Απλό και αποτελεσματικό, αφού στηρίζεται στο οπτικό κομμάτι και μόνο, το Instagram έχει μετατραπεί στον απόλυτο εθισμό του παγκόσμιου γκέι χωριού με τα γυμνασμένα κορμιά, τα αξύριστα πρόσωπα, τα τατουάζ και τις σέξι πόζες με τους σέξι κολλητούς στο γυμναστήριο ή την παραλία να διαδέχονται η μία την άλλη με καταιγιστικούς ρυθμούς, προκαλώντας πραγματική συμφόρηση στην πασαρέλα της ωραιοπάθειας. Σε αντίθεση με εφαρμογές όπως το Grindr όπου πρωταγωνιστούν ακέφαλα σώματα με έμφαση στις ανατομικές λεπτομέρειες και η προοπτική της άμεσης συνάντησης μετριέται με τη χιλιομετρική απόσταση μεταξύ των χρηστών, το Instagram είναι μια απόλυτα προσωποποιημένη υπόθεση όπου οι χρήστες όχι μόνο δεν κρύβουν, αλλά αντίθετα προβάλλουν την πραγματική τους ταυτότητα και το κοινό-στόχος δεν είναι τοπικό αλλά παγκόσμιο.
Στο Instagram σκοπός δεν είναι το γρήγορο σεξ αλλά η συγκομιδή αντιδράσεων θαυμασμού και λατρείας. Καθώς η μόνη διαθέσιμη δυνατότητα για τους «ακόλουθους» είναι το κουμπί του «like», αποτελεί ιδανική εφαρμογή για όσους θέλουν τονώσουν το εγώ τους και να αισθανθούν «είδωλα» υπερ-προβάλλοντας την εξωτερική τους εμφάνιση, αλλά ταυτόχρονα πηγή άγχους και ανασφάλειας για πολλούς άλλους που αισθάνονται την πίεση μιας αδιάκοπης τελειομανίας σχετικά με το σώμα, τη γυμναστική, τη διατροφή κτλ. που μπορεί να εξελιχτεί σε νεύρωση. Όπως συμβαίνει σε όλα τα κοινωνικά δίκτυα, έτσι και το Instagram έχει αποκτήσει τις «βεντέτες» του που μετριούνται με τον αριθμό των «ακολούθων» (πάνω από 2000 και βρίσκεστε σε καλό δρόμο) και τον λεγόμενο «δείκτη σνομπισμού» (η πραγματική βεντέτα έχει χιλιάδες followers, αλλά παρακολουθεί ελάχιστους – ένα και μόνο like από τη βεντέτα είναι κάτι σαν κοινωνικό «φιλί της ζωής» που μπορεί να εκτοξεύσει των αριθμό των δικών σας followers στα ύψη!)
Για όσους δεν είστε ακόμα εξοικειωμένοι με την εφαρμογή, αυτή είναι η δική σας ευκαιρία να γνωρίσετε μερικά από τα αγόρια που έχουν μετατραπεί σε βεντέτες και έχουν πραγματικά τον κόσμο του Instagram στα πόδια τους.
Anderson Cooper - 260 χιλιάδες followers
Δείτε τις γκέι φυλές στο Instagram σε ένα χιουμοριστικό βίντεο από το Youtube.
Περισσότεροι #Instastuds σε ένα πιο πρόσφατο άρθρο για το ίδιο θέμα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό New York
Καλοκαίρι. Μια λίμνη σε απροσδιόριστη τοποθεσία. Όποτε ο καιρός το επιτρέπει, οι όχθες της γίνονται μαγνήτης για πολυάριθμους άντρες που την επισκέπτονται για να κολυμπήσουν (κατά προτίμηση χωρίς μαγιό), να μαυρίσουν, να γνωριστούν και να ερωτοτροπήσουν με άλλους άντρες στο καταφύγιο που τους παρέχει η γύρω βλάστηση. Το τοπίο -ένας χώρος υπαίθριων συνευρέσεων για ομοφυλόφιλους άντρες- γίνεται ένας από τους βασικούς πρωταγωνιστές της τελευταίας ταινίας του Αλάν Γκιροντί "Ο Άγνωστος της Λίμνης". Μια ηλιόλουστη ουτοπία κατοικημένη από γυμνά, μαυρισμένα σώματα, που μοιάζει να αιωρείται ανάμεσα στη χίμαιρα και την πλέον πεζή (και οδυνηρή) πραγματικότητα.
Στις Κάννες το φιλμ του Γκιροντί συγκέντρωσε διθυραμβικές κριτικές. Όμως -σε αντίθεση με τη "Ζωή της Αντέλ" που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα και διαπραγματεύεται έναν λεσβιακό έρωτα ανάμεσα σε δύο νεαρές γαλλίδες καλλονές- η κριτική σε αυτή την περίπτωση δεν έφτασε στο σημείο να εγκωμιάσει ως "καυτές" και "αισθησιακές" τις ερωτικές σκηνές μεταξύ των πρωταγωνιστών. Παρά το αδιαμφισβήτητο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, το φιλμ κινδυνεύει να καταλήξει στο γκέτο των ταινιών για "ειδικό" (βλέπε γκέι) κοινό. Η βράβευσή της με τo "queer" βραβείο του φεστιβάλ φαίνεται να επισφραγίζει αυτό το γεγονός. Και μας κάνει να αναρωτιόμαστε αν θα την δούμε ποτέ στις ελληνικές αίθουσες (περισσότερα για ταμπού της ανδρικής ομοφυλοφιλίας στον κινηματογράφο μπορείτε να διαβάσετε εδώ)
Ο νεαρός Φρανκ είναι ένας από τους τακτικούς επισκέπτες της λίμνης. Εκεί κάνει παρέα με τον Ανρί, έναν μοναχικό μεσήλικα που έχει χωρίσει από τη γυναίκα του και έρχεται να ξεχαστεί ανάμεσα στα όμορφα αγόρια. Ο Φρανκ θα επωφεληθεί από την εμπειρία ζωής του μεγαλύτερου άντρα και θα βρει στο πρόσωπό του έναν ιδανικό ακροατή. Εκεί θα γνωρίσει και τον Μισέλ, έναν μυστηριώδη και αθλητικό μελαχρινό που θα γίνει το αντικείμενο του πόθου του. Καθώς μπλέκεται στη δίνη του πάθους, η ανακάλυψη του άψυχου σώματος ενός νεαρού που πνίγηκε στα νερά της λίμνης θα τον κάνει να αναρωτηθεί για την πραγματική ταυτότητα του αινιγματικού και φευγαλέου εραστή του. Είναι αυτός ο δολοφόνος του νεαρού; Και ποια θα είναι η δική του κατάληξη;
Η ταινία έκανε "θόρυβο" όταν η αφίσα της -που απεικονίζει ζευγάρια αντρών να ερωτοτροπούν σε μια παραλία- λογοκρίθηκε ως "άσεμνη" από τις αρχές σε δύο δήμους της Γαλλίας.[Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο της εφημερίδας Athens Voice όπου μπορείτε να διαβάσετε και τα σχετικά σχόλια.]
Στήλη επώνυμου συντάκτη σε ιστοσελίδα μεγάλης επισκεψιμότητας. Αγαπημένα θέματα της στήλης οι φωτογραφίες καλλίπυγων νεανίδων που ποζάρουν με τα απολύτως απαραίτητα και τα κουτσομπολιά σχετικά με ανθυποδιασημότητες από τον χώρο της μικρής οθόνης, του ποδοσφαίρου, της λαϊκής πίστας και του μόντελινγκ. Όλο αυτό που ελληνιστί αποκαλούμε gossip και lifestyle και μπορεί να χτυπήθηκε από την κρίση, αλλά διατηρεί τα μετερίζια του στις προτιμήσεις μερίδας του κοινού.
Σε αντίθεση με πολλά άλλα μέσα του συγκεκριμένου χώρου, εδώ οι ειδήσεις περί ομοφυλοφιλίας των επωνύμων δεν καταδικάζονται στην αφάνεια του απαγορευμένου και της απόλυτης αποσιώπησης. Για να μην βιαστούμε όμως να μιλήσουμε για πρόοδο, η συγκεκριμένη θεματολογία παρουσιάζεται αποκλειστικά μέσα από ένα σκανδαλοθηρικό πρίσμα με πηχυαίους τίτλους που δίνουν έμφαση σε λέξεις όπως «Σοκ!» και «Σκάνδαλο!» Οι ειδήσεις αφορούν πάντα επωνύμους που δεν κατονομάζονται, αλλά κάποιες φορές φωτογραφίζονται μέσα από περιγραφές και υπονοούμενα. Και οποιαδήποτε αναφορά σε σχέση τους με άτομο του ίδιου φύλου –ασχέτως αν είναι επί χρήμασι ή όχι– αντιμετωπίζεται ακριβώς με το ίδιο «σκανταλιάρικο» ύφος όπως οι ειδήσεις για τα πάρτι με κόκες ή τις βιζίτες επωνύμων κυριών...
Σαν να μην έφταναν οι τίτλοι, στα ενδότερα οι γκέι χλευάζονται με γηπεδικές εκφράσεις και χιούμορ γυμνασιακού επιπέδου:
«Το πρόβλημα το είχε από παλιά, αλλά με το χρόνο και επειδή δεν πρόσεχε τι «τρώει» η κατάσταση του επιδεινώθηκε»
«Και τώρα που η καψούρα και ο έρωτας του Star μπαγιάτεψε τι γίνεται; Γίνεται Που-Star!!!»
«Και ποια είναι η πιο εύκολη λύση; Πληρωμένο σεξ ή αλλιώς «τρίξιμο της όπισθεν». Αναρωτιέμαι: Όταν κάνουν τάκλιν αφήνουν αέρα;»
«Και είναι και ωραίο παλικάρι (;) Που να ήξεραν βέβαια οι θαυμάστριες του πως την κουνάει την αχλαδιά. Το αχνίζει το κουραμπιεδάκι.»
Ο ανδρισμός τους βρίσκεται διαρκώς υπό αμφισβήτηση:
«Είναι που είναι πισωγλέντης, είναι και τσιγκούνης! Δεν υπάρχει χειρότερο είδος λέμε. Ο άντρας από τον πολιτικό χώρο -άντρας, λέμε τώρα- είναι νέος, γύρω στα 40 αλλά όχι γόης.»
«Δεν θα έλεγα πως φημίζεται και τόσο για τον ανδρισμό του, άσχετα αν στο γυαλί και μέσω των θεμάτων του προσπαθεί να το παίξει.. μάγκας και «βαρύς».»
Στην Ελλάδα του 2013, καλός ομοφυλόφιλος είναι μόνο ο αόρατος ομοφυλόφιλος:
«Κλάμα. Το τι κάνει ο καθένας στο σπίτι του και στην κρεβατοκάμαρά του είναι απόλυτο δικαίωμα. Το να κάνει ωστόσο ότι θέλει δημόσια και μάλιστα να είναι και πρόσωπο αναγνωρίσιμο είναι απλά ...κατάντια και ανάγκη να πει “Είμαι εδώ. Δείτε με!!!”».
«Τον γάμο τι τον ήθελαν;;; Δεν τους έφτανε που ζούσαν μαζί και αγαπημένοι και φωτισμένοι;»
«Το ένα αγόρι πριν λίγο καιρό παρουσίασε τον κομμωτή στους γονείς του. Ναι σε τέτοιο βαθμό έχει φτάσει η άνεσή τους. Και έρχομαι να ρωτήσω.Τι τους είπε; «Μαμά μπαμπά απ' εδώ η νυφούλα σας!!!».Τι άλλο θα μάθω, τι άλλο!!!».
Στην Ελλάδα του 2013, καλύτερα να μην υπάρχεις καθόλου. Αν είσαι φανερός «προκαλείς». Αν πάλι είσαι κρυφός, είσαι ύπουλος και πισώπλατος. Κοινώς "π**στης".
«Δεν είναι τυχαίο ότι ο κόσμος όταν θέλει να χαρακτηρίσει μια οπισθόβουλη πράξη χρησιμοποιεί την λέξη «Πουστιά». Ποιος να είναι, ποιος να είναι».
Όταν δύο άντρες έχουν σχέση, σημεία στίξης όπως αποσιωπητικά, εισαγωγικά και θαυμαστικά χρησιμοποιούνται κατά βούληση με σκοπό τον σαρκασμό:
«Έλεος: Ο Έλληνας ηθοποιός, ο ...σύντροφός του και οι ζουζουνιές δημόσια!»
«Στη Μύκονο βρίσκεται ο Ρίκι Μάρτιν με τον ...σύζυγό του!»
«Μπαλαδόρος ζήτησε από τον καλό του να "χωρίσουν" διότι κυκλοφόρησε η σχέση τους!!»
Μόνιμη επωδός βέβαια το πόσο μπορεί να απογοητευτούν οι θαυμάστριες των αγοριών από αυτές τις π**στικες συμπεριφορές:
«Είχε το αγόρι του να του κρατάει το χέρι, να του βάζει αντηλιακό και να το απολαμβάνει.. Κρίμα βέβαια για τις γυναίκες που στο πέρασμά του καρδιοχτυπούν…».
"Κρίμα πάντως γιατί θεωρούνται από τα πιο γοητευτικά αγόρια του χώρου. Με κάθε ευκαιρία τα παλικάρια, βρίσκονται στην Αθήνα και θυμούνται τις παλιές καλές εποχές. Αν έχεις πρόβλημα στα υδραυλικά το θες το service σου!"
«Κερατωμένη ναί. Αλλά από άντρα; Φρίκη!!!».
Στην Ελλάδα του 2013 όλα τα παραπάνω μπορεί να εκφέρονται επώνυμα όχι μόνο από τον συγκεκριμένο συντάκτη, αλλά και από χιλιάδες άλλους στο ίντερνετ και τα κοινωνικά δίκτυα χωρίς να ιδρώνει το αυτί κανενός. Αντίθετα αν κάποιος που βγάζει το ψωμί του στη show-biz σκεφτεί ποτέ να μιλήσει επώνυμα και ειλικρινά για τη ζωή του και να ξεμυτίσει από το μαντρί της υποχρεωτικής ετεροφυλοφιλίας, διαβάζοντας όλα τα παραπάνω σχόλια και σχολιανά γνωρίζει πολύ καλά τι ακριβώς τον περιμένει... Γιατί όπως διαβάζουμε και κάπου αλλού:
"Ο μικρός βέβαια συνεχίζει να το παίζει βαρύ αρσενικό στα κοριτσάκια καθώς ξέρει πώς αν βγει προς τα έξω η άλλη του φύση, δεν θα έχει μέλλον στην τηλεόραση."
UPDATE: O νόμος "περί προστασίας του γάμου" είναι αντισυνταγματικός και η ομοσπονδιακή κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να αναγνωρίζει όλους τους γάμους που τελούνται σύμφωνα με τους νόμους της κάθε πολιτείας, χωρίς διακρίσεις. Αυτό αποφάσισε πριν από λίγο (26 Ιουνίου, 5:15 ώρα Ελλάδος) το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ με πλειοψηφία 5-4.
Στην υπόθεση της Καλιφόρνιας, επίσης με πλειοψηφία 5-4, το Δικαστήριο απέφυγε να κρίνει επί της ουσίας προβάλλοντας ένα διαδικαστικό ζήτημα: Εφόσον η πολιτεία της Καλιφόρνιας δεν κινήθηκε δικαστικά για να υπερασπιστεί την απαγόρευση των γάμων, δεν μπορεί να εκπροσωπείται νόμιμα από αυτόκλητες "οργανώσεις πολιτών". Αυτό σημαίνει ότι ισχύουν οι αποφάσεις των κατώτερων δικαστηρίων και οι γάμοι επιστρέφουν σύντομα στη μεγαλύτερη πολιτεία των ΗΠΑ. Με αυτό τον τρόπο το Δικαστήριο απέφυγε να θίξει παρόμοιες απαγορεύσεις που ισχύουν σε 35 άλλες πολιτείες και όχι μόνο: Στην άλλη τους απόφαση οι δικαστές αναφέρουν ξεκάθαρα ότι η νομοθεσία περί γάμου αποτελεί "αδιαμφισβήτητη αρμοδιότητα" της κάθε πολιτείας, και όχι θεμελιώδες συνταγματικό δικαίωμα των πολιτών σε ολόκληρη τη χώρα.
Μέσα από τις παρακάτω οκτώ ερωταπαντήσεις θα προσπαθήσουμε να ξεκαθαρίσουμε το ιδιαίτερα περίπλοκο νομικό παρασκήνιο πίσω από τις δύο αποφάσεις:
Τι είναι το Ανώτατο Δικαστήριο;
Εννιά ισόβιοι δικαστές που προτείνονται από τον εκάστοτε πρόεδρο, όμως ο διορισμός τους πρέπει να εγκριθεί από την πλειοψηφία της Γερουσίας. Βρίσκονται στην κορυφή του ομοσπονδιακού συστήματος δικαιοσύνης και αποφασίζουν για ζητήματα συνταγματικότητας των νόμων αλλά και για τα όρια της δικαιοδοσίας της ομοσπονδιακής εξουσίας σε σχέση με τη δικαιοδοσία των πολιτειών. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η κάθε μία από τις πενήντα πολιτείες έχει δικό της Σύνταγμα, δικό της κυβερνήτη, νομοθετικά σώματα και πολιτειακά δικαστήρια.
Ποια είναι η σύνθεση του Ανώτατου Δικαστηρίου σήμερα;
Πέντε δικαστές έχουν προταθεί από ρεπουμπλικάνους προέδρους και απαρτίζουν το συντηρητικό μπλοκ. Τέσσερις έχουν προταθεί από δημοκρατικούς προέδρους και αποτελούν το προοδευτικό μπλοκ. Πάντως ένας από τους πέντε συντηρητικούς δικαστές θεωρείται μετριοπαθής και στο παρελθόν έχει συντάξει δύο ιστορικές αποφάσεις που καταργούσαν νομοθετικές διακρίσεις σε βάρος των ομοφυλόφιλων.
Ποια είναι η νομική κατάσταση σχετικά με τον γάμο ομοφύλων σήμερα;
36 πολιτείες (με γαλάζιο χρώμα στον χάρτη) απαγορεύουν ρητά τον γάμο μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου. Οι περισσότερες έχουν προσθέσει μέσω δημοψηφίσματος και σχετική διάταξη στο σύνταγμά τους. Πάντως οκτώ από αυτές (με ροζ σύμβολο στον χάρτη) έχουν θεσπίσει κάποιο σύμφωνο συμβίωσης για τα ζευγάρια ίδιου φύλου. Δώδεκα πολιτείες (με μπλε χρώμα στον χάρτη) έχουν αναγνωρίσει τον γάμο ομοφύλων. Η μεγαλύτερη είναι η Νέα Υόρκη και μαζί συγκεντρώνουν το 18% του συνολικού πληθυσμού. Ακόμα κι εκεί όμως πρόκειται για γάμους "λάιτ".
Γιατί γάμοι "λάιτ";
Βάσει του νόμου "περί προστασίας του γάμου" που ψηφίστηκε από το Κογκρέσο το 1996, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση δεν αναγνωρίζει γάμους ατόμων του ίδιου φύλου ακόμα και στις πολιτείες όπου αυτοί τελούνται νόμιμα. Αυτό σημαίνει ότι τα ζευγάρια που έχουν παντρευτεί στις 12 πολιτείες όπου αυτό επιτρέπεται, δεν μπορούν να επωφεληθούν από τις απαλλαγές και τις ελαφρύνσεις που προβλέπει για τους παντρεμένους η ομοσπονδιακή φορολογία. Δεν αναγνωρίζονται ως ζευγάρια από τα ομοσπονδιακά προγράμματα κοινωνικής ασφάλισης. Δεν αναγνωρίζονται ούτε από την Υπηρεσία Μετανάστευσης που μπορεί ανά πάσα στιγμή να απελάσει έναν ξένο υπήκοο, ακόμα κι αν είναι νόμιμα παντρεμένος με αμερικάνο του ίδιου φύλου.
Επιπλέον βάσει του ίδιου νόμου, ούτε οι υπόλοιπες πολιτείες είναι υποχρεωμένες να αναγνωρίζουν αυτούς τους γάμους. Αυτό σημαίνει ότι ένα ζευγάρι που είναι παντρεμένο σε μία πολιτεία, παύει να θεωρείται παντρεμένο αν μετακομίσει σε κάποια άλλη, ενώ σε αυτή την περίπτωση οι δύο σύζυγοι δεν μπορούν καν να ζητήσουν διαζύγιο! Ένας καφκικός εφιάλτης τον οποίο δεν αντιμετωπίζει κανένα ετερόφυλο ζευγάρι, αφού γι' αυτά ισχύουν κανονικά οι διατάξεις του οικογενειακού δικαίου της πολιτείας στην οποία μετακόμισαν.
Τί μπορεί να κάνει για αυτό το Ανώτατο Δικαστήριο;
Μια χήρα από τη Νέα Υόρκη έχει προσφύγει ζητώντας να κηρυχθεί αντισυνταγματικός ο νόμος "περί προστασίας του γάμου" με βάση την αρχή της ισονομίας. Νόμιμα παντρεμένη με γυναίκα στη Νέα Υόρκη, αναγκάστηκε μετά τον θάνατο της συζύγου της να πληρώσει ένα υπέρογκο ποσό ως φόρο κληρονομιάς (Μπορείτε να διαβάσετε την ιστορία της εδώ). Αν οι ομοσπονδιακές αρχές τις αντιμετώπιζαν ως παντρεμένες δεν θα χρειαζόταν να πληρώσει ούτε ένα δολάριο. Η κυβέρνηση Ομπάμα συμφωνεί μαζί της, θεωρεί όμως ότι το Δικαστήριο είναι το μόνο αρμόδιο να αποφανθεί για ζητήματα συνταγματικότητας.
Αυτή είναι η μία υπόθεση που εκδικάζει το Δικαστήριο. Ποια είναι η δεύτερη;
Η δεύτερη υπόθεση αφορά το δικαστικό σίριαλ των γάμων στην Καλιφόρνια που μετράει ήδη πέντε χρόνια. Το καλοκαίρι του 2008 το Ανώτατο Δικαστήριο της μεγαλύτερης πολιτείας των ΗΠΑ έκρινε ότι ο γάμος αποτελεί συνταγματικό δικαίωμα για όλους. Μέσα στους επόμενους μήνες 18 χιλιάδες γκέι και λεσβιακά ζευγάρια ενώθηκαν με τα δεσμά του γάμου, όμως οι αντίπαλοι του μέτρου μάζεψαν υπογραφές προκειμένου να ακυρώσουν τη δικαστική απόφαση με δημοψήφισμα. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν αρνητικό και οι γάμοι "σχόλασαν". Έκτοτε οι υπέρμαχοι του γάμου προσέφυγαν στην ομοσπονδιακή δικαιοσύνη που τους δικαίωσε τρεις φορές με το σκεπτικό ότι το δημοψήφισμα αφαίρεσε με αυθαίρετο τρόπο δικαιώματα που απολάμβανε μια κατηγορία πολιτών. Μετά από συνεχείς εφέσεις, η υπόθεση έφτασε τελικά στο ομοσπονδιακό Ανώτατο Δικαστήριο που καλείται να λάβει τελεσίδικη απόφαση.
Οι γάμοι στην Καλιφόρνια καταργήθηκαν "δημοκρατικά" με δημοψήφισμα. Τι έχει αλλάξει από τότε;
Η κοινή γνώμη δείχνει να έχει μεταστραφεί σε σημαντικό βαθμό, και σε αυτό συνέβαλλε η απόφαση του προέδρου Ομπάμα να ταχθεί δημόσια υπέρ του γάμου ομοφύλων. Πέρσι για πρώτη φορά οι ψηφοφόροι σε τέσσερις πολιτείες ενέκριναν τον γάμο ομοφύλων με δημοψήφισμα, ενώ πλέον η πλειοψηφία των αμερικάνων δηλώνει υπέρ στις δημοσκοπήσεις. Υπάρχουν όμως σημαντικές γεωγραφικές διαφοροποιήσεις: στις πιο συντηρητικές πολιτείες της ενδοχώρας και του Νότου, η πλειοψηφία παραμένει εχθρική.
Πώς μπορεί να επηρεάσει η υπόθεση της Καλιφόρνιας τους γάμους στην υπόλοιπη χώρα;
Το Δικαστήριο μπορεί να λάβει μια απόφαση που θα αφορά μόνο τις ιδιαιτερότητες της συγκεκριμένης υπόθεσης στην Καλιφόρνια. Μπορεί όμως, με αφορμή αυτή την υπόθεση, να αποφασίσει ότι ο γάμος αποτελεί βάσει του Συντάγματος θεμελιώδες δικαίωμα για όλα τα ζευγάρια σε ολόκληρη τη χώρα. Κάτι τέτοιο θα προκαλέσει σημαντικές πολιτικές αντιδράσεις, ιδίως στις νότιες πολιτείες. Ταυτόχρονα όμως θα επιλύσει μια για πάντα τις δαιδαλώδεις γραφειοκρατικές επιπλοκές που προκύπτουν όταν κάποιες πολιτείες δεν αναγνωρίζουν τους γάμους που τελούνται σε κάποιες άλλες, αλλά και το σίριαλ των ατελείωτων δικαστικών προσφυγών τόσο στα πολιτειακά, όσο και στα ομοσπονδιακά δικαστήρια.
Μένει να δούμε κατά πόσο οι δικαστές θα τολμήσουν να δώσουν οριστική λύση στο ζήτημα. Χωρίς να ξεχνάμε ότι το συγκεκριμένο δικαστικό σίριαλ παραμένει εξαιρετικά επικερδές τόσο για τη βιομηχανία των τεράστιων δικηγορικών γραφείων που ανθούν στις ΗΠΑ όσο και για τις εταιρείες που αναλαμβάνουν με το αζημίωτο τον επηρεασμό της πολιτικής διαδικασίας - τα λεγόμενα lobbies...
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας στις 17 Μαΐου, το ευρωπαϊκό τμήμα της ILGA (Διεθνούς Ομοσπονδίας Ομοφυλόφιλων, Αμφιφυλόφιλων και Διεμφυλικών ατόμων) έδωσε στη δημοσιότητα την ετήσια έκθεσή του που βαθμολογεί αναλυτικά τη νομοθεσία και τις πολιτικές 47 ευρωπαϊκών κρατών απέναντι στις σεξουαλικές μειονότητες. Η Ελλάδα συγκεντρώνει βαθμολογία 28 με άριστα το 100 και κατατάσσεται στην 24η θέση.
Η βαθμολογία της κάθε χώρας προσδιορίζεται από τις επιδόσεις της σε έξι πεδία:
• την αναγνώριση των ζευγαριών ίδιου φύλου και της ομογονεϊκότητας στο οικογενειακό δίκαιο
• την πολιτική του κράτους ως προς την καταπολέμηση των διακρίσεων στην οικονομική σφαίρα (απασχόληση, παροχή υπηρεσιών κτλ)
• τις νομικές διαδικασίες που προβλέπονται σχετικά με την αλλαγή φύλου
• την ελευθερία της έκφρασης και την ελεύθερη διοργάνωση εκδηλώσεων
• τον κολασμό της διέγερσης μίσους και των εγκλημάτων με ομοφοβικό κίνητρο
• την παροχή ασύλου σε άτομα που διώκονται στις χώρες τους
Η Ελλάδα συγκεντρώνει χαμηλή βαθμολογία στα τρία πρώτα και υψηλότερη στα τρία τελευταία. Η βαθμολογία του κάθε κράτους εξαρτάται πλέον όχι μόνο από την ύπαρξη σχετικής νομοθεσίας, αλλά και από τα διοικητικά μέτρα που λαμβάνονται για την εφαρμογή της. Το οικογενειακό δίκαιο της χώρας μας δεν παρέχει καμία αναγνώριση στα ζευγάρια ίδιου φύλου. Πέρα από τον γάμο και την υιοθεσία, έχουν αποκλειστεί από το προβληματικό σύμφωνο συμβίωσης του 2008 αλλά και τη νομοθεσία περί υποβοηθούμενης αναπαραγωγής του 2002 (όπως είδαμε εδώ).
Για την ίση μεταχείριση των ομοφυλόφιλων στην απασχόληση υπάρχει ο νόμος 3304 του 2005, η πρακτική εφαρμογή του όμως κρίνεται από πλημμελής έως ανύπαρκτη. Οι νόμοι 3719/2008 και 4139/2013 προβλέπουν αυξημένες ποινές για εγκλήματα που έχουν κίνητρο τον σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα φύλου του θύματος. Τέλος η αλλαγή φύλου αναγνωρίζεται δικαστικά μόνο μετά από πλήρη και μη αναστρέψιμη χειρουργική επέμβαση.
Με έντονο πράσινο οι χώρες που αναγνωρίζουν τον γάμο για τα ζευγάρια ίδιου φύλου. Με χακί οι χώρες όπου ισχύει κάποιο σύμφωνο συμβίωσης.Το κατά κεφαλήν εισόδημα δεν αποτελεί ασφαλή δείκτη σεβασμού των ανθρώπινων δικαιωμάτων, καθώς η Ελβετία και το Λουξεμβούργο σχεδόν ισοβαθμούν με την Ελλάδα – για να μην μιλήσουμε για τις ακόμα χαμηλότερες επιδόσεις φορολογικών παραδείσων όπως το Μονακό και το Λιχτενστάιν. Από την άλλη, η φτωχή Πορτογαλία της κρίσης καταφέρνει να πλασαριστεί μέσα στην πρώτη εξάδα. Μόνιμη απογοήτευση για το δυτικό τμήμα της Ευρώπης αποτελεί η Ιταλία που βρίσκεται πολύ κάτω από την Ελλάδα, με ποσοστό μόλις 19%. Όπως έχουμε δει, η αδιαφορία των πολιτικών στη χώρα-προπύργιο της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας είναι χαρακτηριστική.
