.

.
Κάθε Δευτέρα στην Athens Voice (κλικ)

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2015

EUROVISION 2015 HIGHLIGHTS

Τι καλό θα δούμε στη Βιέννη τον Μάιο – ψηφίστε το αγαπημένο σας.

eurovision2015

Διαβάστε το κείμενο στον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να αφήσετε και τα δικά σας σχόλια.

Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2015

ΤΡΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ TO BULLYING

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε και τα σχετικά σχόλια.]

bullying1


Το μιντιακό τσίρκο δεν είναι ο καλύτερος σύμβουλος


1) Σταμάτα να κάνεις like σε αυτάρεσκες καμπάνιες ευαισθητοποίησης που βοηθάνε μόνο τους εμπνευστές τους και όχι τα θύματα

Μην αφήνεις το bullying να γίνει μια αυτοτροφοδοτούμενη βιομηχανία. Η ασταμάτητη προβολή του φαινομένου ως «μάστιγα της εποχής» το κάνει ακόμα περισσότερο «μόδα» ειδικά εκεί όπου η εμφάνισή του είναι σχετικά πρόσφατη όπως στα σχολεία (σε χώρους όπως ο στρατός έχω την εντύπωση ότι ισχύει από πιο παλιά). Όσο για τις «καμπάνιες ευαισθητοποίησης» και τις «ομάδες ψυχολογικής υποστήριξης» που σίγουρα ετοιμάζονται, αυτές πρόκειται να ωφελήσουν μάλλον τους εμπνευστές τους και όχι τα θύματα. Θυμήσου πόσο θέριεψαν αντίστοιχα φαινόμενα τραμπουκισμού όπως αυτό της Χρυσής Αυγής μέσα από καταστάσεις μαζικών αφορισμών και στείρας δαιμονοποίησης. Τα χιλιάδες αυτάρεσκα status όσων θέλουν να ποζάρουν στον καθρέφτη των social media ως συγκλονισμένοι, οργισμένοι ή κοινωνικά ευαισθητοποιημένοι δεν βοηθούν κανέναν, τελεία και παύλα. Αντίθετα, σε όλους εκείνους που αναζητούν διέξοδο στα προσωπικά και κοινωνικά τους αδιέξοδα μέσω της βίας και της επιθετικότητας, προσδίδουν την αίγλη και το σεξ-απίλ του «παραβατικού» και του «αμφισβητία» που πηγαίνει κόντρα στη μάζα. Τέτοια φαινόμενα απαιτούν μαζική περιφρόνηση, όχι μαζική προβολή. Το bullying είναι πολύ σοβαρό θέμα για να γίνεται "σούπα" στα social media ή ευκαιρία για την προβολή και τη μακροημέρευση επωνύμων και οργανώσεων που το έχουν αναλάβει ως «εργολαβία».

2) Μην παριστάνεις πως γνωρίζεις τι συνέβαινε στην ψυχή και τη ζωή ενός νέου ανθρώπου και της οικογένειάς του

Όσα ξέρει ο νοικοκύρης δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος. Δεν γνωρίζουμε τίποτα ουσιαστικό για το κακό που συνέβη παρά μόνο συγκεχυμένες πληροφορίες με τις οποίες μας τροφοδοτεί εδώ και εβδομάδες ένα ανελέητο μιντιακό τσίρκο. Αυτή σίγουρα δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για να κάνουμε κήρυγμα περί των παθογενειών της ελληνικής οικογένειας που «κάτι κρύβει» ή να ανεβαίνουμε στα κάγκελα καταγγέλλοντας την «κρυψίνοια» ή την «ομοφοβία» της ελληνικής κοινωνίας. Είναι ασεβές και άτοπο. Ένας άνθρωπος που έχασε τη ζωή του δεν είναι ούτε στατιστική, ούτε ήρωας κάποιου κινήματος για τα ανθρώπινα δικαιώματα τον οποίο εμείς θα ανεβάζουμε με το ζόρι πάνω στο βάθρο του. Κανείς δεν μας δίνει το δικαίωμα να στοχοποιήσουμε την οικογένειά του ή να αμφισβητήσουμε αυτό που περνάνε αυτοί οι άνθρωποι και που κανείς μας δεν εύχεται να περάσει. Όποιος θέλει να μιλήσει για «παρενόχληση ομοφοβικού χαρακτήρα» ας το κάνει για τη δική του περίπτωση, χωρίς να σπεύδει να αποδώσει τα χαρακτηριστικά της δικής του περίπτωσης σε άλλα περιστατικά για τα οποία δεν γνωρίζει απολύτως τίποτα. Όταν μιλάμε για τρυφερές ηλικίες και για αγόρια που στοχοποιούνται επειδή ίσως είναι πιο ευαίσθητα ή πιο μελετηρά από τα υπόλοιπα, το να μιλάμε οι απέξω απ'τον χορό για ομοφυλοφιλία και ομοφοβία δεν τα βοηθάει σε τίποτα, αλλά αντίθετα ενισχύει τη χρήση των συγκεκριμένων εννοιών ως μέσο στιγματισμού. Ούτε όλα τα «διαφορετικά» αγόρια είναι ομοφυλόφιλοι, ούτε όλοι οι ομοφυλόφιλοι έχουν πέσει θύμα κακοποίησης στην εφηβεία τους, ούτε όλοι οι δράστες ομοφοβικών επιθέσεων είναι «ενοχικοί» ή «καταπιεσμένοι» ομοφυλόφιλοι. Τα στερεότυπα δεν καταπολεμούνται με άλλα στερεότυπα.

3) Μη συμβουλεύεις μόνο τα θύματα να ζητήσουν «βοήθεια» - τα θύματα ίσως δεν ξέρουν που να τη βρουν όμως οι δράστες μάλλον δεν ξέρουν καν ότι τη χρειάζονται

Ας μην έχουμε καμιά αμφιβολία: ο εκφοβισμός πετυχαίνει ακριβώς εκεί όπου τα θύματα δεν έχουν πουθενά να στραφούν για βοήθεια, είτε λόγω ντροπής, είτε λόγω αδιαφορίας και εγκατάλειψης, είτε γιατί κάτι τέτοιο θα επιδεινώσει ακόμα περισσότερο τη θέση τους. Και ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις πως υπάρχουν οι κατάλληλες κοινωνικές δομές για να εντοπίσουν το πρόβλημα και να βοηθήσουν ένα παιδί σε μια χώρα που διαθέτει «καμπάνιες» και «οργανώσεις» όχι όμως δομές και θεσμούς. Ούτε νομίζω πως βοηθάει κάποιον που ζει μία καθημερινή κόλαση εδώ και τώρα να του πούμε να κάνει υπομονή γιατί «η ζωή του θα γίνει καλύτερη» σε μερικά χρόνια σύμφωνα με τα πρότυπα της γνωστής αμερικάνικης καμπάνιας. Αυτό που έχει σημασία είναι να μην υποδαυλίζουμε συνεχώς τη μοιρολατρική λογική σύμφωνα με την οποία το θύμα είναι εξ ορισμού ένα αδύναμο πλάσμα που αν δεν λάβει βοήθεια θα συνεχίσει να υπομένει αγόγγυστα την τύχη του μέχρι τελικής πτώσεως, καθώς σε πολλές περιπτώσεις οι τραμπούκοι δεν είναι παρά θρασύδειλοι που πατάνε ακριβώς πάνω στην παραίτηση και την έλλειψη αντίδρασης του θύματος. Και να μας γίνει πεποίθηση πως αν κάποιος χρειάζεται «βοήθεια»,  είναι μάλλον αυτός που περνάει την ώρα του βασανίζοντας και κάνοντας κόλαση τη ζωή των άλλων. Γιατί τί ακριβώς μπορεί να πετύχει στη ζωή του και σε ποια ευτυχία και προσωπική ολοκλήρωση μπορεί να ελπίζει κάποιος που εκτονώνεται και διασκεδάζει με το να γίνεται τύραννος και δυνάστης των διπλανών του;

Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2015

10 ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ ΤΗ ΣΛΟΒΕΝΙΑ

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε και τα σχετικά σχόλια.]

slovenia

Η 19η χώρα στον κόσμο που αναγνωρίζει τους γάμους ομοφύλων

1) Γιατί είναι η πρώτη χώρα στα Βαλκάνια όπου τα ζευγάρια ίδιου φύλου μπορούν πλέον να παντρεύονται

Οι ίδιοι οι σλοβένοι μάλλον θα έλεγαν πως είναι "η πρώτη χώρα στην κεντρική Ευρώπη" όπου ισχύει ο γάμος ομοφύλων. Παρά το γεγονός ότι η μικρή χώρα των δύο εκατομμυρίων κατοίκων υπήρξε για δεκαετίες κομμάτι της Γιουγκοσλαβίας, οι αιώνες που πέρασε ως έδαφος της Αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας και η γειτνίασή της με την Αυστρία, την Ιταλία και την Ουγγαρία κάνουν τους σλοβένους να μην αισθάνονται βαλκάνιοι . Όμως ακόμα και για τα δεδομένα της κεντρικής Ευρώπης η Σλοβενία φάνηκε πρωτοποριακή σε αυτό το κομμάτι όταν ψήφισε ένα σύμφωνο συμβίωσης από το 2006, δηλαδή νωρίτερα από τους τσέχους, τους ούγγρους και τους αυστριακούς (ας μην πούμε για τους ιταλούς που ακόμα το σκέφτονται). Και την περασμένη Τρίτη έγινε η πρώτη χώρα της περιοχής που πέρασε στο επόμενο στάδιο, όταν η Βουλή ψήφισε με μεγάλη πλειοψηφία υπέρ του γάμου για όλους. "Σήμερα η Σλοβενία μπαίνει στον 21ο αιώνα" δήλωσε ένας από τους βουλευτές και δεν μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε.

2) Γιατί ήταν η μόνη χώρα που αποσχίστηκε από τη Γιουγκοσλαβία (σχεδόν) ειρηνικά

Αν και η Σλοβενία πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο όταν έγινε το θέατρο σφοδρών συγκρούσεων ανάμεσα στους παρτιζάνους και τις τρεις φασιστικές δυνάμεις της Γερμανίας, της Ιταλίας και της Ουγγαρίας που είχαν μοιράσει τη χώρα μεταξύ τους, υπήρξε πολύ πιο τυχερή κατά την περίοδο της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας. Η χώρα κήρυξε την ανεξαρτησία της τον Ιούνιο του 1991 και ακολούθησαν ολιγοήμερες συγκρούσεις των σλοβένων με τον γιουγκοσλαβικό στρατό ο οποίος όμως σύντομα αποσύρθηκε. Το γεγονός ότι η χώρα δεν συνορεύει με τη Σερβία ούτε έχει σερβική μειονότητα στο έδαφός της, τη γλίτωσε από το λουτρό αίματος που ακολούθησε στην Κροατία, τη Βοσνία και το Κοσσυφοπέδιο.

3) Γιατί στη Σλοβενία ο γάμος ομοφύλων υπήρξε πρωτοβουλία της Αριστεράς

To νομοσχέδιο για τον γάμο ομοφύλων υπήρξε πρωτοβουλία του μικρού κόμματος της Ενωμένης Αριστεράς που μπήκε στη Βουλή μόλις πέρσι. Την πρωτοβουλία αποδέχτηκε ο συνασπισμός κεντρώων και κεντροαριστερών κομμάτων που κυβερνά τη χώρα, γεγονός που είχε σαν αποτέλεσμα να εξασφαλιστεί η πλειοψηφία στη σχετική ψηφοφορία. Αντίθετα στην Ελλάδα τόσο η αριστερή κυβέρνηση όσο και τα κεντροαριστερά κόμματα της αντιπολίτευσης εμμένουν σε ένα ξεπερασμένο από τις διεθνείς εξελίξεις σύμφωνο συμβίωσης.

4) Γιατί παρά την οικονομική κρίση, μια μικρή και φτωχή χώρα ψήφισε τον γάμο για όλους

Η Σλοβενία ήταν η πρώτη πρώην κομμουνιστική χώρα που εντάχθηκε στο ευρώ το 2007. Η οικονομία της χτυπήθηκε σοβαρά από τη χρηματοπιστωτική κρίση δύο χρόνια αργότερα με αποτέλεσμα να χάσει το 8% του ΑΕΠ της μέσα σε 12 μήνες. Έκτοτε η ανάκαμψη παραμένει αναιμική, όμως η ανεργία έχει πέσει στο 10% και το χρέος της δεν είναι πάνω από το 45% του ΑΕΠ. Πράγμα που σημαίνει πως, αν και μπήκε στο ευρώ πολύ μετά την Ελλάδα, αυτή τη στιγμή δεν κινδυνεύει να βρεθεί εκτός. Το φτηνό εργατικό κόστος σε σχέση με τη γειτονική Αυστρία έχει σαν αποτέλεσμα η χώρα να διατηρεί μια βιομηχανική εξαγωγική βάση με τα αυτοκίνητα και τα φάρμακα να αποτελούν τα πρώτα σε πωλήσεις εξαγωγικά της προϊόντα.

5) Γιατί πλέον δεν διοργανώνει δημοψηφίσματα για ζητήματα ανθρώπινων δικαιωμάτων

Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, το 60% των σλοβένων συμφωνεί με τον γάμο ομοφύλων. Παρόλα αυτά πριν τρία χρόνια σε δημοψήφισμα που διοργανώθηκε μετά από μια διαδικασία συλλογής υπογραφών, μια αντίστοιχη πρόταση είχε απορριφθεί. Αιτία ήταν η χαμηλή συμμετοχή που επέτρεψε στους φανατικούς αντιπάλους του μέτρου να κυριαρχήσουν. Κάτι που δεν προκαλεί εντύπωση, αφού η επίδραση της Καθολικής Εκκλησίας σε μια χώρα που δεν είναι ιδιαίτερα αστικοποιημένη παραμένει ισχυρή. Και σήμερα οι αντίπαλοι του γάμου απειλούν με νέα συλλογή υπογραφών, όμως μετά από αυτό που έγινε το 2012 η διαδικασία άλλαξε και πλέον τα ζητήματα ανθρώπινων δικαιωμάτων δεν μπορούν να τίθενται σε δημοψήφισμα.

olm

6) Γιατί η άγρια φύση παραμένει ο μεγαλύτερος πλούτος της

Η γεωγραφική θέση της χώρας ανάμεσα στις Άλπεις και την Αδριατική θάλασσα έχει σαν αποτέλεσμα οι σλοβένοι να αισθάνονται ιδιαίτερη περηφάνια για τον φυσικό πλούτο μιας χώρας που είναι η τρίτη πιο δασώδης στην Ευρώπη. Κάτι που αντικατοπτρίζεται και στη σημαία τους όπου κεντρική θέση κατέχει η τριπλή κορυφή το όρους Τριγκλάβ που είναι και το ψηλότερο στη χώρα. Ακόμα ένα διάσημο αξιοθέατο είναι η λίμνη Μπλεντ (στην κεντρική φωτογραφία). Στο νησάκι μέσα στη λίμνη βρίσκεται η εκκλησία της Αναλήψεως της Θεοτόκου, ιδιαίτερα δημοφιλής για γάμους. Σύμφωνα με την παράδοση ο γαμπρός ανεβαίνει τα σκαλιά της εκκλησίας κρατώντας στην αγκαλιά του τη νύφη, χτυπάει το κουδούνι και κάνει μια ευχή. Εξίσου διάσημα είναι τα τεράστια σπήλαια Σκότσιαν όπου τα νερά του ποταμού Ρέκα έχουν δημιουργήσει ένα υπόγειο δίκτυο φρεάτων, ρευμάτων και λιμνών που εκτείνεται σε μήκος 34 χιλιομέτρων. Πρόκειται για έναν από τους πιο σημαντικούς υπόγειους υγροβιότοπους στον κόσμο και δεν είναι τυχαίο ότι συμπεριλαμβάνεται στα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της Ουνέσκο. Κάτοικος των σπηλαίων είναι η τυφλή και σχεδόν διάφανη σαλαμάνδρα Πρωτέας (φωτογραφία επάνω). Στα μεσαιωνικά χρόνια όταν οι πλημμύρες ξέβραζαν τις σαλαμάνδρες, οι κάτοικοι θεωρούσαν πως ήταν τα μωρά των δράκων που ζούσαν μέσα στις σπηλιές...

dormouse

7) Για τις λιχουδιές της τοπικής κουζίνας...

Για να μείνουμε στην πανίδα της χώρας, αυτή περιλαμβάνει εκτός από τις σαλαμάνδρες και μεγάλα αρπακτικά όπως οι λύκοι, οι αρκούδες, οι λύγκες και τα τσακάλια. Αλλά και τον πολύ πιο ταπεινό δρυόμυ που βλέπετε στη φωτογραφία επάνω. Το συγκεκριμένο τρωκτικό που μοιάζει με διασταύρωση ανάμεσα σε σκίουρο και ποντίκι, είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο στη χώρα και αποτελεί μία από τις πλέον ...ιδιαίτερες λιχουδιές της τοπικής κουζίνας, μια συνήθεια που οι σλοβένοι φαίνεται να κρατάνε από τον καιρό των ρωμαίων. Μάλιστα η παγίδευση του δρυόμυος αποτελεί μία από τις σημαντικότερες εθνικές παραδόσεις της χώρας...

8) Γιατί μετά από πολλά χρόνια, η Σλοβενία στέλνει επιτέλους ένα τραγούδι της προκοπής στη Eurovision...

H Σλοβενία συμμετέχει στον διαγωνισμό από το 1993, όμως τα προηγούμενα 11 χρόνια μπόρεσε να περάσει στον τελικό μόλις τρεις φορές και με πενιχρά αποτελέσματα από άποψης βαθμολογίας. Φέτος ελπίζουν να σπάσουν την γκίνια με το συγκρότημα των Maraaya που κατάφερε να κερδίσει την προσοχή των φαν του διαγωνισμού με τους ρετρό-ποπ ρυθμούς του τραγουδιού "Here for you". Που σημαίνει ότι μόνο σε ένα πράγμα η Ελλάδα είχε μέχρι τώρα καλύτερες επιδόσεις από τη Σλοβενία και φέτος μάλλον πάει κι αυτό... Δείτε το βίντεο και μη ρωτάτε: Κανείς δεν ξέρει για ποιον λόγο η τραγουδίστρια φορούσε αυτά τα τεράστια ακουστικά στη διάρκεια του εθνικού τελικού, ούτε αν θα το επαναλάβει στη σκηνή της Βιέννης...

maraaya

divje babe

9) Καιρός ήταν, αν σκεφτείς ότι είναι η χώρα στην οποία βρέθηκε το παλιότερο μουσικό όργανο

Σε ένα από τα πολλά σπήλαια της χώρας βρέθηκε το εύρημα που βλέπετε επάνω: Πρόκειται για ένα κόκκαλο αρκούδας στο οποίο έχουν ανοιχτεί τρύπες. Οι παλαιοντολόγοι θεωρούν ότι έχει ηλικία 55 χιλιάδων ετών και χρησίμευε ως φλάουτο στους ανθρώπους του Νεάντερταλ που αποδεικνύεται ότι δεν ήταν καθόλου "πρωτόγονοι", αλλά αντίθετα διέθεταν μουσικές ευαισθησίες. Στη Σλοβενία φυλάσσεται και η παλιότερη ρόδα στον κόσμο που βρέθηκε σε νεολιθικό παραλίμνιο οικισμό και είναι φτιαγμένη από ξύλο βελανιδιάς. Η ηλικία της ξεπερνάει τα 5 χιλιάδες χρόνια.

10) Γιατί στο θέμα του γάμου έκανε καλό σεφτέ για το 2015

Ελπίζουμε ότι η Σλοβενία έκανε μόνο την αρχή φέτος, αφού μέσα στο 2015 περιμένουμε εξελίξεις και σε δύο άλλες χώρες τουλάχιστον. Στην Ιρλανδία οι ψηφοφόροι θα αποφανθούν για τον γάμο ομοφύλων μέσω δημοψηφίσματος τον ερχόμενο Μάιο. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις η μεγάλη πλειοψηφία υποστηρίζει το μέτρο, όμως και εκεί δεν θα πρέπει να υποτιμάει κανείς τη σημαντική επιρροή της Καθολικής Εκκλησίας. Ένα μήνα μετά, τον Ιούνιο, αναμένεται η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ για τις 15 αμερικάνικες πολιτείες που συνεχίζουν να μην τελούν γάμους ομοφύλων. Οι αναλυτές προεξοφλούν μια θετική απόφαση, σημειώνοντας ότι τα προηγούμενα δύο χρόνια ένας καταιγισμός αποφάσεων από χαμηλότερα δικαστήρια έκανε τον γάμο ομοφύλων πραγματικότητα στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας, χωρίς το Ανώτατο Δικαστήριο να αντιδράσει παρόλο που πολλές φορές του δόθηκε η ευκαιρία. Μια τέτοια απόφαση θα δώσει τέλος στο δικαστικό σίριαλ αναγνωρίζοντας τον γάμο ως συνταγματικό δικαίωμα σε ολόκληρη την αμερικάνικη επικράτεια.

Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2015

ΥΠΑΡΧΟΥΝ “ΜΑΓΙΚΑ ΧΑΠΙΑ” ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΚΟΛΛΗΣΕΙΣ HIV;

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε και τα σχετικά σχόλια.]

the-magic-pill
Το σεξ βρήκε το …φάρμακό του

Την περασμένη εβδομάδα είχαμε τη δημοσίευση δύο ευρωπαϊκών μελετών (μίας βρετανικής και μίας γαλλικής) σύμφωνα με τις οποίες το χάπι Truvada, που έως τώρα λαμβάνεται ως αγωγή από τους οροθετικούς, μπορεί να χρησιμεύσει και ως μέσο πρόληψης μειώνοντας κατά 86% την πιθανότητα μόλυνσης από τον HIV στα άτομα που επιλέχτηκαν για την έρευνα, και συγκεκριμένα γκέι άντρες που δεν χρησιμοποιούν τακτικά προφυλακτικό. Αμέσως μετά 71 ευρωπαϊκές οργανώσεις για τον HIV (ανάμεσά τους και δύο ελληνικές, η  «Θετική Φωνή» και η «Praksis») δημοσίευσαν ένα μανιφέστο στο οποίο ζητούν όχι μόνο να εγκριθεί η χρήση του χαπιού ως μέσο πρόληψης στην Ευρώπη αλλά και να αναλάβουν τα εθνικά συστήματα υγείας το κόστος της συνταγογράφησης. Ένα από τα σημαντικά ντεσού των δύο μελετών που δεν φαίνεται να απασχόλησε τους συντάκτες του μανιφέστου: Μπορεί η πιθανότητα μόλυνσης από τον HIV να μειώθηκε, αλλά ένας στους τρεις συμμετέχοντες κόλλησαν κάποιο άλλο αφροδίσιο (από βλεννόρροια μέχρι ηπατίτιδα) κατά τη διάρκεια της έρευνας...

Με αφορμή αυτές τις εξελίξεις αποφάσισα να μεταφράσω σήμερα την παρέμβαση του γάλλου ακτιβιστή για θέματα HIV/AIDS Ερβέ Λαταπί σχετικά με το θέμα της χημικής «προφύλαξης πριν την έκθεση» και τον τρόπο που αυτή πλασάρεται στον ομοφυλόφιλο πληθυσμό.

Για τους ομοφυλόφιλους, η 1η Δεκεμβρίου 2014 σημαδεύτηκε από την εκκωφαντική εμφάνιση μιας συντριπτικής επικοινωνιακής καμπάνιας την οποία μπορούμε να ονομάσουμε «Truvada για όλους.»

Ένα σκεύασμα που χρησιμοποιείται στα πλαίσια της αγωγής των οροθετικών πρόκειται να συνταγογραφείται πλέον και στους οροαρνητικούς σαν εμβόλιο για να τους προστατεύσει από την μόλυνση με τον ιό. Τεράστια ερευνητικά κονδύλια επιστρατεύονται προς όφελος μιας ιδιωτικής φαρμακοβιομηχανίας και όλα αυτά επειδή οι γκέι άντρες, που είναι και οι περισσότερο εκτεθειμένοι στον ιό, υποτίθεται πως δεν είναι πλέον ικανοί να υιοθετήσουν συμπεριφορές χαμηλού ρίσκου και συγκεκριμένα τη χρήση προφυλακτικού με περιστασιακούς συντρόφους.

Καινοτόμοι

Μήπως αυτό σημαίνει πως οι γκέι άντρες δεν είναι πλέον σε θέση να λειτουργήσουν ως καινοτόμοι σε ζητήματα σεξουαλικής συμπεριφοράς όπως συνέβαινε σταθερά από την αρχή της σεξουαλικής επανάστασης στη δεκαετία του '60; Μήπως δεν είναι πλέον ικανοί να προσαρμόσουν τη σεξουαλικότητά τους με επινοητικό και δημιουργικό τρόπο; Ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του '70 ήρθαμε αντιμέτωποι με την ανάγκη να επανεξετάσουμε και να τροποποιήσουμε τις συμπεριφορές μας προκειμένου να διαφυλάξουμε τη σεξουαλική μας ελευθερία. Στη Γαλλία ο δρ. Λουί-Ντομινίκ Λασιβέ, ιδρυτής της ομοσπονδίας ομοφυλόφιλων ιατρών, σήμανε το τέλος της γιορτής από το 1982 με το βιβλίο του «Σεξουαλική Υγεία». Αντιμέτωπος με την αύξηση των σεξουαλικά μεταδιδόμενων νοσημάτων (ΣΜΝ), προειδοποιεί, ενημερώνει και εκπαιδεύει το κοινό: «Οι κατάλληλες πρακτικές είναι κάτι που μαθαίνεται, η σεξουαλική απόλαυση είναι κάτι που ανακαλύπτεται. Και τις μεν και τη δε μπορούμε να τις τελειοποιήσουμε.»

Σεξουαλική δυσφορία

Σήμερα, τριάντα χρόνια μετά την εμφάνιση του AIDS, η σεξουαλική υγεία των γκέι δεν βρίσκεται σε καλή κατάσταση και η εύκολη λύση είναι να θεωρούμε το προφυλακτικό ως υπεύθυνο της σεξουαλικής μας δυσφορίας. Στο Παρίσι υπολογίζεται πως το 20% των γκέι αντρών είναι ήδη οροθετικοί (αρκετοί χωρίς να το γνωρίζουν καν) και οι δείκτες της σεξουαλικής τους υγείας είναι κάθε άλλο παρά ικανοποιητικοί: Ως οροθετικοί βιώνουν τη φοβία και την απόρριψη· είναι εκείνοι που υιοθετούν τις πλέον ριψοκίνδυνες πρακτικές, που αντιμετωπίζουν μεγαλύτερο πρόβλημα με τις ναρκωτικές ουσίες και που εμφανίζουν τη μεγαλύτερη αύξηση σε ΣΜΝ. Όσο για τους οροαρνητικούς αυτοί ζουν σε ένα καθεστώς μόνιμου φόβου και είναι οι μεγάλοι ξεχασμένοι της πρόληψης τα τελευταία χρόνια. Αντί να τους βοηθούν να παραμείνουν οροαρνητικοί, οι πάντες μοιάζουν να τους προετοιμάζουν για τη στιγμή που θα γίνουν οροθετικοί.

Επικοινωνιακά προβάλλεται αποκλειστικά και μόνο το κομμάτι της βιοχημείας: Συχνές εξετάσεις για να εντοπιστούν οι οροθετικοί, ένταξή τους σε προγράμματα φαρμακευτικής αγωγής για να μειωθεί η πιθανότητα να μεταδώσουν σε άλλους τον ιό και σήμερα η «προφύλαξη πριν την έκθεση». Την ίδια στιγμή η προβολή των σεξουαλικών πρακτικών ελάττωσης του κινδύνου έχει περάσει στα αζήτητα. Κάπως έτσι η κουλτούρα του ασφαλούς σεξ την οποία οι ίδιοι οι γκέι επινόησαν χάνεται σιγά-σιγά. Και αντικαθίσταται σταδιακά από μία άλλη κουλτούρα εμπνευσμένη από τη δραματική και οδυνηρή εμπειρία της οροθετικότητας και την άνοδο του ατομοκεντρισμού. Η σεξουαλική ελευθερία δεν γίνεται αντικείμενο διεκδίκησης με τον επαναστατικό τρόπο που γινόταν άλλοτε αλλά σύμφωνα με τα σύγχρονα δόγματα του αντιδραστικού νεοφιλελευθερισμού: Πρωτοκαθεδρία του ατόμου σε σχέση με το κοινωνικό σύνολο, χειραφέτηση της σεξουαλικής απόλαυσης από οποιονδήποτε περιορισμό και καθοδήγηση της ιατρικής έρευνας με αποκλειστικό γνώμονα το κέρδος.

Ένα «μαγικό χάπι» για το σεξ

Σε αυτή τη θλιβερή συγκυρία λανσάρεται εν μέσω θριαμβολογιών αυτό το σχεδόν «μαγικό» σεξουαλικό χαπάκι. Το σκεπτικό της Εθνικής Υπηρεσίας Έρευνας για τον HIV όταν ανακοίνωσε τη διενέργεια μελέτης για να αξιολογηθεί το συγκεκριμένο σκεύασμα, ήταν πως το συγκεκριμένο χάπι προοριζόταν μόνο ως συμπληρωματικό μέσο πρόληψης σε ένα πολύ μικρό κομμάτι του γκέι πληθυσμού, εκείνους δηλαδή που αντιδρούν περισσότερο στη χρήση προφυλακτικού. Και ότι σε καμία περίπτωση δεν θα έθετε υπό αμφισβήτηση τη βασική στρατηγική πρόληψης που είναι το ασφαλές σεξ. Παρόλα αυτά φτάνει να διαβάσει κανείς τις διαφημίσεις που δημοσιεύτηκαν στα γκέι έντυπα προκειμένου να βρεθούν πρόθυμοι για να συμμετέχουν στη μελέτη ή όσα δημοσιεύουν στα social media οι υπεύθυνοι των σχετικών ΜΚΟ, για να καταλάβει ότι η συγκεκριμένη έρευνα έχει λειτουργήσει ως δούρειος ίππος προκειμένου να «απελευθερωθεί» ο συγκεκριμένος πληθυσμός από οποιαδήποτε δεύτερη σκέψη σχετικά με τις ριψοκίνδυνες σεξουαλικές πρακτικές και τις συνέπειές τους.

Οι δογματικοί του Truvada

Απαιτώντας το «Truvada για όλους» και το «Truvada τώρα!» και εξακολουθώντας να υποτιμούν τη σοβαρότητα της αυξανόμενης διάδοσης των ΣΜΝ στον γκέι πληθυσμό (η οποία αφορά τόσο τους οροθετικούς όσο και τους οροαρνητικούς) οι δογματικοί του Truvada θυμίζουν τους μαθητευόμενους μάγους. Δεν υπόσχονται μόνο ένα θαυματουργό σκεύασμα το κόστος του οποίου ζητούν να αναλάβει το κοινωνικό σύνολο. Προωθώντας την καθημερινή αγωγή με χάπια ως μία απολύτως φυσιολογική κατάσταση για όλους τους σεξουαλικά ενεργούς ομοφυλόφιλους, κάνουν την οροθετικότητα να μοιάζει με ακόμα πιο «τετριμμένη» κατάσταση σε σχέση με πριν. Αγνοώντας όλους τους φόβους που εκφράζονται σχετικά με τις μακροπρόθεσμες συνέπειες της υπερκατανάλωσης φαρμάκων επιδεικνύουν μια υπεραισιοδοξία χωρίς φραγμούς σχετικά με τα «θαύματα» της βιοχημείας. Και το χειρότερο απ'όλα, σβήνουν με μια μονοκοντυλιά όλον τον δύσκολο και επίπονο αγώνα και τη σκληρή δουλειά που είχε γίνει όλα τα προηγούμενα χρόνια σχετικά με την εκπαίδευση και την ευαισθητοποίηση του συγκεκριμένου πληθυσμού σε ζητήματα σεξουαλικής υγείας.


* Μετάφραση από εδώ. Ένα παλιότερο άρθρο για το ίδιο θέμα:
Ακόμα ένα μπλε χάπι για το σεξ





Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2015

Ο ΑΝΙΨΙΟΣ ΜΟΥ Ο ΤΖΙΧΑΝΤΙΣΤΗΣ

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να αφήσετε τα δικά σας σχόλια.]
 
abdellah taia

Ένας μαροκινός γκέι συγγραφέας περιγράφει την κόλαση του φανατισμού

Τώρα πια το γνωρίζουμε. Ούτε η εισβολή των αμερικάνων στο Ιράκ, ούτε η Αραβική Άνοιξη μπόρεσαν να εξασφαλίσουν ένα μέλλον ειρήνης και δημοκρατίας για τους αραβικούς λαούς. Αντί για αυτό είδαμε να αναδύεται στα εδάφη της Συρίας και της Μεσοποταμίας ένα ισλαμικό χαλιφάτο που θέλει να γυρίσει τους λαούς της περιοχής πίσω στον μεσαίωνα. Σκλαβοπάζαρα, άνθρωποι που αποκεφαλίζονται, σταυρώνονται, πετιούνται από ταράτσες, λιθοβολούνται, πυρπολούνται ζωντανοί. Ένα καθημερινό θέατρο της φρίκης που λειτουργεί ως διαφημιστικό στρατολόγησης για ανεξακρίβωτο αριθμό ατόμων νεαρής ηλικίας που ψάχνουν να βρουν νόημα στη ζωή τους ταξιδεύοντας για να πολεμήσουν στο πλευρό των μαχητών της τζιχάντ ή αναλαμβάνοντας τρομοκρατικά χτυπήματα κατά των δυτικών «απίστων» όπως έγινε πρόσφατα στη Δανία και τη Γαλλία.

41 ετών σήμερα, ο μαροκινής καταγωγής Αμπντέλα Ταϊά (στη φωτογραφία επάνω) έχει γίνει διάσημος στη Γαλλία μέσα από τα βιβλία του. Μάλιστα ένα από αυτά («Ο Στρατός της Σωτηρίας») πρόσφατα έγινε και ταινία. Στο παρακάτω κείμενο περιγράφει πως αντέδρασε η οικογένειά του όταν η λαίλαπα του ισλαμικού φανατισμού χτύπησε τη δική τους πόρτα.

«Κανείς δεν εξαιρείται. Σας το λέω και θα το ξαναπώ. Πρέπει να έρθετε όλοι και να του μιλήσετε. Δεν είναι πρόσκληση. Είναι διαταγή!»

Η μητέρα μου, μια αναλφάβητη γυναίκα 75 ετών ανέθεσε στον εαυτό της την αποστολή να σώσει τον εγγονό της. Έναν νεαρό που μόλις στα 16 του χρόνια είχε μετατραπεί σε φανατικό ζηλωτή. Μονίμως εξοργισμένος με όλο τον κόσμο, δεν άφηνε σε χλωρό κλαρί κανέναν από τη στενή και ευρύτερη οικογένειά του. "Ο τρόπος που ζείτε δεν είναι απλώς χαράμ (αμαρτία). Είναι κάτι πολύ χειρότερο. Είναι κοφρ (άρνηση της πίστης). Κι εγώ δεν θέλω να είμαι από το πρωί μέχρι το βράδυ δίπλα σε άπιστους. Ακόμα κι αν πρόκειται για τον πατέρα μου, τη μητέρα μου και τις αδελφές μου. Από μένα εξαρτάται να σας σώσω. Αυτή είναι η αποστολή μου!"

Καταλάβαμε γρήγορα πως αυτή ήταν μία από τις αποστολές που του ανέθεσε ο αρχηγός του, ο Εμίρης του. Εκείνος ήταν που κατάλαβε αμέσως πως στο πρόσωπο του ανιψιού μου είχε βρει το κατάλληλο άτομο. Μέσα σε λιγότερο από τρεις μήνες, το παιδί ήταν πλέον ένας άλλος άνθρωπος. Η πλύση εγκεφάλου υπήρξε ολοκληρωτική. Ο μονίμως χαμογελαστός έφηβος μετατράπηκε σε έναν νεαρό σκυθρωπό και ανελέητο. Πλέον μιλούσε με διαφορετικό τρόπο. Λέξεις από τα κλασικά αραβικά εναλλάσσονταν με στίχους του Κορανίου και παραβολές από τη ζωή του προφήτη Μωάμεθ. Εννοούσε να έχει λόγο για την παραμικρή λεπτομέρεια στην καθημερινότητα της οικογένειας και των γύρω του. Να επιβάλλει τον δικό του νόμο στην οικογένειά του και κυρίως στις αδελφές του. Πλέον το ισλάμ ήταν ο ίδιος. Και παρόλο που έμοιαζε κωμικός στον καινούριο του ρόλο, ο τρόμος που ενέπνεε στους γύρω του, ανάμεσά τους και στην 75χρονη μητέρα μου που πλέον ζούσε μόνη, ήταν πραγματικός. Ο κίνδυνος που ένιωθαν ήταν πραγματικός.

Στο τηλέφωνο είχα την εντύπωση ότι και η μητέρα μου με δούλευε. «Εσύ που είσαι και συγγραφέας πρέπει να έρθεις οπωσδήποτε. Και να φέρεις και τα βιβλία σου μαζί!» Με έπιασαν τα γέλια. Αν είναι δυνατόν! Ήθελα να της απαντήσω: «Μητέρα είμαι ομοφυλόφιλος. Ειδικά εμένα δεν πρόκειται να με ακούσει ποτέ.» Δεν τόλμησα. Αυτό είναι μια άλλη ιστορία, ένας διαφορετικός αγώνας για μια άλλη, πιο κατάλληλη στιγμή. Το επείγον αυτή τη στιγμή είναι τούτη η ανθρώπινη βόμβα στην καρδιά της οικογένειάς μου. Αυτό που έχει σημασία είναι η έκκληση της μητέρας μου για βοήθεια και η αναγνώριση από μέρους της του ρόλου που μπορούν να παίξουν τα βιβλία. Έπρεπε να φύγω για το Μαρόκο. Να προσπαθήσω κάτι, οτιδήποτε. Και να διαπιστώσω με τα ίδια μου τα μάτια ότι οι περιγραφές ήταν επιεικείς σε σχέση με την πραγματικότητα.

Αυτό που ξέσπασε στην οικογένεια της αδελφής μου δεν ήταν τίποτα λιγότερο από πόλεμος. Εκείνη το μόνο που έκανε ήταν να κλαίει συνέχεια. Ο άντρας της παραδεχόταν ότι δεν είχε πλέον το σθένος να ορθώσει το ανάστημά του απέναντι στον γιο του. Μόνο μία από τις αδελφές του συνέχισε να του πηγαίνει κόντρα. Εκείνος της φώναζε. Αυτή του φώναζε πιο δυνατά. Την χτύπαγε. Του ανταπέδιδε τα χτυπήματα. Εκείνη μου διηγήθηκε όλες τις λεπτομέρειες της παρανοϊκής κόλασης που προσπαθούσε να τους επιβάλλει ο ανιψιός μου στο όνομα της «πραγματικής πίστης του ισλάμ». Που φυσικά ήταν πραγματική μόνο στο μακρινό παρελθόν. Τον καιρό του προφήτη. Πριν από 14 αιώνες...

Τον καιρό που μεγάλωνα, στις δεκαετίες του '70 και του '80, ακόμα και η φτωχή οικογένεια μου είχε στα ράφια της βιβλία στα αραβικά και στα γαλλικά. Και κυρίως ο μεγάλος αδελφός μου. Είκοσι χρόνια μετά δεν υπάρχουν πια βιβλία στις οικογένειες που έφτιαξαν τα αδέλφια μου. Η μητέρα μου πάντα μας έλεγε «διαβάστε, διαβάστε, διαβάστε». Στο Μαρόκο αυτό σημαίνει «μελετήστε». Γιατί μόνο αυτό μπορεί να σας σώσει από τη φτώχια και την πολιτική εγκατάλειψη μέσα στην οποία καλούμαστε όλοι να επιβιώσουμε.

Κατά βάθος ήταν εκείνη η αναλφάβητη γυναίκα που με έκανε να αγαπήσω τα βιβλία. Εκείνη ήταν που με έσπρωξε στο γράψιμο. Και μαζί της όλοι αντιλαμβανόμαστε πόσο πολύ είχαν αυξηθεί στη χώρα μας η αθλιότητα και η έλλειψη ανθρωπιάς. Εκείνη είχε καταλάβει πως ο εγγονός της υπέφερε από κάτι πολύ μεγαλύτερο από τον ίδιο, κάτι που τον ξεπερνούσε. Και όπως πάντα όταν αντιμετώπιζε μια κρίση, δεν έμεινε με τα χέρια σταυρωμένα. Κάλεσε τους πάντες για βοήθεια. Και όλοι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά της.

Όμως τι μπορείς να κάνεις για να συνεφέρεις κάποιον που δεν είναι πλέον ο εαυτός του; Στην πραγματικότητα, τίποτα.

«Πήγαινε να του δείξεις τα βιβλία σου!» Δεν το έκανα. Η αίσθηση της απόγνωσης με είχε καταβάλλει. Απέναντί μας είχαμε έναν νεαρό αποφασισμένο για όλα, που κάποιοι είχαν καταφέρει να μετατρέψουν σε ρομπότ. Να του πούμε ότι τον αγαπάμε; Αυτό δεν του είναι αρκετό. Να του πούμε να αλλάξει μυαλά; Θα γελάσει στα μούτρα μας.

Ο θάνατος είχε αρχίσει να περπατάει ανάμεσά μας. Αισθανόμασταν την παρουσία του.Ο πατέρας του άρχισε να φωνάζει: «Θα τον καταδώσω στην αστυνομία!»

Ποιος ήταν τελικά υπεύθυνος για αυτή την τραγωδία; Η οικογένειά μου; Το ισλάμ; Ο βασιλιάς; Το Μαρόκο; Η Σαουδική Αραβία; Η Αμερική; Η Γαλλία; Εγώ;

Λίγο πριν φύγω, στα βάθη της απελπισίας μου, προσπάθησα να ξαναπιάσω το νήμα της τρυφερής επικοινωνίας που είχα μαζί του κάποτε, τον καιρό που ήταν ακόμα παιδί. Και του έκανα αυτή την ερώτηση: «Θυμάσαι που σου διάβαζα τον Τεν-Τεν όταν ήσουν μικρός;» Δεν πρόλαβα να τελειώσω την ερώτηση και μου απάντησε σαν υπνωτισμένος: «Μιλού. Κάπτεν Χάντοκ. Οι αδελφοί Ντιπόν...»

Μια μικρή χαραμάδα ελπίδας;


* Μετάφραση από εδώ. Ακόμα ένα κείμενο του Αμπντέλα Ταϊά, σχετικά με την εμπειρία του να μεγαλώνει κανείς ως ομοφυλόφιλος σε μια παραδοσιακή μουσουλμανική κοινωνία, μπορείτε να διαβάσετε εδώ:
Ένα αγόρι προορισμένο να θυσιαστεί