.

.
Κάθε Δευτέρα στην Athens Voice (κλικ)

Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΑΙ ΗΦΑΙΣΤΙΩΝ, ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΗΓΕΣ

Τι γράφουν οι αρχαίοι ιστορικοί για τη σχέση τους.

alexander-hephaestion


Διαβάστε το κείμενο στο ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να αφήσετε και τα δικά σας σχόλια.


Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2014

ΔΥΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΓΚΕΪ ΚΑΟΥΜΠΟΗΔΕΣ

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε και τα σχετικά σχόλια.]

australia1
Το Brokeback Mountain ζωντανεύει στην Αυστραλία.

«Δεν έχω αναλάβει κάποια σταυροφορία για να αποδείξω ότι ένας γκέι μπορεί να γίνει καουμπόης. Αυτός είναι ο τρόπος που μ'αρέσει να ζω μαζί με τον άντρα που αγαπώ.» Σταυροφορία μπορεί να μην είναι, όμως η ιστορία του 34χρονου Νταν Σμιθ και του 32χρονου συντρόφου του Μίκι Βελικόφσκι κατάφερε να τραβήξει την προσοχή του αυστραλέζικου καναλιού SBS που αποφάσισε να τους αφιερώσει ειδικό ρεπορτάζ. Οι δύο κτηνοτρόφοι κρατάνε μαζί ένα ράντσο 520 στρεμμάτων στις αχανείς και αραιοκατοικημένες εκτάσεις της Κουινσλάνδης στη βορειοανατολική Αυστραλία.
 
australia2
Για τον Νταν το να ζήσει τη ζωή του ακριβώς όπως ήθελε δεν έμοιαζε τόσο εύκολο τον καιρό που ήταν 14 χρονών και ξεκινούσε τις εμφανίσεις του στο ροντέο: «Δεν μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου να κάνω αυτή τη δουλειά, να συναλλάσσομαι με άλλους κτηνοτρόφους και ταυτόχρονα να είμαι γκέι και να έχω σχέση με άντρα.» Για δέκα χρόνια παράτησε την επαρχία και τη ζωή που ήξερε και μετακόμισε στην πόλη προσπαθώντας να συμμορφωθεί με το γκέι στερεότυπο που είχε στο μυαλό του. «Φορούσα τα σχετικά ρούχα, άκουγα τη σχετική μουσική και πήγαινα στα σχετικά μαγαζιά. Όμως τελικά συνειδητοποίησα πως όλο αυτό δεν ήταν για μένα.»

Για τον Μίκι η πορεία ήταν ακριβώς η αντίθετη, αφού γεννήθηκε στη Μελβούρνη και κάποια στιγμή παράτησε τη δουλειά του και αποφάσισε να γυρίσει την Αυστραλία. Η περιπλάνησή του έλαβε τέλος όταν συνάντησε τον Νταν και βρήκε τη ζωή που ονειρευόταν: «Μ' αρέσει που ζούμε ανάμεσα στα ζώα και έχω δίπλα μου τον άνθρωπό μου. Αυτό είναι το μέρος όπου αισθάνομαι περισσότερο άνετα. Εδώ ηρεμεί η ψυχή μου και νιώθω πως βρίσκομαι στο σπίτι μου.»

Δείτε τη ρομαντική ιστορία τους στο σχετικό βίντεο. Σαν ένα Brokeback Mountain χωρίς μυστικά και χωρίς δάκρυα.

________________________________________________________

* Την περασμένη εβδομάδα, τρομοκράτες χτύπησαν την Athens Voice καίγοντας ολοσχερώς τα γραφεία της. Οι αναγνώστες αυτής της ηλεκτρονικής στήλης γνωρίζουν καλά ότι η εφημερίδα πήρε πολύ περισσότερα ρίσκα από ό,τι ένας κουκουλοφόρος που εισβάλλει μέσα στη νύχτα με σκοπό να κάψει τον χώρο όπου εργάζονται και δημιουργούν δεκάδες άνθρωποι. Ανάμεσα σε αυτά και η απόφασή της να παραχωρήσει χώρο ελεύθερης έκφρασης σε έναν γκέι μπλόγκερ "της διπλανής πόρτας" χωρίς λογοκρισίες και περιορισμούς. Ένα ρίσκo μεταξύ πολλών άλλων  που η εφημερίδα τα πλήρωσε και σε συναδελφική αλληλεγγύη, αν κρίνει κανείς από το γεγονός ότι η είδηση του εμπρησμού θεωρήθηκε «χαμηλής βαρύτητας» από μεγάλη μερίδα του τύπου. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο ναζισμός δεν σηκώνει επιλεκτική αντιμετώπιση, όποια κι αν είναι η ιδεολογική κουκούλα που φοράει κάθε φορά. Τα κάθε λογής μαντρόσκυλά του, οπλισμένα με φυτίλια ή λεπίδες που αστράφτουν στο σκοτάδι, θα πρέπει να μας βρουν όλους απέναντι. Όσο υπάρχει ακόμα καιρός, αν δεν είναι ήδη πολύ αργά. Όσο έχουμε ακόμα κάτι να υπερασπιστούμε πέρα από στάχτες και αποκαΐδια.

 


 

Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου 2014

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ, ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε και τα σχετικά σχόλια.]

tim cook2


Το αφεντικό της Apple μόλις έγινε το πρόσωπο των ΛΟΑΔ δικαιωμάτων παγκοσμίως.

«Είμαι περήφανος που είμαι γκέι και το θεωρώ από τα μεγαλύτερα δώρα που μου έκανε ο Θεός. Γιατί μου έδωσε τη δυνατότητα να κατανοήσω τι σημαίνει να ανήκεις σε μια μειοψηφία και ποιες προκλήσεις αντιμετωπίζουν άλλοι σε παρόμοια θέση με τη δική μου.»

Οι καλοθελητές του οuting είχαν φροντίσει εδώ και χρόνια να μας «ενημερώσουν» για τη σεξουαλική ταυτότητα του Τιμ Κουκ. Είναι όμως ένα πράγμα διάφοροι δημοσιογράφοι να κυκλοφορούν ψιθύρους ερήμην του άμεσα ενδιαφερόμενου και εντελώς διαφορετικό πράγμα να μιλάει ο ίδιος για τον εαυτό του σε πρώτο πρόσωπο. Ακόμα κι αν κάπου είχαμε ακούσει ότι το αφεντικό της Apple είναι γκέι, αυτό που σίγουρα δεν γνωρίζαμε είναι πως αισθάνεται ο ίδιος για το θέμα. Το μάθαμε την περασμένη Πέμπτη μέσα από ένα κείμενό του που έκανε τον γύρο του κόσμου.

Το να μιλάει ανοιχτά για την ομοφυλοφιλία του ο επικεφαλής της νο.1 εταιρείας σε κεφαλαιοποίηση και του πολυτιμότερου καταναλωτικού brand παγκοσμίως είναι από μόνο του μία επανάσταση. Ότι επιλέγει να το κάνει χαρακτηρίζοντάς την «δώρο Θεού» είναι κάτι περισσότερο. Είναι η δική του απάντηση, τόσο σε αυτούς που χρησιμοποιούν τη θρησκεία ως όχημα για τις δικές τους προκαταλήψεις, όσο και σε εκείνους τους οπαδούς της "προόδου" που θεωρούν πως οποιαδήποτε θρησκευτική αναφορά είναι συνώνυμη με τον σκοταδισμό και απολίθωμα του παρελθόντος.

«Κοινωνική πρόοδος σημαίνει να κατανοήσουμε ότι ένα άτομο δεν ορίζεται μόνο από τη σεξουαλικότητα, τη φυλή ή το φύλο του. Είμαι μηχανικός, είμαι θείος, είμαι φυσιολάτρης, μανιακός με τη γυμναστική, παιδί του Νότου, φανατικός με τον αθλητισμό και πολλά άλλα πράγματα.»

Για τους κυνικούς, οι αναφορές του Τιμ Κουκ στον Θεό, την οικογένεια, τον αθλητισμό και την καταγωγή του από τον συντηρητικό και θρησκευόμενο αμερικάνικο Νότο δεν είναι παρά μια προσπάθεια να «καθησυχάσει» επενδυτές και καταναλωτές που επιμένουν να συνδυάζουν την ομοφυλοφιλία με διάφορα στερεότυπα. Για τον ίδιο υποψιάζομαι πως δεν είναι παρά η αυτονόητη υπεράσπιση της περιπλοκότητας μιας ανθρώπινης ύπαρξης που -όπως όλες- καθορίζεται από τη σεξουαλική της ταυτότητα χωρίς όμως να περιορίζεται σε αυτήν.

Το ίδιο περίπλοκο είναι άλλωστε και το παγκόσμιο αποτύπωμα που έχει αφήσει η εταιρεία την οποία ο Τιμ Κουκ ανάστησε μαζί με τον ιδρυτή της Στιβ Τζομπς από τα τέλη της δεκαετίας του '90 και μετά. Εταιρεία-καμάρι του κλάδου της υψηλής τεχνολογίας και της καλιφορνέζικης Silicon Valley, έμβλημα της επιχειρηματικότητας και του αμερικάνικου καπιταλισμού του 21ου αιώνα. Που όμως εδώ και πολλά χρόνια παράγει τα προϊόντα της στην ...Κίνα, μέσα σε εργοστάσια που έχουν καταγγελθεί επανειλημμένα για τις άθλιες συνθήκες εργασίας που επικρατούν εκεί. Όσο για τους καταναλωτές, αυτοί είναι διχασμένοι ανάμεσα στους φανατικούς υπερασπιστές του τεχνολογικού οράματος της Apple και σε εκείνους που θεωρούν ότι τα τεράστια περιθώρια κέρδους των προϊόντων της οφείλονται λιγότερο σε κάποιο «όραμα» και περισσότερο στο δαιμόνιο branding της εταιρείας.

 

«Πιστεύω βαθιά στα λόγια του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ που είχε πει ότι το πιο επίμονο και επείγον ερώτημα στη ζωή είναι τι κάνεις για τους άλλους...Όταν φτάνω στο γραφείο μου κάθε πρωί βλέπω τις φωτογραφίες του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και του Ρόμπερτ Κένεντι. Δεν προσποιούμαι πως αυτή μου η παρέμβαση με βάζει στην ίδια κατηγορία με εκείνους. Μπορώ όμως πλέον να τους κοιτάζω γνωρίζοντας ότι έχω κάνει το κομμάτι μου, όσο μικρό κι αν είναι αυτό, για να βοηθήσω τους άλλους. Όλοι μαζί στρώνουμε το ηλιόλουστο μονοπάτι προς τη δικαιοσύνη, πετραδάκι-πετραδάκι. Και αυτό είναι το δικό μου πετραδάκι.»

Μπορεί ο Τιμ Κουκ να επιμένει πως δεν είναι ακτιβιστής, ωστόσο τόσο οι αναφορές του στον πατριάρχη του αμερικάνικου αντιρατσιστικού κινήματος Μάρτιν Λούθερ Κινγκ όσο και η φράση «η Apple δεν θα σταματήσει να πολεμάει για τις αξίες της» τον μετατρέπουν ντε φάκτο στον πλέον ισχυρό και ορατό εκπρόσωπο των ΛΟΑΔ δικαιωμάτων παγκοσμίως. Γνωρίζουμε πως τα ανθρώπινα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων αλλά και η προσπάθεια για «εξαγωγή» τους από τις ΗΠΑ σε πιο παραδοσιακές κοινωνίες του πλανήτη αποτελούν μια «καυτή πατάτα» την οποία μέχρι τώρα ο επιχειρηματικός κόσμος προτιμούσε να αποφεύγει. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Τιμ Κουκ είναι μέχρι στιγμής ο μοναδικός από τους διευθύνοντες συμβούλους των 500 κορυφαίων αμερικάνικων πολυεθνικών που προχωράει σε μια τέτοια αποκάλυψη.

Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πως θα καταφέρει να ανταποκριθεί στον καινούριο του ρόλο παραμένοντας υπεύθυνος μιας εταιρείας με παγκόσμια συμφέροντα. Ενδεικτικά φτάνει να αναφέρουμε ότι αυτή τη στιγμή η Apple βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση του Ιράν με σκοπό να εξάγει τα προϊόντα της σε μία χώρα όπου οι ομοφυλόφιλοι αντιμετωπίζουν τη θανατική ποινή. Και ότι μετά την ανακοίνωση, οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων στην Κίνα έδωσαν τα ρέστα τους, χλευάζοντας τον επικεφαλής μιας εταιρείας που οι κινέζικες αρχές αντιμετωπίζουν με καχυποψία ως «παρακλάδι της αμερικάνικης κυβέρνησης». Κάποιοι θυμήθηκαν το σκάνδαλο με τα i-phones που λυγίζουν (στην Κίνα "λυγιστός" είναι μια λέξη που παραπέμπει στους ομοφυλόφιλους) ενώ άλλοι σχολίαζαν τα χρυσάνθεμα που η Apple χρησιμοποιεί στην επιφάνεια οθόνης των κινητών της (στην κινέζικη κουλτούρα τα χρυσάνθεμα συμβολίζουν τον ...πρωκτό).

«Είχα την καλή τύχη να δουλεύω σε μια εταιρεία που αγαπάει τη δημιουργικότητα και την καινοτομία και γνωρίζει ότι αυτές μπορούν να καλλιεργηθούν μόνο σε ένα περιβάλλον όπου οι διαφορές μεταξύ των ανθρώπων γίνονται σεβαστές. Δεν είναι όλοι το ίδιο τυχεροί με μένα ...Στις περισσότερες αμερικάνικες πολιτείες ένας εργοδότης έχει το δικαίωμα να απολύσει κάποιον επειδή είναι ομοφυλόφιλος.»

Ακόμα κι αν αφήσουμε στην άκρη τον υπόλοιπο κόσμο, μέσα στην ίδια την Αμερική και τις άλλες δυτικές χώρες η κατάσταση για τους ομοφυλόφιλους εργαζόμενους απέχει πολύ από το να είναι ιδανική. Δεν είναι τυχαίο ότι σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα, το 53% των γκέι στις ΗΠΑ δεν έχουν αποκαλυφθεί στον χώρο εργασίας τους. Δεν γνωρίζουμε κατά πόσο η κατάσταση στον κλάδο της υψηλής τεχνολογίας είναι τόσο ιδανική όσο την περιγράφει ο Τιμ Κουκ, η αλήθεια είναι όμως ότι στις περισσότερες μεγάλες εταιρείες το στελεχικό δυναμικό κυριαρχείται από παντρεμένους ετεροφυλόφιλους άντρες που προτιμούν να συνεργάζονται με άτομα που έχουν το ίδιο κοινωνικό προφίλ.

Η αξία της παρέμβασης του διευθύνοντα συμβούλου της Apple υπογραμμίζεται από τα ευρήματα ερευνών σύμφωνα με τις οποίες οι ομοφυλόφιλοι μισθωτοί αμείβονται λιγότερο σε σχέση με τους ετεροφυλόφιλους συναδέλφους τους. Ίσως δεν είναι τυχαίο ότι τόσοι πολλοί αποφεύγουν τα εταιρικά περιβάλλοντα προτιμώντας να είναι ανεξάρτητοι και δουλεύοντας ως free-lancers ή ελεύθεροι επαγγελματίες...

 

Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2014

ΤΕΣΤΟΣΤΕΡΟΝΗ MADE IN CUBA

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να αφήσετε και τα δικά σας σχόλια.]

cuba1
 
O μυστικός ερωτισμός των κουβανών αντρών

Ο 44χρονος ισραηλινός φωτογράφος
Κόμπι Ιζραέλ περιγράφει το φωτογραφικό του λεύκωμα με τίτλο «Ερωτικές ιστορίες από την Κούβα» ως έναν «οπτικό ταξιδιωτικό οδηγό». Όπως λέει ο ίδιος, αυτό που τον ενδιέφερε ήταν να εξερευνήσει τα όρια ανάμεσα στην αρρενωπότητα και τον ομοερωτισμό στην macho κουλτούρα της επαναστατικής Κούβας. Οι σχέσεις που ανέπτυξε με τους ντόπιους που δέχτηκαν να ποζάρουν για τον φακό του υπήρξαν στενές: «Έκανα φίλους και με φιλοξένησαν στα εξοχικά τους. Έφαγα με τις οικογένειές τους και έκανα παρέα με τους φίλους τους. Την ίδια στιγμή περπατούσα πάνω στη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην παρατήρηση και τη συμμετοχή. Συλλέγοντας ομοερωτικές και ομο-κοινωνικές εμπειρίες και αιχμαλωτίζοντας μυστικές ερωτικές ιστορίες με τη μηχανή μου».
 
cuba2

cuba3

cuba4

cuba5

Kobi Israel Photography

cuba11

cuba12

cuba13


Μπορείτε να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα του Kobi Israel πατώντας εδώ.

Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2014

“Η ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΦΥΛΑΚΗ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ”

[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να αφήσετε και τα δικά σας σχόλια.]


greenwald-miranda

Ο δημοσιογράφος Γκλεν Γκρίνγουολντ για την αξία της ιδιωτικότητας στην ψηφιακή εποχή.


Τον Απρίλιο που μας πέρασε
ο ανοιχτά γκέι αμερικάνος δημοσιογράφος Γκλεν Γκρίνγουολντ κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ για τις αποκαλύψεις του σχετικά με τη μαζική παρακολούθηση του διαδικτύου από τις αμερικάνικες και βρετανικές μυστικές υπηρεσίες. Αποκαλύψεις που στηρίχτηκαν στα στοιχεία του Έντουαρντ Σνόουντεν, πρώην υπαλλήλου της Εθνικής Υπηρεσίας Ασφάλειας των ΗΠΑ. Σήμερα ο Γκρίνγουολντ ζει στη Βραζιλία μαζί με τον σύντροφό του Ντέιβιντ Μιράντα (φωτογραφία επάνω), ο οποίος λόγω της σχέσης τους είχε την εμπειρία της κράτησης με βάση τις διατάξεις του αντιτρομοκρατικού νόμου την τελευταία φορά που ταξίδεψε στο Λονδίνο. Ο ίδιος ο Γκρίνγουολντ επιμένει ότι η ομοφυλοφιλία του επηρέασε τον τρόπο που ασκεί το δημοσιογραφικό λειτούργημα: «Αν είχα μεγαλώσει ως ετεροφυλόφιλος θα θεωρούσα ότι το κατεστημένο είναι ένα καλό πράγμα. Μάλλον θα έμπαινα στον πειρασμό να είμαι περισσότερο συμβατικός.»

Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε μια σύνοψη-μετάφραση ομιλίας που έδωσε πρόσφατα στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Μπορείτε να δείτε το βίντεο και να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενο στα αγγλικά εδώ. Μεταξύ άλλων, η ομιλία αποτελεί και ένα σημαντικό μήνυμα προς τους νέους ανθρώπους που από πολύ τρυφερή ηλικία μαθαίνουν να θυσιάζουν την ιδιωτικότητά τους στον βωμό της ελευθερίας που τους παρέχει το ίντερνετ.


«Υπάρχει μια ολόκληρη κατηγορία από βιντεάκια στο YouTube που περιγράφουν μια εμπειρία γνωστή σε όλους μας. Σε αυτά τα βίντεο πρωταγωνιστούν άτομα που, πιστεύοντας ότι δεν τα παρακολουθεί κανείς, επιδίδονται σε κάποια συμπεριφορά που τους «εκθέτει» όπως να τραγουδάνε στο μπάνιο, να χορεύουν έξαλλα ή κάποιο ελαφράς μορφής σεξουαλικό παιχνίδι. Μέχρι που ανακαλύπτουν με φρίκη πως τελικά δεν είναι μόνοι, πως υπάρχει κάποιος που παραμονεύει και τους παρακολουθεί και αυτή η ανακάλυψη τους κάνει να σταματήσουν πάραυτα αυτό που έκαναν ως εκείνη τη στιγμή. Η έκφραση της ντροπής και της ταπείνωσης που αποτυπώνεται στο πρόσωπό τους είναι εξαιρετικά γλαφυρή. Είναι σαν να μας λένε «αυτό είναι κάτι που είμαι πρόθυμος να κάνω μόνο όταν κανένας άλλος δεν κοιτάει.»

Αυτή είναι η επιτομή της δουλειάς στην οποία έχω επικεντρωθεί τους τελευταίους 16 μήνες. Το ερώτημα «για ποιο λόγο η ιδωτικότητα έχει σημασία». Ένα ερώτημα που έχει λάβει διεθνείς διαστάσεις μετά τις αποκαλύψεις του Έντουαρντ Σνόουντεν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους εν αγνοία του υπόλοιπου πλανήτη μετέτρεψαν το διαδίκτυο, ένα μέσο που μέχρι χτες θεωρούσαμε εργαλείο απελευθέρωσης και εκδημοκρατισμού της κοινωνίας, σε ζώνη μαζικής και αδιάκριτης παρακολούθησης χωρίς προηγούμενο στην ανθρώπινη κοινωνία.

Μια επωδός που ακούγεται συχνά ακόμα και από ανθρώπους που δεν βλέπουν με καλό μάτι την υπόθεση της μαζικής παρακολούθησης, είναι ότι τελικά αυτή δεν είναι και τόσο επιζήμια αφού μόνο όσοι επιδίδονται σε εγκληματικές πράξεις έχουν συμφέρον να κρύβονται . Μια τέτοια κοσμοθεωρία στηρίζεται στο αξίωμα ότι υπάρχουν μόνο δύο είδη ανθρώπων στον κόσμο, οι «καλοί» και οι «κακοί». «Κακοί» είναι οι βίαιοι εγκληματίες και όσοι σχεδιάζουν τρομοκρατικές επιθέσεις. Αντίθετα «καλοί» είναι αυτοί που πηγαίνουν στις δουλειές τους, γυρνάνε σπίτι, μεγαλώνουν τα παιδιά τους, παρακολουθούν τηλεόραση. Δεν χρησιμοποιούν το ίντερνετ για να σχεδιάσουν τρομοκρατικές επιθέσεις αλλά για να διαβάσουν τις ειδήσεις, να ανταλλάξουν συνταγές και να κανονίσουν τους ποδοσφαιρικούς αγώνες των παιδιών τους. Αυτοί οι άνθρωποι δεν κάνουν τίποτα κακό και άρα δεν έχουν κανένα λόγο να φοβούνται επειδή η κυβέρνηση τους παρακολουθεί.

Οι άνθρωποι που ισχυρίζονται κάτι τέτοιο, δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να εκμηδενίζουν τον ίδιο τους τον εαυτό. Ουσιαστικά αυτό που μας λένε είναι «έχω καταφέρει να μετατραπώ σε τόσο άχρωμο, άοσμο, ακίνδυνο και αδιάφορο άτομο που δεν έχω τίποτα να φοβάμαι όταν το κράτος γνωρίζει τα πάντα για μένα.» Τη νοοτροπία αυτή περιέγραψε σε μια συνέντευξή του το 2009 ο επί μακρόν διευθύνων σύμβουλος της Google Έρικ Σμιτ. Όταν τον ρώτησαν για τον ρόλο που παίζει η εταιρεία του στην καταγραφή των προσωπικών δεδομένων εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο, η απάντησή του ήταν: «Αν κάνεις κάτι που δεν θες οι άλλοι να ξέρουν, τότε ίσως είναι καλύτερο να μην το κάνεις καθόλου.»

...Τους τελευταίους μήνες οπουδήποτε στον κόσμο έχω πάει για να συζητήσω αυτό το θέμα, υπήρξαν πάντα κάποιοι άνθρωποι που ισχυρίζονται ότι δεν τους απασχολεί αφού οι ίδιοι δεν έχουν τίποτα να κρύψουν. Όποτε ακούω κάτι τέτοιο, η αντίδρασή μου είναι πάντα η ίδια. Τους γράφω το e-mail μου και τους ζητάω να μου στείλουν όλους τους λογαριασμούς ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που τηρούν μαζί με τους κωδικούς τους. Όχι μόνο τους «καθώς πρέπει» που τηρούν στη δουλειά, αλλά όλους ανεξαιρέτως τους λογαριασμούς για να μπορέσω να μπαίνω μέσα όποτε θέλω, να διαβάζω τι γράφουν και να δημοσιεύω οτιδήποτε βρίσκω ενδιαφέρον. Αφού σύμφωνα με τα δικά τους λεγόμενα δεν κάνουν τίποτα κακό και δεν έχουν τίποτα να κρύψουν.

Μέχρι στιγμής ούτε ένας δεν έχει αποδεχτεί την πρόκληση. Και ο λόγος είναι ότι ακόμα και όταν ισχυριζόμαστε ότι «δεν έχουμε τίποτα να κρύψουμε», ενστικτωδώς καταλαβαίνουμε πόσο μεγάλη σημασία έχει η ιδιωτικότητα. Είναι αλήθεια πως οι άνθρωποι είμαστε κοινωνικά όντα και έχουμε ανάγκη να γνωρίζουν οι άλλοι τι λέμε και τι πιστεύουμε. Για αυτό τον λόγο δημοσιεύουμε οικειοθελώς πληροφορίες για τον εαυτό μας στο διαδίκτυο. Όμως εξίσου σημαντικό για να ζούμε ως ελεύθερα και ολοκληρωμένα ανθρώπινα όντα είναι να υπάρχει ένας χώρος όπου μπορούμε να εκφραστούμε προστατευμένοι από τα επικριτικά βλέμματα των άλλων. Ο λόγος που όλοι έχουμε ανάγκη ένα τέτοιο μέρος είναι ότι όλοι μας -όχι μόνο οι τρομοκράτες και οι εγκληματίες- έχουμε πράγματα που θέλουμε να κρατήσουμε για τον εαυτό μας. Υπάρχουν ένα σωρό πράγματα που θα λέγαμε μόνο στον γιατρό, τον δικηγόρο μας, τον ψυχοθεραπευτή μας, τον σύντροφό μας ή τον κολλητό μας που θα μας τρομοκρατούσε η ιδέα να τα μάθει και ο υπόλοιπος κόσμος. Κάθε μέρα ξεχωρίζουμε ανάμεσα σε αυτά που λέμε, κάνουμε και πιστεύουμε ενώπιον των άλλων και σε αυτά που δεν θέλουμε οι άλλοι να γνωρίζουν. Ακόμα και όσοι ισχυρίζονται ότι δεν έχουν τίποτα να κρύψουν, συνήθως διαψεύδονται από τις πράξεις τους.

Υπάρχει λόγος για αυτό. Και ο λόγος είναι ότι σε οποιοδήποτε περιβάλλον γνωρίζουμε πως μας παρακολουθούν, η συμπεριφορά μας αλλάζει δραματικά. Το φάσμα των συμπεριφορών που υιοθετούμε μειώνεται δραματικά. Είναι ένα δεδομένο της ανθρώπινης φύσης που αναγνωρίζεται από τις κοινωνικές επιστήμες, τη λογοτεχνία και τη θρησκεία. Υπάρχουν δεκάδες ψυχολογικές μελέτες που αποδεικνύουν πως όταν οι άνθρωποι γνωρίζουν ότι τους παρακολουθούν, η συμπεριφορά τους γίνεται πολύ πιο συμβατική και πειθήνια. Το συναίσθημα της ντροπής και η επιθυμία να την αποφύγουμε είναι τόσο ισχυρό αντικίνητρο που οι επιλογές μας δεν διαμορφώνονται μόνο από τις δικές μας επιθυμίες, αλλά από τις προσδοκίες των άλλων και τις επιταγές της κοινωνίας ...Σε τέτοιο βαθμό που ο γάλλος φιλόσοφος Μισέλ Φουκό αναγνώριζε τη μαζική παρακολούθηση ως το κύριο εργαλείο κοινωνικού ελέγχου στις σύγχρονες κοινωνίες. Σύμφωνα με τον Φουκό οι κοινωνίες αυτές δεν χρειάζεται να υιοθετήσουν τις κλασικές μεθόδους της τυραννικής εξουσίας όπως είναι ο φυλακισμός και η εκτέλεση των αντιφρονούντων ή η επιβολή μιας δικτατορίας. Η μαζική παρακολούθηση δημιουργεί μια φυλακή του μυαλού που είναι πολύ πιο αποτελεσματικός τρόπος να επιβληθούν οι κοινωνικές νόρμες σε σχέση με την ωμή βία.

...Το συμπέρασμα στο οποίο έχουν καταλήξει όλοι αυτοί οι μελετητές είναι ότι μια κοινωνία όπου οι πάντες παρακολουθούνται ανά πάσα στιγμή είναι μια κοινωνία που τρέφει τη συμμόρφωση, την υπακοή και την υποταγή. Και αυτός είναι ο λόγος που ο κάθε τύραννος, φανερός ή κρυφός, στην πραγματικότητα επιθυμεί ένα τέτοιο σύστημα. Αντίθετα η δυνατότητα να μπορούμε να σκεφτόμαστε, να εκφραζόμαστε και να συζητάμε μακριά από τα επικριτικά βλέμματα των άλλων ευνοεί την αμφισβήτηση, την εξερεύνηση και τη δημιουργικότητα. Συναινώντας σε μια κοινωνία όπου οι πάντες παρακολουθούνται,συναινούμε στον ζωτικό περιορισμό του πεδίου της ανθρώπινης ελευθερίας.

Το τελευταίο σημείο που θέλω να τονίσω σχετικά με την ιδέα ότι ενδιαφέρονται για την ιδιωτικότητα μόνο όσοι έχουν κάτι να κρύψουν είναι ότι αυτή η ιδέα στέλνει δύο καταστροφικά μηνύματα. Το πρώτο είναι ότι όποιος ενδιαφέρεται για την ιδωτικότητα κατατάσσεται εξ ορισμού στους «κακούς». Και μπορεί για τον περισσότερο κόσμο «κακός» να είναι ένας βίαιος τρομοκράτης, όμως για την εξουσία «κακός» είναι όποιος την αμφισβητεί και αντιστέκεται σε αυτήν. Το δεύτερο μήνυμα είναι ότι ο μοναδικός τρόπος να μην ανησυχείς για τους κινδύνους της παρακολούθησης είναι να σε θεωρούν ακίνδυνο όσοι κρατούν στα χέρια τους την πολιτική εξουσία. Ακόμα όμως και σε αυτή την περίπτωση, η δυνατότητα αμφισβήτησης από αντιφρονούντες, δημοσιογράφους, ακτιβιστές κτλ. είναι ένα συλλογικό καλό που όλοι έχουμε συμφέρον να διατηρηθεί. Η ελευθερία μιας κοινωνίας δεν κρίνεται από πως αντιμετωπίζει τους καλούς και υπάκουους πολίτες, αλλά τους αμφισβητίες και τους αντιφρονούντες.

Όμως τελικά ο πιο σημαντικός λόγος είναι ότι η επίγνωση της μαζικής παρακολούθησης περιορίζει και τη δική μας ελευθερία και τις επιλογές μας με ένα σωρό τρόπους που δεν συνειδητοποιούμε καν. Η σοσιαλίστρια Ρόζα Λούξεμπουργκ είχε πει κάποτε: «Όποιος δεν κινείται, δεν προσέχει τις αλυσίδες του.» Μπορούμε να κάνουμε πως δεν βλέπουμε τις αλυσίδες της μαζικής παρακολούθησης, όμως αυτό δεν κάνει λιγότερο ισχυρούς τους περιορισμούς που μας επιβάλλουν».