στο εργοστάσιο. Από τύχη, την έβαλαν να δουλέψει στο ίδιο γραφείο με μένα. Όταν το έμαθα, ήμουν η πιο ευτυχισμένη γυναίκα στον κόσμο! Τρώγαμε μαζί το μεσημέρι και βρισκόμασταν κρυφά στις τουαλέτες. Εκεί βγάζαμε τη μαντίλα και φιλιόμασταν με πάθος. Προσέχαμε πολύ να μην καταλάβει κανένας τίποτα. Αλλά μετά από μερικούς μήνες, ένας από τους προϊσταμένους το πρόσεξε. Νόμιζε ότι πηγαίναμε μαζί για να καπνίσουμε μαριχουάνα! Έβαλαν το ισλαμικό συμβούλιο του εργοστασίου να μας κατασκοπεύει αδιάκοπα, όλος ο κόσμος μας συζητούσε και η κατάσταση γρήγορα έγινε ανυπόφορη. Ευτυχώς γι’αυτήν, η Αζά αποφάσισε να παραιτηθεί εγκαίρως.

Ερ. Εσείς όμως παραμείνατε στη θέση σας;

Ναι, ήμουν πεπεισμένη ότι κανείς δεν μπορούσε να αποδείξει τίποτα. Πού να ήξερα! Ξεκίνησαν έναν ψυχολογικό πόλεμο μέχρι να σπάσω. Οι συνάδελφοι μου έλεγαν «αυτό που έκανες με την Αζά στις τουαλέτες δεν ήταν μουσουλμανικό!». Όλος ο κόσμος ήθελε να ομολογήσω. Κατέληξα να πω στον ψυχολόγο ότι οι άντρες μου προκαλούν απέχθεια. Εκείνη τη στιγμή άρχισε η κόλαση για μένα. Με συνέλαβαν επίσημα για ιατρικούς λόγους και με έκλεισαν για μήνες σε μια ψυχιατρική κλινική. Με ανάγκασαν να παίρνω φάρμακα. Με ανέκριναν χωρίς σταματημό. Ήθελαν να μάθουν για ποιο λόγο δεν μου αρέσουν οι άντρες. Παραληρούσα, δεν ήμουν πια ο εαυτός μου. Όταν βγήκα ήμουνα άλλος άνθρωπος. Την πρώτη μέρα που επέστρεψα στο εργοστάσιο, οι προϊστάμενοι με κάλεσαν να μου μιλήσουν. Με ρώτησαν αν έχω επιστρέψει στον ίσιο δρόμο. Η απάντησή μου ήταν «Δεν γνωρίζω για ποιο δρόμο μιλάτε. Μου αρέσουν οι γυναίκες». Όλα αυτά βέβαια ήταν ένα θέατρο. Έξω με περίμενε ήδη ένα αυτοκίνητο. Αφού μου ανακοίνωσαν την απόλυσή μου, τρεις άντρες με έβαλαν μέσα στο αυτοκίνητο, μου έδεσαν τα μάτια και φύγαμε. Όταν μετά από ώρες ταξίδι μου ξανάνοιξαν τα μάτια ήμουνα σε ένα φριχτό δωμάτιο χωρίς παράθυρα με ένα βρώμικο στρώμα στο πάτωμα. Με βασάνιζαν για τρεις μέρες, ήταν ένας εφιάλτης, δεν ήξερα τί κακό είχα κάνει. Με ρωτούσαν συνέχεια αν γνώριζα και άλλους ομοφυλόφιλους, που εγώ εκείνη την εποχή δεν ήξερα καν τί σημαίνει ομοφυλοφιλία! Αγαπούσα την Αζά, αυτό ήταν όλο! Δεν μπορούσα να καταλάβω τί μου έλεγαν, ήθελαν να τους δώσω πληροφορίες για τα άλλα μέλη του κυκλώματος. Ερχόντουσαν απροειδοποίητα, με χτυπούσαν και έκαιγαν τα πόδια μου με τσιγάρα. Και όταν έφευγαν με άφηναν στο απόλυτο σκοτάδι.

Ερ. Η ισλαμική αστυνομία θεώρησε ότι ανήκετε σε κάποιο παράνομο δίκτυο ομοφυλόφιλων. Τους δώσατε πληροφορίες για την Αζά;

Όχι, ευτυχώς δεν με ρώτησαν τίποτα για την Αζά. Αλλά μετά από τέσσερις μέρες ήμουν τόσο εξαντλημένη που δέχτηκα όλα όσα μου ζητούσαν. Τους είπα ότι θα παντρευτώ και θα τους δίνω πληροφορίες για άλλους ομοφυλόφιλους. Με έθεσαν υπό την επίβλεψη δύο γυναικών ψυχιάτρων από την κλινική. Γύρισα στη μητέρα μου και έπεισα τους γιατρούς ότι θα παντρευτώ και ότι θα γίνω πληροφοριοδότης. Μετά από κάποιο καιρό και αφού δεν τους είχα δώσει καμία πληροφορία, η υπεύθυνη με κάλεσε για να μου πει ότι έπρεπε να υποβάλλει την έκθεσή της. Μου είπε ότι δεν είχα άλλη επιλογή. «Είμαι υποχρεωμένη να πω στις αρχές αν πρέπει να λιθοβοληθείς ή να αλλάξεις φύλο». Μου εξήγησε ότι για να θεραπευτώ μπορώ να κάνω εγχείρηση και να γίνω άντρας, αλλά αν συνέχιζα όπως ήμουν θα με καταδίκαζαν σε θάνατο. Της ζήτησα μια εβδομάδα για να το σκεφτώ, ήταν ο απόλυτος παραλογισμός. Κατάλαβα ότι ήμουν με την πλάτη στον τοίχο και ότι ο μόνος τρόπος για να επιβιώσω ήταν να φύγω από τη χώρα.

Ερ. Πως μπορέσατε να φύγετε από το Ιράν αφού είχατε τεθεί υπό παρακολούθηση;

Δεν μπορούσα να πάρω το αεροπλάνο.Ο μόνος τρόπος για να φύγω ήταν μέσω Τουρκίας. Οι Ιρανοί δεν χρειάζονται βίζα για την Τουρκία και μπορεί κανείς να πάει με το λεωφορείο. Η μητέρα μου μάζεψε τα χρήματα για το ταξίδι και είπαμε στον πατέρα μου ότι φεύγω για να δουλέψω στην Ευρώπη και ότι από κει θα τους στέλνω χρήματα. Το ταξίδι κράτησε εβδομάδες ολόκληρες. Στην Κωνσταντινούπολη με ανέλαβε ένα δίκτυο διακίνησης παράνομων μεταναστών. Δεν ήξερα που με πήγαιναν και δεν με ένοιαζε. Με έβαλαν σε ένα φορτηγό, φοβήθηκα μήπως με εξαπατήσουν αφού δεν υπήρχε καμία εγγύηση. Μια μέρα η πόρτα του φορτηγού άνοιξε και μου έδωσαν ένα χαρτί που έγραφε στα γαλλικά «Είμαι η Μυριάμ και είμαι Ιρανή».

Ερ. Που βρισκόσασταν;

Στην Αλενσόν, στη Νορμανδία. Ήταν Οκτώβριος του 2004. Κρύωνα, ήμουν βρώμικη και πεινασμένη. ‘Εδειξα το χαρτί μου σε έναν αστυνομικό που ήταν καλός μαζί μου. Με πήγε σε ένα καταφύγιο για άστεγους. Εκεί η Οργάνωση Καθολικής Βοήθειας μου αγόρασε ένα εισιτήριο για το Παρίσι. Μου είπαν που να υποβάλλω τα χαρτιά μου για την αίτηση παροχής ασύλου. Στο Παρίσι κοιμόμουν σε τηλεφωνικούς θαλάμους και σε νοσοκομεία και έτρωγα στα συσσίτια για τους άστεγους. Πέρασε αρκετός καιρός πριν μου βρουν ένα μέρος για να μείνω και μου έδωσαν την κίτρινη κάρτα που μου επιτρέπει να λαμβάνω 300 ευρώ το μήνα [επίδομα που δικαιούνται για ένα έτος όσοι ζητούν άσυλο]. Μόλις τότε μπόρεσα να τηλεφωνήσω στη μητέρα μου και να της πως ότι είμαι ζωντανή.

Ερ. ‘Εχετε καθόλου νέα από την Αζά;

Ναι. Μπόρεσε να μου περάσει ένα μήνυμα για να μου πει ότι χαίρεται που κατάφερα να φύγω. ‘Εχει αποπειραθεί να αυτοκτονήσει, την έχουν παντρέψει με έναν πολύ μεγαλύτερό της άντρα και έπαθε καρδιακή προσβολή. Αλλά είναι ακόμα ζωντανή.

Ερ. Πότε υποβάλλατε αίτηση για άσυλο;

Κατέθεσα τα χαρτιά μου τον Ιανουάριο του 2005. Τους διηγήθηκα όλη την ιστορία, αλλά η αίτησή μου απορρίφθηκε τον Δεκέμβριο του 2005. Ανάμεσα στα υπόλοιπα έγγραφα τους είχα καταθέσει και το πιστοποιητικό που αποδεικνύει τον εγκλεισμό μου σε ψυχιατρείο, υπογεγραμμένο από την υπέυθυνη της κλινικής. Η υπηρεσία δέχθηκε την ομοφυλοφιλία μου αλλά θεώρησε ότι «οι δηλώσεις σχετικά με την συμπεριφορά των ιρανικών αρχών και τις απειλές εναντίον των υπόλοιπων μελών της οικογένειας υπήρξαν συγκεχυμένες» καθώς και ότι «δεν έχει στοιχειοθετηθεί επαρκώς η βαρύτητα των καταγγελιών ούτε ο κίνδυνος που διατρέχει η αιτούσα σε περίπτωση που απελαθεί». ΄Εχω ασκήσει έφεση και περιμένω μια απάντηση. Αλλά ο χρόνος περνάει. Και δεν αισθάνομαι άνετα στο καταφύγιο. Είναι γεμάτο με άντρες και δεν έχω πει σε κανέναν ότι είμαι λεσβία. Φοβάμαι μήπως η αίτησή μου απορριφθεί εκ νέου. Δεν θέλω να γυρίσω στο Ιράν. Θα ήθελα να αποκτήσω χαρτιά για να μπορέσω να δουλέψω, να σπουδάσω και να ξαναρχίσω τη ζωή μου. Περιμένοντας κάνω μαθήματα γαλλικών. Και ελπίζω πάντα μια μέρα να μπορέσω να ξαναδώ την Αζά.

ΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ: ΕΠΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΥΤΥΧΙΑΣ;

Τρίτη 9 Νοεμβρίου 1999 8 το βράδυ στο Παρίσι, στην αίθουσα του Συνταγματικού Συμβουλίου. Μέσα στην τεταμένη ατμόσφαιρα, ένας από τους δικαστές διαβάζει την απόφαση σχετικά με τη συνταγματικότητα του νόμου για το Σύμφωνο Συμβίωσης (στα γαλλικά PaCS – Κοινωνικό Σύμφωνο Αλληλεγγύης). Εκτός από τους δημοσιογράφους μόνο λίγοι προνομιούχοι -ανάμεσά τους εκπρόσωποι των οργανώσεων που στηρίζουν τη νέα νομοθεσία- είναι παρόντες στην αίθουσα. ΄Εξω περιμένουν λιγοστοί πολέμιοι. Το Συμβούλιο βάζει μια για πάντα τέλος στις ελπίδες τους για μια ανατροπή της τελευταίας στιγμής μετά από 13 μήνες άγριων διαξιφισμών, και αποδέχεται ότι ο νόμος συμφωνεί με το πνεύμα του γαλλικού συντάγματος. Ξέσπασμα ενθουσιασμού μέσα στη σεπτή αίθουσα. Στις 18 του μήνα, μόλις τρεις ημέρες μετά τη δημοσίευση του νόμου, ο Ντομινίκ Αντάμσκι και ο Φρανσίς Ντεκένς γίνονται το πρώτο ζευγάρι που θα υπογράψει Σύμφωνο Συμβίωσης (στις 24 Φεβρουαρίου του 2006 παντρεύτηκαν στο Βέλγιο).
Επτά χρόνια μετά καμιά από τις θεομηνίες που προέβλεπαν οι αντίπαλοι της νέας νομοθεσίας δεν έχει πλήξει τη Γαλλία! Οι αρχικοί ενδοιασμοί κάποιων βουλευτών της (τότε) αριστερής πλειοψηφίας έδωσαν φτερά στους συντηρητικούς βουλευτές οι οποίοι και επιστράτευσαν την πλέον καλπάζουσα φαντασία τους κατά τη διάρκεια της συζήτησης στην Εθνική Αντιπροσωπεία. Μεγάλο σουξέ στο ρεπερτόριό τους είχε ο παραλληλισμός της ομοφυλοφιλίας με τη ζωοφιλία. «Το Σύμφωνο Συμβίωσης μοιάζει με καυτή πατάτα που οι δήμαρχοι θα πετάξουν στους δικαστές και αυτοί στις κτηνιατρικές υπηρεσίες!» ξεσπάει ένας συντηρητικός βουλευτής. ΄Ενας άλλος αποκαλεί το νομοσχέδιο «Σύμφωνο Επίκτητης Ανοσολογικής Συμβίωσης», ενώ ένας τρίτος δεν διστάζει να συσχετίσει την ομοφυλοφιλία με την παιδεραστία και αναρωτιέται: «Πώς θα μπορούμε από δω και πέρα να ορίζουμε το έγκλημα της παιδοφιλίας;». Κάποιος συνάδελφός τους δηλώνει στη Φιγκαρό: «Την ώρα που δημιουργούμε αναμορφωτήρια για τους νέους, είναι παράδοξο να θέτουμε σε κίνδυνο τον θεσμό της οικογένειας με το Σύμφωνο Συμβίωσης». Η πιο διάσημη πολέμιος του Συμφώνου, υπερσυντηρητική βουλευτής Κριστίν Μπουτέν, θεωρεί ότι το ίδιο το μέλλον της κοινωνίας τίθεται σε κίνδυνο: «Όσοι πολιτισμοί αποδέχθηκαν την ομοφυλοφιλία ως κανονικό τρόπο ζωής κατέληξαν στην παρακμη». ΄Αλλοι προέβλεπαν αύξηση της εγκληματικότητας: «Το Σύμφωνο Συμβίωσης πρόκειται να αποσταθεροποιήσει την κοινωνία. Εφόσον οι νέοι μας δεν θα έχουν πια αξίες, θα σημειώνονται όλο και περισσότεροι φόνοι, ληστείες και βιασμοί».
΄Εκτοτε κάποιοι πολιτικοί της δεξιάς έχουν εκφράσει τη μεταμέλειά τους για τα επιχειρήματα που μεταχειρίστηκαν τότε, όπως ο Νικολά Σαρκοζί που παραδέχθηκε ότι ενδέχεται να «πλήγωσαν» την ομοφυλοφιλική κοινοτήτα. Κανείς όμως δεν φανταζόταν ότι το Σύμφωνο Συμβίωσης θα γνώριζε τέτοια επιτυχία. Επιτυχία που δεν περιορίζεται στα ομοφυλόφιλα ζευγάρια, αλλά και στους ετεροφυλόφιλους που έχουν εκτιμήσει την απλότητα της διαδικασίας, τόσο κατά τη σύναψη του Συμφώνου όσο και σε περίπτωση διάλυσης. Παρόλο που το Σύμφωνο Συμβίωσης δεν προσφέρει τα ίδια δικαιώματα με τον γάμο, περισσότερα από 263 χιλιάδες ζευγάρια το επέλεξαν τα επτά τελευταία χρόνια και από αυτά μόνο 34 χιλιάδες έχουν χωρίσει σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του Υπουργείου Δικαιοσύνης. Μόνο το 2005, 65 χιλιάδες ζευγάρια υπέγραψαν Σύμφωνο Συμβίωσης, αύξηση κατά 51% σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά.

Οι ανισότητες παραμένουν

Η άνιση μεταχείριση που προβλέπει για τα ζευγάρια το Σύμφωνο Συμβίωσης σε σχέση με τον γάμο γίνεται ολοένα και λιγότερο αποδεκτή και η πίεση προς την Αριστερά για επέκταση του δικαιώματος του γάμου στα ζευγάρια του ίδιου φύλου έχει σαν αποτέλεσμα η σημερινή κεντροδεξιά πλειοψηφία να ψηφίζει βελτιώσεις ενός νόμου τον οποίο είχε πολεμήσει όταν βρισκόταν στα έδρανα της αντιπολίτευσης. Τον Ιούνιο του 2006 στα πλαίσια της μεταρρύθμισης του κληρονομικού δικαίου ψηφίστηκαν σημαντικές τροποποιήσεις όπως η πρόβλεψη για καταμερισμό των αγαθών που αποκτήθηκαν κατά τη διάρκεια της συμβίωσης, ενώ η ελάχιστη περίοδος που απαιτείται για υποβολή κοινής φορολογικής δήλωσης μειώθηκε στον ένα χρόνο από τρία που ήταν μέχρι τότε. Πάντως σημαντικές βελτιώσεις, όπως το δικαίωμα στη σύνταξη του αποθανόντος συντρόφου και η βελτίωση των διαδικασιών όταν ένας εκ των δύο είναι ξένος χωρίς δικαίωμα παραμονής, παραμένουν στα χαρτιά. Αν και πολλά ζευγάρια δεν έχουν επιλέξει το σύμφωνο συμβίωσης -είτε γιατί αρνούνται την επισημοποίηση της σχέσης τους, είτε γιατί προτιμούν τον γάμο- η ανάγκη για αμοιβαία προστασία έχει πείσει πολλούς άλλους: «Υπογράψαμε από έρωτα, αλλά και για λόγους προστασίας» μας εξηγεί ο Ζαν-Λυκ. «Ο σύντροφός μου είναι ιδιοκτήτης ενός σπιτιού. Αν πάθει κάτι μπορώ να μείνω εκεί τουλάχιστον δύο χρόνια.» Υπάρχει επίσης το ζήτημα της υπηκοότητας. Ο Μαρκ και ο Ρούμπεν ήταν το πρώτο ζευγάρι διαφορετικής εθνικότητας που σύναψε Σύμφωνο Συμβίωσης στις 3 Δεκεμβρίου 1999. Ο Μαρκ εξηγεί: «Ήταν ο μόνος τρόπος για να λύσουμε το θέμα της άδειας παραμονής του Ρούμπεν. Δεν ήταν όμως εύκολο και, παρότι ζούσαμε ήδη πέντε χρόνια μαζί, χρειάστηκαν μήνες πριν μπορέσει τελικά να λάβει άδεια παραμονής για οικογενειακούς λόγους». Και τα προβλήματα δεν τελειώνουν εδώ. «Ανησυχούμε για το ζήτημα της κληρονομιάς σε περίπτωση που ένας από μας πάθει κάτι».

Αναμνήσεις

Επιπλέον πολλά ζευγάρια εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους για το πόσο στεγνή και γραφειοκρατική είναι η όλη διαδικασία. Το γραφείο του ληξιαρχείου σίγουρα δεν είναι ο πιο ονειρεμένος χώρος για να ενώσουν δύο άνθρωποι τις ζωές τους! Αλλά ακόμα και στις πιο κωμικές περιστάσεις, δεν είναι λίγοι αυτοί που αναζητούν να αντλήσουν κάποιο συναίσθημα από μια διαδικασία που κρατάει το πολύ μερικά λεπτά. «Το κάναμε πριν δύο χρόνια, είχαμε πάει οι δυο μας και δεν είχαμε προβλέψει καμία τελετή» διηγείται ο Τομάς. «Είπαμε ότι το κάνουμε για να πληρώνουμε λιγότερους φόρους και να αγοράσουμε μαζί σπίτι. Αλλά ο συναισθηματισμός της ληξιάρχου μας κατέλαβε εξαπίνης! Μόλις υπογράψαμε τα χαρτιά μας είπε ‘ορίστε, τελείωσε!’ με ένα χαμόγελο στα χείλη και δάκρυα στα μάτια. Ξαφνικά ευχηθήκαμε να είχαμε κάποιον να μας πετάξει ρύζι στα σκαλιά του δικαστηρίου!» Κάτι που εξηγεί για ποιο λόγο πολλοί δήμαρχοι, κυρίως της Αριστεράς, επιθυμούν την καθιέρωση κάποιας τελετής.
Πολλοί θυμούνται με συγκίνηση τη μέρα που τους έγινε η πρόταση. Ο Λωράν διηγείται: «Ήμασταν στο σπίτι των γονιών μου για τα 30ά μου γενέθλια. Την ώρα του γλυκού, ο Γκαμπριέλ σηκώθηκε και ζήτησε από τη μητέρα μου το χέρι μου. Η μαμά μου άρχισε να κλαίει, ο πατέρας μου και οι παππούδες μου είχαν μείνει με ανοιχτό το στόμα! Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν όταν άρχισα και εγώ να κλαίω. Αργότερα όταν μείναμε οι δυο μας, γονάτισε και μου πρόσφερε το δαχτυλίδι μαζί με ένα μπουκέτο λουλούδια. Τί υπέροχη ανάμνηση!» Όταν ο Ερίκ και ο σύντροφός του πήγαν στο δικαστήριο, ένα συνεργείο από εργάτες έκανε επισκευές. «Ο θυρωρός δεν γνώριζε για ποιο λόγο ήμασταν εκεί και μας κοίταγε περίεργα. Εμείς ντυμένοι πολύ επίσημα ανάμεσα στους εργάτες που περιφερόντουσαν μέσα στους φρεσκοβαμμένους διαδρόμους.» Μετά το τέλος της διαδικασίας, το ζευγάρι έψαχνε κάποιον για να τους τραβήξει μια φωτογραφία μπροστά από το δικαστήριο. «Βλέπουμε κάποιον που κατευθύνεται προς την είσοδο. Του ζητάω να μας τραβήξει μια φωτογραφία. Έδειχνε πολύ συνεσταλμένος. Αργότερα μάθαμε ότι ήταν ο πρόεδρος του δικαστηρίου!».
Για τον Ερίκ και τον ινδικής καταγωγής Σάντος, που σήμερα έχουν χωρίσει, το Σύμφωνο Συμβίωσης ήταν ο μόνος τρόπος για να παραμείνουν μαζί. Υπέγραψαν μετά από πέντε χρόνια συμβίωσης και στην Ινδία, μια χώρα όπου η ομοφυλοφιλία τιμωρείται με δέκα χρόνια φυλάκιση. Ο Ερίκ θυμάται: «Μόλις φτάσαμε με τα χαρτιά μας στο προξενείο, μας υποδέχθηκαν με φανερή ενόχληση. Κανείς δεν είχε μάθει να χειρίζεται το σχετικό λογισμικό! Αναγκαστήκαμε να ξαναπάμε μετά από τρεις εβδομάδες και ευτυχώς που ο Σάντος ήταν προγραμματιστής και μπόρεσε να μπει στον υπολογιστή για να περάσει μόνος του τα δεδομένα, κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του πρόξενου. Μία ώρα μετά, τα πιστοποιητικά μας είχαν εκδοθεί και ο ίδιος ο πρέσβυς μας πρόσφερε ένα κοκτέιλ για να μας ευχηθεί.» Για τη Σαγκάν, οι αναμνήσεις δεν είναι τόσο ευχάριστες. «Πήραμε την απόφαση βεβιασμένα για επαγγελματικούς λόγους και έπρεπε να μαζέψουμε γρήγορα τα απαραίτητα έγγραφα και να ειδοποιήσουμε τους δικούς μας. Τηλεφώνησα στη μητέρα μου. ‘Κάντε ό,τι θέλετε’ μου είπε και δεν ήρθε στο δικαστήριο. Η πεθερά μου μας απάντησε ‘Α ναί; να μου βγάλετε ένα αντίγραφο του πιστοποιητικού γιατί δικαιούμαι μια μέρα άδεια’! Όταν έφτασε η μεγάλη μέρα ήταν η χαριστική βολή. Η ληξίαρχος έκανε λάθος στο επώνυμό μου και αρνήθηκε να εκδώσει καινούριο πιστοποιητικό. Η συνέχεια ήταν ακόμα πιο καταστροφική. Οι φωτογραφίες με τις βέρες καταστράφηκαν στην εμφάνιση και το εστιατόριο ήταν απαίσιο!» Δύο χρόνια μετά το ζευγάρι χώρισε. «Μας δέχτηκε ένας εξαιρετικά εξυπηρετικός ληξίαρχος που ανέλαβε την υπόθεσή μας και μας κατατόπισε θαυμάσια σχετικά με τις διαδικασίες που έπρεπε να ακολουθήσουμε. Αυτή τη φορά όλα πήγαν ρολόι, καμία σχέση με δύο χρόνια πριν!» Τέλος υπάρχουν αυτοί που γελάνε ακόμα με την κωμική πλευρά του θέματος. Ο Λωράν υπέγραψε πριν τρία χρόνια στο γαλλικό προξενείο του Λονδίνου. Ο πρόξενος ανάγκασε το ζευγάρι να βγάλει φωτογραφίες μπροστά στο πορτρέτο του Προέδρου της Δημοκρατίας. Το αποτέλεσμα; «΄Οταν οι φωτογραφίες εμφανίστηκαν τί να δούμε; Τρεις φωτογραφίες του Σιράκ! Εμείς δεν φαινόμαστε πουθενά!»
Επτά χρόνια μετά την υιοθέτησή του, το Σύμφωνο Συμβίωσης είναι πλέον μια κοινωνική πραγματικότητα και κανείς δεν σκέφτεται σοβαρά την κατάργησή του. Αλλά η κοινωνική πίεση για την επέκταση του γάμου στα ζευγάρια του ίδιου φύλου, σίγουρα θα έχει επιπτώσεις σε ένα θεσμό το μέλλον του οποίου πρέπει να εξεταστεί σοβαρά. Ένα μέλλον που αφορά πλέον περισσότερα από 400 χιλιάδες άτομα στη Γαλλία.

ΛΟΥΚΙΝΟ ΒΙΣΚΟΝΤΙ (1906-1976) ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟΣ

«Ήρθα στον κόσμο την ημέρα των νεκρών και αυτή η ημερομηνία με συνοδεύει σε όλη μου τη ζωή σαν κακός οιωνός» έγραφε ο Λουκίνο Βισκόντι, κόμης του Μοντρόνε, τελευταίος επίγονος μιας γενιάς αριστοκρατών που κινούσε τα νήματα στη Λομβαρδία για 200 χρόνια. Γεννημένος στις 2 Νοεμβρίου 1906, ο Λουκίνο Βισκόντι μεγάλωσε με τους τρεις αδελφούς και τις τρεις αδελφές του και πέρασε τα νεανικά του χρόνια νωχελικός δανδής ανάμεσα στο θεωρείο του στη Σκάλα, ένα κάστρο κοντά στην Πλακεντία, διακοπές στο Λιντό της Βενετίας και αδιάφορες περιπλανήσεις στο οικογενειακό παλάτσο στο Μιλάνο, το βαρυφορτωμένο με αμέτρητους καλλιτεχνικούς θησαυρούς. Ο πατέρας του Τζουζέπε τον βοήθησε να ανακαλύψει το έργο του Προυστ. Η μητέρα του Κάρλα που γνώριζε τον Βέρντι και ήταν φίλη του Πουτσίνι και του Τοσκανίνι, τον έκανε να αγαπήσει τη μουσική. «Σαν σκηνικό στη ζωή μου υπήρχε πάντα όλη αυτή η κουλτούρα που δεν με άφηνε ποτέ σε ησυχία» έλεγε ο ίδιος. Αλλά μέσα σε αυτή τη χλιδή, ο νεαρός Λουκίνο παρακολουθεί ανημπορος το δράμα που τσακίζει τις ζωές των γονιών του. Η μητέρα του ταπεινωμένη από τους ομοφυλοφιλικούς δεσμούς του συζύγου της, τον αφήνει. Ο Βισκόντι αποκυρήσσει τον πατέρα του και αφιερώνεται ολόψυχα στη μητέρα του για την οποία αργότερα θα πει ότι «έμοιαζε με όραμα μαγικό που το περιτριγύριζαν μέτρα ολόκληρα από τούλι σαν σύννεφα»

Δεν προκαλεί έκπληξη λοιπόν ότι μέχρι τα 35 του χρόνια αυτός ο άνθρωπος που ανακάλυψε τη δική του ομοφυλοφιλία με ένα μίγμα φρίκης και ευτυχίας, περιφέρει άσκοπα την ανία του κομψού και διαβασμένου αριστοκράτη. Η αγάπη του για τους άντρες μετατρέπεται σε απαγορευμένο θέμα ακόμα και για τους πιο κοντινούς του ανθρώπους. Μετά τη στρατιωτική του θητεία όπου τρομοκρατεί το τάγμα του, ξεκινάει ένα ιπποφορβείο με άλογα κούρσας. Ακολουθούν τα τρελά χρόνια του Μεσοπολέμου όπου συχνάζει στα πιο φημισμένα σαλόνια του Παρισιού και συνεχίζει ατάραχος τις κομψές περιπλανήσεις του στο ναζιστικοποιημένο Βερολίνο και τη φασίζουσα Ιταλία. Μοιάζει να διατρέχει την εποχή του χωρίς να κατατρέχεται ο ίδιος από αυτήν. Θα είναι ο πρώτος του εραστής, ο γερμανός φωτογράφος και εχθρός του φασισμού Χορστ Π. Χορστ που θα σκαλίσει για πρώτη φορά τη θράκα της πολιτικής του συνείδησης. Χάρη στην Κοκό Σανέλ γνωρίζει τον Ζαν Ρενουάρ και το 1936 σχεδιάζει τα κοστούμια για την ταινία του Εκδρομή στην Εξοχή. Αυτή η εμπειρία θα καθορίσει το πεπρωμένο του. Τότε ανακαλύπτει τον κινηματογράφο, το Λαϊκό Μέτωπο και τον κομμουνισμό. Κάτι που, μετά την επιστροφή του στην Ιταλία κατά τις παραμονές του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, θα του στοιχίσει ένα διάστημα στη φυλακή και μπλεξίματα με τη Γκεστάπο.

Σχεδόν κατά τύχη γυρίζει το 1943 την πρώτη του ταινία Ossessione (Διαβολικοί Εραστές), κινηματογραφική μεταφορά του ωμού μυθιστορήματος του αμερικάνου Τζέημς Κέιν Ο Ταχυδρόμος Χτυπάει Πάντα Δυο Φορές. Ταινία που σκόπευε να γυρίσει ο Ρενουάρ αν ο πόλεμος δεν τον εμπόδιζε. Ο Βισκόντι αναλαμβάνει αυτό το ατίθασο σχέδιο και δημιουργεί ένα έργο σκοτεινού ερωτισμού δυνατό και ακανθώδες. Η ταινία εγκαινιάζει τον ιταλικό νεορεαλισμό στο σινεμα. Εν μέσω του παρακμιακού και παρακμάζοντος φασισμού μετατρέπεται σε αρχάγγελο του λαϊκισμού -κάτι που θα του επιτρέψει να γλιτώσει παρά τρίχα το εκτελεστικό απόσπασμα-, ένα άροτρο που σκαλίζει συνειδήσεις με ταινίες όπως το θαυμάσιο ντοκιμαντέρ Η Γη που Τρέμει και η Bellissima με την Άννα Μανιάνι.

Στροφή στο έργο του θα είναι το Senso το 1954. Εμπνευσμένη από τη νουβέλα του Καμίλο Μπόιτο, αυτή η ερωτική τραγωδία στην Ιταλία της περιόδου του Ρισορτζιμέντο διασταυρώνει την επίσημη Ιστορία με το ανεκδοτολογικό στοιχείο. Ο νεορεαλισμός σε αυτή την ταινία αντικαθίσταται από αυτό που ο Βισκόντι αποκαλεί «ρομαντικό ρεαλισμό», ένας ορισμός παράδοξος και προβληματικός που θα χαρακτηρίσει στη συνέχεια την πλειοψηφία των έργων του. «Τα ανθρώπινα πάθη είναι η κινητήριος δύναμη της Ιστορίας» είναι η εξήγηση που δίνει ο ίδιος. Με αυτή την υπερπαραγωγή (1392 ηθοποιοί, 2100 ιππείς, 8000 κομπάρσοι!) αποκαλύπτεται η προτίμησή του στο επικό στοιχείο και ο έρωτάς του για τη λεπτομέρεια, στοιχεία που θα τρομοκρατούν τους παραγωγούς του για πολύ καιρό!

Μετά την κινηματογραφική αναγνώριση στρέφεται στο θέατρο και αναλαμβάνει τη σκηνοθεσία παραστάσεων όπερας χάρη στη Μαρία Κάλλας που θα ανοίξει ξανά τις πόρτες της Σκάλας σε αυτόν που η κοινωνική του τάξη αποκαλεί ο Κόκκινος Κόμης. Ο ίδιος επαναλαμβάνει τη βεβαιότητά του ότι μόνο ο μαρξισμός-λενινισμός μπορεί να σώσει την ανθρωπότητα, αλλά συχνά κρύβει τη Ρολς Ρόις που τον μεταφέρει στα γυρίσματα πίσω από τα τεράστια πανό των σκηνικών. Ελάχιστα εγκλιματισμένος στην οικογένεια του ιταλικού σινεμά, φτάνει σε σημείο να δηλώσει ότι «όλοι οι σκηνοθέτες που το όνομά τους τελειώνει σε –ίνι είναι ατάλαντοι». Όταν το πληροφορείται, ο Φελίνι απαντάει: «Ποιος το είπε αυτό; Ο Βισκοντίνι;» Τα λεπτοκαμωμένα χείλη του μπορούν να προφέρουν, ανάλογα με τη μέρα, σοφά αποφθέγματα ή αυταρχικές διαταγές: «Μια σταρ είναι σαν καθαρόαιμο άλογο. Πρέπει να την καλοπιάνεις, να την χαϊδέυεις ή να την μαστιγώνεις». Παρ’όλα αυτά οι μεγάλες σταρ συνωστίζονται για να δουλέψουν μαζί του. Στα πρόσωπα της Αλίντα Βάλι (Senso), της Σιλβάνα Μαγκάνο (Θάνατος στη Βενετία), της Κλαούντια Καρντινάλε (Γατόπαρδος) και της Ρόμι Σνάιντερ (στον Λουδοβίκο, το Λυκόφως των Θεών της προσφέρει το ρόλο της Ελισσάβετ της Αυστρίας τον οποίο έχει ήδη ερμηνεύσει στη Σίσυ) αναζητά παντοτινά την Κάρλα, το πρόσωπο της μητέρας του για την οποία λέει ότι δεν υπάρχει στιγμή στη ζωή του που να μην φωτίζεται από την ανάμνησή της.

Aλέν Ντελόν, Ζαν Σορέλ, Χέλμουτ Μπέργκερ

Στους άντρες, έχει το χάρισμα να ανακαλύπτει ηθοποιούς με ένα ιδιαίτερο φυζίκ που συνδυάζει το έυθραυστο του πρωτάρη με τη ζωώδη ομορφιά -όπως ο Αλέν Ντελον (Ο Ρόκο και τα αδέλφια του), ο Ζαν Σορέλ (Σάντρα) ο Χέλμουτ Μπέργκερ (στους Καταραμένους και τον Λουδοβίκο) και ο Μπγιορν Άντερσεν (ο Τάτζιο στον Θάνατο στη Βενετία)- και να τους μετατρέπει σε πλάσματα μυθικά και μυθοποιημένα. Η ομοφυλοφιλία θα σημαδέψει αρκετά έργα του, σύμβολο γοητείας αλλά και απαγόρευσης. Πόσες από τις πιο σημαδιακές ταινίες του δεν μπορούν να ιδωθούν μέσα από αυτό το πρίσμα: στον Θάνατο στη Βενετία η παρακμή του γήρατος έρχεται αντιμέτωπη με τον πειρασμό της νεότητας, ενώ οι Καταραμένοι συμβολίζουν την κατάρρευση των ναζιστικών ηθών. Και τέλος στον Λουδοβίκο οι ερωτικές προτιμήσεις ενός χαμένου βασιλιά συνοδεύουν την κάθοδό του προς την τρέλα. Αλλά για τους δικούς του έρωτες και τα πάθη του γνωρίζουμε ελάχιστα. Πραγματικός άρχοντας της Αναγέννησης, δέχεται για πολύ καιρό τους καλεσμένους του στην έπαυλή του στη Βία Σαλάρια της Ρώμης ξαπλωμένος στο κρεβάτι, φορώντας μανσέτες από δαντέλα και περιστοιχισμένος από βάζα της δυναστείας των Μινγκ και μια στρατιά αυλικών που επαγρυπνεί για την ικανοποίηση και των πιο απίθανων επιθυμιών του. Κανείς όμως δεν μιλάει για τους πανέμορφους νεανίες που τον περιτριγυρίζουν. Δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα των ταμπλόιντ. Και οι φελινικοί παπαράτσι που περιδιαβαίνουν την Αππία Οδό προτιμούν τα κοκέτικα φρου-φρου και τους ποδόγυρους μιας στάρλετ από τους απαγορευμένους έρωτες ενός σεβάσμιου σκηνοθέτη. Ποιος να μιλήσει λοιπόν για τον Χέλμουτ Μπέργκερ, ξανθό άγγελο και τελευταίο εραστή του δασκάλου; Σε αυτόν θα αναφερθέι με σκληρότητα ο ίδιος ο Βισκόντι προς το τέλος της ζωής του: «Ήταν ασήμαντος. Να όμως που απέκτησε προσωπικότητα», πριν προσθέσει: «Δεν είμαι πονηρός και συχνά με εκμεταλλεύονται». Επίσημα δεν θα μάθουμε τίποτα περισσότερο.

Νοσταλγία για μια ελίτ που χάθηκε

Για τους κοντινούς του ανθρώπους, το μοναδικό πάθος του Βισκόντι ήταν η μουσική που σημαδεύει όλες του τις ταινίες. Ο Βέρντι ξεσηκώνει τα πάθη των ηρώων του Senso, ο Βάγκνερ χύνει τα δηλητηριώδη φίλτρα του στο αίμα των Καταραμένων και στο ταλαιπωρημένο κορμί του Λουδοβίκου, ο Μάλερ ντύνει με τις σιωπές του την αγωνία του Θανάτου στη Βενετία. Καθώς γερνάει (ένα εγκεφαλικό τον αφήνει ημιπαράλυτο το 1970) η νοσταλγία για την καλλιεργημένη ελίτ που χάθηκε φαίνεται να υπερισχύει της συμπάθειας που τρέφει προς τους προλετάριους. Σκηνοθέτης των μεγάλων νεκρικών ρέκβιεμ, ο Βισκόντι μοιάζει με αφοσιωμένο πυροτεχνουργό που αναλύει και καταγράφει τα χημικά συστατικά ενός σύμπαντος πριν το αποκυρήξει και το παραδώσει στις φλόγες.

Ο θάνατος θα τον βρει στις 17 Μαρτίου 1976 στο σπίτι του στη Ρώμη καθώς βάζει τις τελευταίες πινελιές στο μοντάζ του Αθώου. Αυτό το έργο, που οι θαυμαστές του συχνά θεωρούν έλασσον, ίσως να είναι στην πραγματικότητα η καλλιτεχνική του διαθήκη. Η αυτοκτονία του Τζιανκάρλο Τζιανίνι μετά τη δολοφονία του νόθου παιδιού της γυναίκας του δεν συμβολίζει στην πραγματικότητα την αδυναμία της μεγάλης ιταλικής αριστοκρατίας να περάσει την σκυτάλη στην επόμενη γενιά; Η συγκίνηση από το θάνατό του είναι παγκόσμια, αλλά κάθε αφιέρωμα τον παρουσιάζει διαφορετικά. Κρυμμένος πίσω από τις χίλιες διαφορετικές εκδοχές της προσωπικότητάς του, τόσο πολυμορφικός και τόσο προικισμένος στις αντιφάσεις, πως μπορεί κανείς να τον περιγράψει με ακρίβεια; Ίσως μόνο ένας από τους ήρωές του μπορεί να τον συμβολίσει, ο βαυαρός βασιλιάς Λουδοβίκος που ενσάρκωσε ο Χέλμουτ Μπέργκερ, ο οποίος και δεν δίστασε μετά τον θάνατο του σκηνοθέτη να παρουσιάσει τον εαυτό του ως ο απαρηγόρητος «χήρος» του. Σαν τον γερμανό ηγεμόνα που χτίζει μια αυτοκρατορία πάνω σε όνειρα, ο Βισκόντι έκανε ταινίες όπως ο Λουδοβίκος έφτιαχνε κάστρα με τους πανύψηλους πυργίσκους τους που προσπαθούν να τρυπήσουν τον ουράνιο θόλο, ελπίζοντας ότι με αυτό τον τρόπο θα μπορέσει να πετάξει ψηλά αφήνοντας πίσω του τα καταστροφικά γήινα πάθη. Όπως ο Λουδοβίκος, έτσι και ο Βισκόντι ονειρευόταν να ατενίσει την κατοικία των θεών. Για μην γνωρίσει τελικά παρά μόνο το λυκόφως τους.